Mag-log inตอนที่ 1 อกหัก
ณ คลับสุดหรูกลางกรุง “แพรว! แกว่าพี่แบงค์จะชอบของขวัญวันเกิดที่ฉันเตรียมมาให้เขาหรือเปล่าวะ” ไอริน สาวนักศึกษาปี 3 คณะนิเทศศาสตร์ พูดกับเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกประหม่า และเธอกำลังชะเง้อหาชายหนุ่มรุ่นพี่ปี 4 ผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิดในค่ำคืนนี้ “เขาต้องชอบสิไอซ์ สาวมั่นสวยแซ่บอย่างแก ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรมากเลย” แพรว ตอบกลับเพื่อเรียกความมั่นใจของเพื่อนรัก “จริงด้วย สวยๆแซ่บๆแบบแก ไม่เห็นจะต้องกังวลอะไร แค่เดินเอาของขวัญไปให้ จากนั้นแกก็สารภาพความในใจต่อหน้าพี่เขาไปเลย” พลอยใส เพื่อนสนิทอีกคนกล่าวสำทับ ทั้งสามสาวถูกเชิญมาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดของหนุ่มรุ่นพี่ปี 4 ซึ่งเป็นผู้ชายที่ไอรินแอบชอบมานานนับปี หญิงสาวทั้งสามพากันเดินเข้าไปยังโซนที่จัดเตรียมงานวันเกิด และมีนักศึกษากลุ่มใหญ่ที่เข้ามาก่อนหน้า โดยส่วนมากจะเป็นกลุ่มเพื่อนสนิท ของเจ้าของวันเกิด สาวๆหลายคนที่มาร่วมงาน ต่างพากันแต่งตัวจัดเต็ม แบบไม่มีใครยอมใคร แต่ความสวยและรูปร่างของไอริน ค่อนข้างโดดเด่นกว่าคนอื่น “แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู” เสียงเพลงวันเกิดดังขึ้น ทุกคนต่างพากันร่วมร้องเพลงอวยพรให้เจ้าของวันเกิด ไอรินมองหนุ่มรุ่นพี่ผู้หล่อเหลากำลังเป่าเค้ก เธอยืนอยู่อีกฟากฝั่ง แววตาของเธอเป็นประกาย บ่งบอกว่าไอรินคลั่งไคล้ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก แขกที่มาร่วมงานต่างพากันยื่นกล่องของขวัญให้เจ้าของงาน ไอรินตั้งใจว่าเธอจะเป็นคนสุดท้ายที่มอบกล่องของขวัญให้กับเขา “ยัยไอซ์ เอาของขวัญไปให้พี่แบงค์สิ คนอื่นเขาให้กันหมดแล้วนะ” แพรวพูดพร้อมกับสะกิดแขนเพื่อนรักให้เดินเข้าไปหาหนุ่มเจ้าของวันเกิด ไอรินสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เมื่อความมั่นใจของเธอกลับมา หญิงสาวจึงเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยความมุ่งมั่น “สุขสันต์วันเกิดนะคะ พี่แบงค์” “!” เสียงหวานของใครคนหนึ่งกล่าวออกมา พร้อมกับยื่นช่อกุหลาบสีแดงให้เจ้าของวันเกิด ไอรินถึงกับสะดุ้ง และหยุดชะงักอยู่ข้างๆชายหนุ่ม “ครีมขอให้พี่แบงค์มีความสุขมากๆนะคะ รักพี่แบงค์นะ” (ฟอดดดด) “!” หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสั้นแขนตุ๊กตาสีครีม ส่งช่อดอกกุหลาบให้ชายที่เธอหยุดยืนตรงหน้า ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปแนบปลายจมูกลงที่แก้มสาก ไอรินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว เธอชาไปทั้งตัวและหัวใจ เมื่อเห็นยัยเด็กเรียนเฉิ่มเชย เพื่อนร่วมคลาสเรียนของเธอ กำลังแสดงตัวเป็นเจ้าของหัวใจชายหนุ่มที่เธอหมายปอง “ขอบคุณนะครับน้องครีม พี่ก็รักน้องครีมนะครับ รักมากด้วย” “!” (ฟอดดด) ชายหนุ่มแนบปลายจมูกโด่งคมลงที่หน้าผากมน ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮาและปรบมือให้กับคู่รักป้ายแดงที่เพิ่งจะเปิดตัว ทุกคนต่างพูดกันว่า เขาจัดงานวันเกิดเพื่อเปิดตัวคนรักเลยก็ว่าได้ (หมับ!) พลอยใสรีบเดินไปคว้าข้อมือของไอริน แล้วออกแรงดึงให้เธอเดินออกไปจากตรงนั้น “แกไหวหรือเปล่าไอซ์” พลอยใสถามเพื่อนรักทันทีที่ทั้งสองเดินมาหยุดยืนตรงหน้าทางเข้าห้องน้ำ “ไอซ์! ไม่เป็นไรนะเพื่อน เธออย่าคิดมากนะเว้ย” แพรวปลอบใจเพื่อนรักทันทีที่วิ่งเข้ามาถึงตัวเพื่อน “ทำไมวะ ทำไมพี่แบงค์ถึงเลือกยัยเฉิ่มเชยนั่นด้วย” ไอรินหมายถึงครีม “ทำไมผู้หญิงที่เขาบอกรักถึงไม่ใช่ฉัน! พี่แบงค์ตั้งใจชวนฉันมางานวันเกิด เพื่อให้ฉันเห็นเขาเปิดตัวแฟนสินะ” เธอพูดพร้อมกับกำหมัดแน่น ด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ไม่เป็นไรนะเพื่อน อย่าคิดมากนะ สวยๆแซ่บๆอย่างแก หาแฟนไม่ยากหรอก” แพรวพยายามปลอบใจเพื่อนรัก “แต่ฉันชอบพี่แบงค์!” “ไอซ์ แกต้องตัดใจนะเว้ย ท่องเอาไว้ เขาไม่ได้ชอบแก สวยเริ่ดแบบแก ต้องได้แฟนที่เพอร์เฟคกว่าพี่แบงค์ แกอย่าทำตัวให้ยัยครีมหัวเราะเยาะเย้ยได้สิวะ” พลอยใสพยายามเตือนสติไอริน “พวกเราไปดื่มไปเต้นกันเถอะ เอาให้สุดไปเลยคืนนี้ เผื่อว่าแกจะเจอผู้งานดีถูกใจ จะได้ตัดใจจากไอ้พี่แบงค์ได้” แพรวพยายามพูดให้เพื่อนรักรู้สึกดีขึ้น (พรึ่บ) ไอรินขว้างกล่องของขวัญขนาดเล็กเท่ากล่องไม้ขีดไฟลงถังขยะ จากนั้นจึงเดินจูงมือเพื่อนทั้งสองกลับเข้าไปด้านใน “คืนนี้ฉันจะดื่มให้เต็มที่ ฉันจะเมาจนได้ผู้ ฉันจะต้องเจอผู้ชายที่เลิศเลอเพอร์เฟคกว่าไอ้พี่แบงค์!” ไอริณในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิง กำลังยกแก้วค็อกเทลขึ้นกระดกดื่มไปหลายแก้ว ความเสียใจจากความผิดหวัง ทำให้เธอกล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ เธอกำลังวาดลวดลายส่ายสะโพกตามจังหวะดนตรีมันๆ จนกระทั่งดวงตากลมโตไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบสีสนิม ของชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกมุมของบาร์... “สวยๆ อย่างฉัน หาที่ไหนก็ได้... และคืนนี้ฉันก็เจอแล้ว ผู้ชายที่ดูดีและเพอร์เฟคกว่าไอ้แบงค์!”ตอนพิเศษ (จบบริบูรณ์)“นี่คุณจะโทรหาลูกทำไมนักหนา คุณอรุณ ลูกอาจจะไม่ว่าง ถ้าลูกว่างก็โทรมาเองนั่นแหละ คุณไม่ต้องเดินไปเดินมาหลายๆรอบก็ได้ ผมเห็นแล้วเวียนหัว”นายภูภักดิ์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้มั่งคั่ง พูดในเชิงตำหนินางไออรุณ ผู้เป็นภรรยา“จะไม่ให้ฉันโทรหาลูกได้ยังไงล่ะ ก็ฉันเป็นห่วงลูก สองวันแล้วที่ยัยไอซ์ไม่รับสายฉัน ทักไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน”นางไออรุณ เกิดความกังวลที่ไม่สามารถติดต่อลูกสาวได้“ลูกอาจจะอยู่ในกองประกวด หรือไม่ก็ไปทำกิจกรรมเกี่ยวกับพวกนางงามเขาทำกัน ก็เลยไม่มีเวลารับสาย คุณอย่าคิดมากไปหน่อยเลย ตอนลูกขอไปทำงานบริษัทเรือสำราญ ลูกก็ไม่ค่อยได้โทรหาคุณกับผม คุณก็ไม่ได้ดูกังวลขนาดนี้นี่”“แต่น้ำทิพย์บอกฉันว่า เมื่อไม่กี่วันมีผู้ชายมาหายัยไอซ์ถึงที่นี่ ทั้งขอเบอร์โทรทั้งขอที่อยู่ แล้วลูกก็เล่นเงียบไม่ยอมรับสายฉันแบบนี้ คุณจะไม่ให้ฉันกังวลได้ยังไงคุณภู”“งั้นเราไปหาลูกที่คอนโดดีไหม ลูกอาจจะอยู่ที่คอนโด โทรศัพท์เสียเลยไม่ได้รับสาย หรือว่าลูกจะไม่สบาย ผมว่าเราไปหาลูกตอนนี้เลยดีกว่า”นายภูภักดิ์ไม่ได้กังวลอะไร ที่ไม่สามารถติดต่อลูกสาวได้ เขารู้ว่าไอรินเป็นคนเก่ง เอาตัวรอดได้ แ
ไอรินนำตุ๊กตาหลายตัวมาวางไว้ในตู้กระจกใส ภายในห้องนอนของเธอ “ชอบตุ๊กตามากเลยเหรอ พี่เห็นในห้องไอซ์มีแต่ตุ๊กตา ห้องเดิมที่พี่เคยไปเมื่อสองปีก่อน ตุ๊กตาก็เต็มไปหมด”ภีรดลถามด้วยความสงสัย“ชอบมากสิคะ ไอซ์ชอบสะสมตุ๊กตา แต่ต้องเป็นตุ๊กตาที่คีบมาได้เท่านั้นนะคะ ไอซ์ดีใจจังเลยที่พี่ภีมจำได้ว่าในห้องเก่าของไอซ์มีตุ๊กตาเต็มไปหมด”“จำได้สิครับ พอนึกถึงก็จำได้เลย เสียดายนะ ที่ตอนนั้นพี่ไม่รับฟังไอซ์เลย ถ้าพี่ยอมเปิดใจฟังไอซ์ตั้งแต่แรก เราก็คงจะได้เป็นแฟนตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือแล้ว”เขาพูดพร้อมกับโอบกอดเธอในท่ายืนซ้อนด้านหลัง“ไม่หรอกค่ะ ต่อให้พี่ภีมจำได้ พี่ภีมก็ไม่เปิดใจให้ไอซ์อยู่ดี พี่คงจะคิดว่าไอซ์ไปผ่านผู้ชายมาแล้ว จนไม่อยากจะยุ่งกับไอซ์”“ก็น่าจะใช่นะ ช่างมันเถอะ ยังไงวันนี้พี่กับไอซ์ก็เป็นแฟนกันแล้ว แล้วก็...เป็นผัวเมียกันด้วย”(พรึ่บ)“ว้าย!”“ไปอาบน้ำกันเถอะนะครับ พี่จะได้ทำหน้าที่ผัวที่ดีสักที”เขาช้อนอุ้มร่างสาวเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ และวางเธอให้ยืนบนพื้น“วันนี้พี่จะอาบน้ำให้ไอซ์ แล้วไอซ์ก็ต้องอาบให้พี่ด้วย เข้าใจไหมครับ”ไอรินพยักหน้าตอบกลับ เธอเขินจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึง เธอกับเขาเพิ่ง
ทั้งสองนอนกอดกันแนบแน่นด้วยความคิดถึง เขาไม่ได้ทำอะไรเธอไปมากกว่าการหอมหน้าผาก แม้ว่าความต้องการของเขาในตอนนี้จะมากล้น จนแทบจะทนไม่ไหว แต่เพราะเธอบอกเขาว่า เขาจะต้องจีบเธอให้ติด จนเธอยอมเป็นแฟน เธอถึงจะยอมให้เขาทำมากกว่าการกอดจูบ“ขอโทษนะ ที่วันนั้นฉันทิ้งเธอไปโดยไม่ได้บอกลา”(พรึ่บ)ไอรินที่กำลังซุกหน้าอยู่ในอกแกร่ง ถึงกับเอียงคอแหงนมองใบหน้าหล่อเหลา“คุณหมายถึงอะไรคะ”เธอยังไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาพูด“ก็คืนแรกที่เราเจอกันไง ฉันทิ้งเธอไปทั้งๆที่เธอยังนอนหลับ ถ้าฉันย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นเลย”เขาพูดพร้อมกับจ้องมองดวงตากลมโตอย่างรู้สึกผิด“คุณภีมจำเรื่องในคืนนั้นได้เหรอคะ คุณจำฉันได้จริงๆหรือว่าคุณแกล้งจำได้”เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย เพราะเธอคิดว่า เอมิเลียคงจะเล่าให้เขาฟังตามที่เธอเคยบอกเอมิเลีย เขาคงจะไม่ได้จดจำเรื่องราวในอดีตอย่างที่พูด“ฉันจำเธอได้ และที่ฉันต้องไปจากเธอแบบไม่บอกลา เพราะคืนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน”ไอรินเองก็ยังรู้สึกสับสนเรื่องนี้ เธอยังไม่มั่นใจ ว่าแท้จริงแล้วคือ คืนนั้นหรือคืนที่อยู่บนเรือ คืนไหนเป็นคืนแรกที่เธอเสียตัวให้เขา เธอนิ่งเงียบเพื่อที่จะตั้งใจฟั
ตอนที่ 19 ตามหาจนเจอหนึ่งเดือนต่อมาภีรดล เดินทางถึงสนามบินสุวรรณภูมิในช่วงเช้ามืด ตลอดเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับไอรินเลย แม้แต่เอมิเลียก็ไม่สามารถติดต่อไอรินได้ เอมิเลียให้ข้อมูลเขาแค่เพียงว่า ไอรินติดต่อไปหา ตอนที่เธอกลับถึงประเทศไทยได้ 3 วัน และเธอยังบอกอีกว่า เธอได้สมัครประกวดนางงามเวทีหนึ่ง และน่าจะเป็นช่วงเก็บตัวเตรียมความพร้อม จากนั้นเธอก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเอมิเลียอีกเลย(พรึ่บ)ร่างสูงล้มตัวลงนอนกลางเตียงใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า นับตั้งแต่วันที่เขามีอะไรกับไอรินจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเธอ เขาคิดถึงเธอทุกลมหายใจ และคิดถึงเธอจนแทบจะบ้า“เวรกรรมของฉันสินะ ตอนนั้นฉันหนีไปแบบไม่ลาเธอสักคำ ปล่อยให้เธอเข้าใจผิด และคิดถึงฉันอยู่ฝ่ายเดียว จนเธอต้องทำทุกอย่างเพื่อตามหาฉัน ตอนนี้ฉันถึงได้กลับมาตามหาเธอ โดยที่ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน เธอสบายดีหรือเปล่า เธอจะคิดถึงฉัน เหมือนที่ฉันคิดถึงเธอบ้างไหม”เขานอนเอาแขนเกยหน้าผาก แล้วพูดคนเดียวอยู่แบบนั้น ภีรดลเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า และสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงบ่าย“ฉันจะต้องตามเธอให้เจอจนได้ ไม
ตอนที่ 18 เรื่องราวเมื่อ 2 ปีก่อน“ฉันขอคุยกับเธอเกี่ยวกับไอซ์ได้ไหม”“ได้ค่ะ แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะเข้างาน ฉันเลิกงานหกโมงเย็นค่ะ”เอมิเลียบอกกัปตันหนุ่ม“หลังเลิกงาน เธอขึ้นไปหาฉันที่ท้ายเรือบนชั้นดาดฟ้านะ”“ได้ค่ะ กัปตัน”ภีรดลกลับมาทำหน้าที่ควบคุมเรือในช่วงบ่าย วันนี้เป็นวันที่เขามีอาการเหม่อจนดูผิดปกติ“กัปตันครับ ไม่สบายหรือเปล่า ถ้าไม่สบายก็กลับไปพักผ่อนได้นะครับ พวกผมจะดูแลตรงนี้เอง”วิคเตอร์ ต้นหน ที่ทำหน้าที่ร่วมกันกับเขาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเป็นห่วง “อืม งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ มีปัญหาอะไรก็โทรบอกฉันแล้วกัน”“ครับ”ร่างสูงก้าวขาออกจากห้องสะพานเดินเรือ เขาไม่ได้กลับห้องแต่อย่างใด เขาเลือกที่จะไปนั่งเหมื่อมองท้องทะเล เพื่อรอเวลาที่เอมิเลียเลิกงาน“กัปตันมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ”เอมิเลียยืนถามอยู่ห่างๆ หลังจากที่เธอเลิกงาน เธอรีบขึ้นมาที่ชั้นดาดฟ้าตามคำสั่งของเขา“มานั่งตรงนี้ก่อนสิ ฉันจะถามเธอเรื่องไอซ์น่ะ”เอมิเลียเดินมานั่งเก้าอี้หวายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา“กัปตันจะถามอะไร ก็ถามฉันได้เลย ฉันจะตอบทุกเรื่องที่ฉันรู้เกี่ยวกับไอซ์”“ไอซ์คงจะเล่าเรื่องหลายอย่างให้เธอฟังสินะ”เขาถา
ตอนที่ 17 ไอซ์ไปจากที่นี่แล้ว“ทำไมต้องกลับไปนอนที่ห้องเธอด้วย นอนกับฉันมันจะเป็นอะไร”เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพอสมควร“แล้วทำไมฉันต้องนอนที่ห้องคุณด้วยล่ะ เมื่อก่อนคุณก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้ฉันด้วยซ้ำ”เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอนอนที่นี่ไง แล้วก็ไม่ต้องพูดมาก ถ้าเธอยังดื้อรั้นคิดจะกลับห้อง ฉันก็จะจับเธอกระแทกทั้งคืน ลองดูไหมล่ะ”“มะ...ไม่เอา ฉัน...เจ็บ”ไอรินกลัวว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ เธอจึงค่อยๆก้าวขาเดินไปที่เตียงนอน(พรึ่บ)“ว้าย!”เขาใช้สองแขนโอบกอดร่างเล็ก จนเธอล้มลงไปนอนในอ้อมกอดของเขา ทั้งสองมองจ้องกันอย่างลึกซึ้ง หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นแรง เธอไม่กล้าที่จะดีดดิ้น แถมยังรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา“นอนได้แล้ว ถ้าไม่อยากโดนเอา เข้าใจหรือเปล่า”“เข้าใจค่ะ” “ดีมาก เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าหัดดื้อรั้น เข้าใจไหม”เธอพยักหน้าตอบกลับ ก่อนจะหลับตาซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง ภีรดล อมยิ้มด้วยความพอใจ เด็กดื้อแสนร้ายที่เขารู้สึกเกลียดในวันนั้น กลับทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่ได้โอบกอดเธอไว้แนบกายเวลาเลยผ่านมาหลายชั่วโมง เขายังคงนอนครุ่นคิด และมองหน้าคนที่กำลังนอน
ไอรินรีบเก็บกระเป๋าตังค์ขึ้นมาทันที จากนั้นเธอจึงเดินกลับไปยังจุดเกิดเหตุ เพื่อที่จะนำกระเป๋าไปคืนชายผู้นั้น และเธอก็พบว่าเขายังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่เดิม โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่า เขาโดนขโมยล้วงกระเป๋า“คุณคะ นี่กระเป๋าตังค์ของคุณค่ะ”เธอหยุดยืนอยู่ด้านหลังของชายคนดังกล่าว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่
“แล้วกัปตันเรือลำนี้ชื่ออะไรคะ หล่อมากไหม”ไอรินถามแบบนั้น เพราะเธอไม่มั่นใจว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะยังทำงานในบริษัทนี้อยู่ไหม“หล่อมากเลยล่ะ เขาชื่อคุณภีม เขาเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นกัปตันตอนที่พี่มาทำงานที่นี่ได้หนึ่งปีน่ะ หล่อก็ช่างเถอะ เขามีคู่หมั้นแล้ว”“!”ตอนที่ 6 เจอคนที่ตามหาไอรินถึงกับนิ่งเงี
ตอนที่ 5 กัปตันมีคู่หมั้นแล้วนครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ไอรินเดินทางมาที่สำนักงานใหญ่ ของบริษัท PSR Cruises จากที่เคยคุยกันกับชายหนุ่มผู้นั้นเมื่อสองปีก่อน เธอจำได้ดี เขาบอกเธอว่า เขาเป็นกัปตันเรือของบริษัท PSR Cruises และบ้านของเขาอยู่ที่เมืองซูริค ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไอร
“คุณภีม! คุณภีมคะ”เธอเรียกชื่อของคนที่เธอพาเข้ามาในห้องเมื่อคืนนี้ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของเขาตอบกลับมา มีเพียงความเงียบสงบและเสียงจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้น ดวงตากลมโตมองลงไปที่พื้นห้อง ซองถุงยางอนามัยที่ถูกใช้วางอยู่บนพื้น ยิ่งทำให้เธอตกใจกว่าเดิม“อย่าบอกนะว่า...ฉันโดนฟันแล้วทิ้ง ไอ้คุณภีม!!!!





![เมียช่างสัก [PWP] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

