บทที่ 9

วิลาคว้าแขนของอชิระพาเดินดุ่ม ๆ มาที่ร้านขายโรตี เอ่ยสั่งโรตีอาบัง ร้านนั้นตั้งอยู่หน้าเซเว่น ไกลจากร้านของธงเทพราวสองร้อยเมตร

            นี่ฉันอยากกินโรตีเหรอ? วิลาถามตัวเองในใจ ขณะที่ถอนใจเฮือก

“น้าวิ...เอ่อ...แอบแซ่บกับพี่ธงเหรอครับ”

 คำถามแรกเล่นเอาวิลาหน้าแดงแจ๊ด เธอตีแขนเขาอย่างเขิน ๆ แล้วหันซ้ายหันขวาก่อนจะหันมาจุ๊ปากกับชายหนุ่ม

            “ชูว์ เบา ๆ เดี๋ยวคนได้ยิน เง้อ...ทำไมโลกมันกลมแบบนี้ เรารู้จักกับธงด้วยเหรอ หะ!”

            “รู้จักสิครับ ผมเซอร์ไพรส์มากนะนี่บอกตรง ๆ น้าวิ”

            “เฮ้อ...น้าก็เซอร์ไพรส์เหมือนกันอะ ที่เรารู้จักกับธง แล้ว...ยัยกวางมาด้วยหรือเปล่าอะ?”

            “มาด้วยกันแหละครับ”

            “งั้นน้ารีบกลับบ้านก่อนดีกว่า”

วิลากลอกตา ความสุขตื่นเต้นหายวับ เจอผู้ชายได้สองนาทีถ้วน เธอกับเขาคุยกันทางแชต วิดีโอคลอกันมามั่งก็หลายเดือนละ ไม่เคยได้นัดเจอกันนี่เป็นหนแรก เฮ้อ...แต่เอาวะ อย่างน้อยๆ เขาก็ตรงปก แล้วก็หล่อมาก...กว่าที่คิดไว้ ค่อยคิดอีกทีว่าจะคุยต่อหรือพอแค่นี้ วิลาคิดอย่างเซ็ง ๆ

            เขาเด็กไป เด็กมากกว่าเธอตั้งเจ็ดแปดปี เธอเป็นแม่หม้ายลูกติด แก่เป็นป้าเลยแหละถ้าไปยืนเทียบกับเขาอะ

            “ทำไมล่ะครับ”

อชิระมองสีหน้าของวิลา เห็นหน้าเศร้า ๆ นั่นก็นึกสงสาร เขาไม่รู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างแม่ลูก วิลาเผลอตัวเอ่ยเสียงเบา

            “ยัยกวางไม่ชอบ...ไม่อยากให้น้ามีเดต”

            “อา...”

            อชิระมองผู้หญิงข้างตัวเขา น้าวิลาน่าสงสารมาก ๆ เป็นแม่ที่ทุ่มเทให้กับลูกมาก เขาฟังเรื่องราวของคุณน้ามาจากบิดาของเขา มองว่าการที่วิลาถือความโสดมาเป็นสิบกว่าปีนี้ ไม่ยอมมีสามีใหม่ คงเพราะลูกสาวจริง ๆ วิลาเลือกความสุขของลูกมากกว่าของตัวเอง

            เขาเห็นควรว่าวิลาควรจะมีความสุขบ้าง เพราะสำหรับธงเทพเขารู้จักรุ่นพี่ดีว่าเป็นคนแบบไหน เพราะคบกันมาก็หลายปีจนสนิทกัน ธงเทพน่าจะเป็นที่ทำให้วิลาได้มีรอยยิ้ม ได้มีความสุข

            ยัยเด็กดื้อทำให้แม่ลำบากใจรู้ตัวไหมนะ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับน้าวิ ผมไม่บอกเด็กดื้อนั่นแน่ ๆ เดี๋ยวน้าวิอยู่ตรงนี้ ผมจะตามพี่ธงมาให้”

            “หืม? จะดีเหรอ”

วิลาขมวดคิ้วนิด ๆ มองดูอชิระ พ่อหนุ่มคนนี้...น่ารักดีแหะ ชายหนุ่มพยักหน้า

            “ดีสิครับไม่มีอะไรที่ไม่ดีเลย”

 เขาล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแชตหาเพื่อนรุ่นพี่ ก่อนจะบอกให้วิลารอธงเทพที่นี่ ไปเที่ยวให้สบายใจ เดี๋ยวเขาจะดูแลยัยกวางน้อยให้ แล้วก็จะส่งข่าวบอกถ้าพาเด็กดื้อกลับบ้านเรียบร้อย คืนนี้น้องจะกลับบ้านอย่างเรียบร้อยและจะไม่รู้ด้วยว่าน้าวิหนีเที่ยว

            แหม...ไอ้เด็กคนนี้มันน่ารักจริง ๆ

            วิลาซาบซึ้งมากับสิ่งที่อชิระทำ เธอมองตามหลังเขาที่กำลังเดินแกมวิ่งกลับไป พ่อค้ายื่นถุงโรตีส่งให้ พร้อมกับราคา...วิลาสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อฟังอาบังบอกราคา โรตีอะไรกันตั้งร้อยห้าสิบ พบว่าตัวเองสั่งไปตั้ง ห้าห่อ...แบบพิเศษใส่ไข่ใส่กล้วยไปด้วย

            ธงเทพขี่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโปรดของเขามารับเธอ พร้อมกับรอยยิ้ม สาวใหญ่ยิ้มเขินๆ ตอบ

            “พร้อมหรือยังครับ วิ”

            “นี่ ปีนเกลียวเหรอ?”

ตาเด็กนี่จู่ ๆ ก็มาเรียกชื่อเล่นเธอเฉย ๆ ทำเก๊กดุใส่ไปงั้นแหละ แต่จริงๆ เขินมากเวอร์ ใจเต้นแรงเหมือนสิบแปดอีกหน ธงเทพยิ้มนิด ๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่มหยอกเย้า

            “ไม่อยากเรียกพี่ เห็นตัวจริงวิแล้ว เรียกวิเฉย ๆ ดีกว่า วิน่ารัก...ตัวจริงน่ารักมาก ๆ ไม่อยากเรียกพี่เดี๋ยววิจะแก่”

            “เอ๊อ...”

 เด็กบ้าทำให้ฉันเขิน!

            “ขึ้นมาสิ เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวแบบวัยรุ่น”

            “แน่ะ วัยรุ่นอะไรยะ สามสิบแล้ว”

 แกล้งว่าเขาแบบนั้น ธงเทพหัวเราะชอบใจ เขาตบเบาะหลังเบา ๆ

            “ก็รุ่นเรายังไงละวิ ไปท่องราตรีกัน คืนนี้ทั้งคืนเลยนะ”

            อะไรมาทั้งคืน? พูดจาทะลึ่งก้ำกึ่งยังไงพิกล

            แก้มของคนแก่กว่าแดงก่ำ เธอซ้อนรถเขาอย่างไม่ลังเล เอาเถอะ...ปล่อยตัวปล่อยใจสักวัน เธอควรจะหาความสุขให้กับตัวเอง เติมสีชมพูให้ชีวิตบ้าง