บทที่ 8

“ทางนี้ อชิ”

 เสียงเรียกดังทักทายทันที เมื่อเขาเดินเข้าไปในร้านเหล้า ที่ตกแต่งไว้อย่างมีสไตล์แบบสิงห์นักบิด โดยมีรถฮาเล่ย์จอดไว้หน้าร้าน เป็นรถเก่าที่เอามาทำเป็นของตกแต่งร้าน มีพวกของสะสมของเจ้าของร้าน มาเป็นของตกแต่ง บางอย่างลูกค้าขอซื้อเอาดื้อ ๆ ก็มี ธงเทพขายบ้างให้บ้าง ไอ้ประการหลังที่ไปให้เขาฟรี เพราะบางทีคุยแล้วถูกคอ ไม่ก็โดนมอม เจ้าของร้านเลยให้ไปเฉย รู้ตัวอีกทีตอนสร่างเมา ก็ให้เศร้าเสียดายกับของบ้างชิ้น แต่ก็เอาเถอะสมบัติผลัดกันชมนั่นล่ะ

            “เพื่อน ๆ ของเรามารอแล้ว”

เขาชี้ไปยังกลุ่ม สองสาวกับหนึ่งหนุ่ม ที่กำลังหัวเราะกันร่วน หัวเราะกันดังจนน่าผิดปรกติ ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมา

            “มานานแล้วเหรอ?”

 กมลมาลย์เดินไปหาเพื่อน ๆ โดยมีอชิระตามมาหลังจากที่เขาแวะทักทายเจ้าของร้านแล้ว มยุรินทร์นั้นจัดเต็มมาในชุดสวย ชุดเดรสแบบกระโปรงสั้นสีแดง ตัดกับผิวขาว ๆ นั่นทำให้เจ้าตัวดูเด่นมากในที่นี่ ไหนจะส่วนบนที่พกมาเกินขนาดนั่นอีก ตอนนี้ทำให้เธอกลายเป็นจุดเด่นเรียกสายตาจากหนุ่ม ๆ ที่มาเดี่ยว มองกันมาตาเป็นมัน

            ส่วนอีกคนไม่อยากเด่นก็ดันเด่น เพราะรูปร่างหน้าตานั่นแหละ ผู้หญิงหุ่นเพรียว สวยคม สวมแค่เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนสีดำ พิมพ์ลายกราฟฟิกสีเงิน กางเกงยีนยาวสีดำ หน้าของเธอเก๋มาก ไว้ผมสั้นแค่คอ ก็เรียกสายตาสาวที่มีรสนิยมชอบสาวเท่มองมา อีกคนก็เป็นผู้ชายหน้าตาดี หุ่นสูงเพรียว เขาสวมเสื้อยืดที่พอดีกับรูปร่าง และกางเกงยีนสีดำ นั่งข้างสาวหุ่นเพรียว สองคนนั้นหันมองมาทางกมลมาลย์แล้วหัวเราะพร้อมกัน

            “มาแล้วเหรอยัยกวาง”

มินตราสาวเท่ทักขึ้นก่อน

            “มาช้านะ พวกฉันเมากันหมดแล้วเนี่ย”

สุรเดชชูแก้วขึ้น ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะแหลมแบบไม่ปิดบัง คนที่ยืนอยู่อย่างอชิระมองลอบสังเกตเพื่อนของน้องครบคนก็ลงความเห็นในใจว่า กลุ่มของน้องคงป๊อบไม่เบา หน้าตาดีมีสไตล์ทุกคน แต่ยกให้ที่หนึ่งโดนใจเขาก็คงจะเป็นสาวตัวเล็กอุ้มได้ ดื้อนิด ๆ แบบ...

            “มาไวอะพวกแก ใครเค้าให้รีบมาแต่ห้าโมงเย็น”

ทรุดตัวลงนั่งตรงที่ว่าง จงใจนั่งเดี่ยวเพราะพี่จะได้ไปนั่งข้างยัยนกยูง ทำไมตาเยิ้มขนาดนั้นละนั่น ทำไมเมาเร็ว มองเพื่อน ๆ แล้วก็นึกสงสัย ปรกติไม่ได้คออ่อนกันขนาดนี้ มองเหลือบไปเหล้ายังไม่พร่องเลยด้วยทำไมพากันอาการหนักเหมือนเกินไปแล้วสองขวดอย่างนั้นแหละ

            “นังมินน่ะสิ บอกว่าอยากมาแก้แฮงก์ นี่หล่อนมาแก้หรือหล่อนมาก่อยะ”

 คำพูดคำจา บอกเลยว่าไม่ใช่แมนแท้ คนสังเกตอยู่ก็โล่งใจไปหนึ่ง...เขาหึงน้องเฉยเลยแหะ ตอนแรกนึกว่าไอ้หนุ่มนี่แอบแฝงมาสนิท มีแววจะมาเกาะแกะน้องหรือเปล่า

            “ตอนแรกก็มาแก้ แต่พี่คนเจ้าของร้านอะ ให้ไอ้นี่มาก่อเฉย”

 เธอชูคุกกี้ที่เหลือครึ่งหนึ่งให้กับสุรเดชดู แล้วก็หัวเราะร่วน

            “อะไรน่ะ”

กมลมาลย์มองจ้อง นั่นมันคุกกี้ธรรมดานี่นา สีสันดูตุ่น ๆ แปลก ๆ ไม่น่ากิน คุกกี้นั้นถูกวางไว้บนจาน มีเหลือตรงนั้นอีกชิ้นครึ่ง

            “คุกกี้ของดี พี่เจ้าของร้านให้มา”

ขยิบตาให้กับเพื่อน แล้วหันมองสบตากับสุรเดช แล้วก็พากันหัวเราะร่วน พวกเพื่อน ๆ เธอนี่แปลกจริง ๆ นะ

            “นี่ พี่ชายฉัน พี่อชิ ที่พวกแกอยากรู้จัก พี่อชิคะ นี่เพื่อนสนิทหนู ยัยมิน นายสุ แล้วก็ยัยนกยูงค่ะ”

 ถึงเวลาแนะนำอชิระเสียที เขาเอ่ยทักทายทุกคนคน คนข้างเขาตอนนี้ กำลังนั่งจ้องหน้าเขาพลางอ้าปากค้างอยู่ ถึงได้เงียบไม่พูดไม่จา

            “สวัสดีครับน้อง ๆ พี่อชิครับ”

            “พี่เรียนที่พระจอมเหรอ”

สุรเดชถามขึ้น แล้วรับหน้าที่รินเหล้าชงให้พี่ชายเพื่อน ที่นอกจากจะทรงดีขายาวแล้ว หน้าใต้หมวกกันน็อกก็หล่อเวอร์ มองแล้วแทบจะสร่างเมา

            “ครับ”

            “วันหลังขอไปดูงานบ้างได้ไหมครับ? ได้ข่าวว่าหนุ่ม ๆ ที่นั่นหน้าตาดี โดยเฉพาะคณะพี่...โสดไหมอะครับ”

            จู่โจมกันอย่างนี้เลยเหรอนังสุ!

            “ครับ”

ตอบแค่นั้นแล้วก็หัวเราะ เขารับแก้วจากมือของสุรเดช สาวนมเบิ้มที่นั่งข้างเขา กะพริบตาปริบ ๆ แล้วยิ้มหวานให้เขาทันที ตาของน้องดูเยิ้มมาก เหล้าก็ไม่พร่อง แล้วเหมือนคนเมากันทั้งแก๊งแบบนี้ เมาอะไรนั่น

            ตาของเขามองไปยังจานคุกกี้?

            หรือว่า...

            พี่ธงทำเรื่องแล้วนะนั่น เอาอะไรแบบนี้มาให้เด็กกิน เดี๋ยวก็งานเข้าหรอก กลอกตาเล็กน้อย แล้วมองหาเพื่อนรุ่นพี่ ที่เป็นสายรหัสเดียวกับเขา เคยไปช่วยงานที่มอ จนสนิทกัน พี่เขาจบแล้วก็ออกมาเปิดร้านเหล้าชิล ๆ ที่นี่เลยเป็นแหล่งรวมพลของหนุ่มๆ แก๊งเดียวกับเขา รวมก๊วนกันทีก็มารวมกันที่นี่แบบแทบจะปิดร้าน

            “พี่อชิ เป็นญาติกะยัยกวางนานแล้วเหรอคะ ไปอยู่ไหนมาทำไมถึงเพิ่งมาแนะนำนะ หนูนกยูงยังโสด บ้านขายทอง มีรถขับนะคะพี่”

            คำพูดของมยุรินทร์ทำให้ สุรเดชค้อนขวับ แล้วเอ่ยออกมาอย่างลืมตัว

            “นังนกยูง แกขายของแบบนี้เลยเหรอ? พร้อมเปย์พี่เขางั้น”

            “เอ้า...ก็ถ้าพี่อยากสบาย ไม่ลำบาก ชอบสาวสายเปย์ไม่งอแง ไม่งี่เง่า...”

 เจ้าหล่อนทำหลังตรงแอ่นให้เห็นบางส่วนชัด ๆ แล้วเอาทำกัดปากหน้าเหมือนหิว ดูแล้วคนที่กำลังมองตอนนี้เริ่มจะกลั้นขำ มากกว่าจะมีอารมณ์อะไร เพราะเจ้าหล่อนดูเฟียส ๆ ร้าย ๆ แต่ก็ตลกดีในสายตาของเขา

            “หึ ๆ พี่กลัวหายใจไม่ออกครับ”

            “ว้าย บูลลี่นกยูง”

รู้เลยละว่าพี่หมายถึงอะไร ก็เธอแอ่นให้พี่ดูชัด ๆ ปานนั้น แหม...อารมณ์เสีย! เธอทำเสียงเชอะใส่ เรียกเสียงหัวเราะขำได้ทั้งวง

            ยัยตัวดื้อ มองอาการของยัยนกยูงกับพี่แล้ว มาเสิร์ฟแล้วไม่ได้กันแบบนี้ เธอไม่ผิดนะ ออกตัวไว้ก่อนนะ ตังค์ไม่คืนละนะยะ! หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วรัวนิ้วพิมพ์ไลน์หาเพื่อน

            ยัยนกยูงแกทำแผนพังเอง ฉันไม่คืนนะห้าพันค่าดีลพี่มาอะ (กมลมาลย์)

            ....

            เอาโทรศัพท์เก็บ ตามองไปยังอชิระ ที่ตอนนี้ดูจะพูดคุยและเข้ากับกลุ่มเพื่อนของเธอได้อย่างรวดเร็ว ก็แต่ละคน เพื่อนเธอเป็นพวกเฟรนลี่ทั้งนั้น  ไม่ค่อยจะมีใครพอดี ๆ มีแต่พวกขาด ๆ เกินๆ

            อชิระเดาอาการหัวเราะร่วนหูเยิ้มตาเยิ้มของน้อง ๆ ได้ว่าน่าจะมาจากอะไร เขาบิชิมไปนิดหน่อย แล้วก็เลยขอตัวไปหาเจ้าของร้าน ถามน้อง ๆ แล้วได้ความว่าธงเทพเอามาให้กิน บอกว่าต้อนรับเด็กใหม่ ของดีของแรร์มีเฉพาะร้านนี้ สมนาคุณลูกค้า เฮ้อ...มันจะกลายเป็นสมน้ำหน้าคุณเข้าน่ะสิสำรับคนที่แพ้ของแบบนี้ ไม่ได้ ๆ ต้องไปเคลียร์หน่อย สามคนนั่นน่าจะเมากัญ ไปแล้วเรียบร้อย เขากำชับว่าไม่ให้กินแล้วนะ ถามแล้วถามอีกกินกันไปคนละกี่ชิ้น เหลืออยู่ครึ่งชิ้น ฉะนั้นเขาเลยสั่งว่าอย่ากิน โดยเฉพาะยัยดื้อ

            เมื่อคล้อยหลังพี่ คนโดนสั่งว่าห้ามกิน ก็คว้ามาเข้าปากหมับในทันที มันจะเท่าไหร่กันคุกกี้กัญชาอะ...

            “ยัยกวาง พี่เขาห้ามไม่ใช่เหรอ?”

มินตราทำตาโตใส่ ยอมรับเลยว่าไอ้คุกกี้นี้ตอนแรกกินก็เฉย ๆ ไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เมา ทั้งเมาทั้งรั่ว กินเหล้าไปนิดเดียวด้วยซ้ำ แต่เมาเกินต้านจริง ๆ สุรเดชตอนนี้ก็เริ่มหาว ส่วนมยุรินทร์นั้นก็หนัก ๆ หน่อย นั่งหัวเราะกับแก้วแล้วตอนนี้

            สภาพแต่ละคนดูไม่จืดไปหมดตอนนี้

            “ทำไมอะ กินนิดเดียวไม่เป็นไรหรอก”

ยัยตัวแสบว่า แล้วแลบลิ้นตามหลังพี่

 “ทำมาเป็นสั่งนั่นสั่งนี่ เพิ่งมาอยู่บ้านได้ไม่ถึงอาทิตย์เลย มีสิทธิ์อะไรมาห้ามกวาง”

            “แกมันดื้อ”

 มินตราว่า แล้วเอื้อมมือจิ้มหน้าผากเพื่อนเบา ๆ

“นี่มันแรงกว่าเหล้าอีกนะ ยัยกวาง คืนนี้หนักกว่าปีนเสาอีกเด้อ อย่าหาว่าไม่เตือน”

            “ไม่หรอก ไม่เป็นอะไรหรอกน่า พวกแกอะอ่อน”

            “แน่ะ...ใครอ่อนไม่อ่อนย่ะ มา ชนแก้ว”

            “เดี๋ยว เติมโค้กแป๊บ”

เอาแก้วของตัวเอง ไปเทเหล้าออกจนจางมาก แทบมองไม่เห็น และเพื่อน ๆ ก็ไม่เห็น แล้วเทโค้กใส่แบบเข้มข้น มาทรุดนั่งแล้วยื่นแก้วชนกับมยุรินทร์

            “อะ ชน! หมดแก้ว”

            “วันนี้มันไม่ยอมเว้ย”

 สุรเดชปรบมือรัว แล้วยื่นแก้วตัวเองมาด้วย มินตราเห็นเพื่อนชนแก้ว ก็ถือแก้วตัวเองขึ้นมาบ้าง

            “อ้าว ชน!”

            เสียงแก้วกระทบกัน แล้วก็เริ่มมีเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะเพราะอำกันไปแหย่กันมา เกือบลืมไปแล้วว่าจริง ๆ วันนี้มีเป้าประสงค์อะไร คนที่เป็นเป้าในตอนแรกแต่คนที่ล็อกเป้าพากันเมาคุกกี้พิเศษกันหมดแล้ว ลืมหมดว่ามีแผนจะคิดแผลง ๆ อะไรกับอชิระ

……………………………………………………………………………………………

            อชิระที่กำลังเดินเข้าไปจะทักธงเทพ จะต้องคุยกันสักหน่อยว่า อย่าเอาอะไรแบบนี้ให้เด็ก ๆ กินอีก แก๊งเพื่อนของน้องดูจะเมากัญสนิท ถึงได้ขำกันขนาดนั้น ตาเยิ้มกันทั่วถึง เขาเดินไปจนถึงบริเวณหน้าร้าน แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าธงเทพกำลังคุยกับใคร ไม่ได้คุยเปล่า เพราะรุ่นพี่ของเขาโอบที่เอวของฝ่ายนั้นด้วย

            “น้าวิ!”

 เผลออุทานออกมา วิลาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะทำตาโตแล้วมองจ้องมายังเขา ตัวแข็งในทันที

            “ว้าย! อชิ”

            “อ้าว...รู้จักกันหรือครับ”

ธงเทพที่ช่างไม่รู้อะไรเลยเสียเลย โอบเอววิลาอย่างแนบแน่น ประกาศตัวกลายๆ แบบนี้ไม่ต้องสืบหรอกว่า มีสถานะอะไรกัน

            “งั้นไม่ต้องแนะนำ อชิ นี่ว่าที่แฟนพี่”

            ต่างคนต่างมองกันตาค้างด้วยความตะลึง ก่อนที่วิลาจะเดินแกมวิ่งมาหาอชิระ เขาลากชายหนุ่มเดินออกไปจากบริเวณนั้น ทิ้งให้ธงเทพมองตามพวกเขาอย่างงง ๆ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น