Chapter 10

Chapter 10

“ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเธอนักหรอก แต่เพราะสงสารที่เธอจะเดินลงบันไดสิบกว่าชั้น ฉันก็เลยจะพาเธอไปใช้ลิฟต์ผู้บริหารลงไปชั้นล่าง” 

“อ๋อ ๆ งั้นก็ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” ไลลาขอบคุณเขาทันที พลางคิดในใจว่า ‘ใครจะคิดว่าคนปากหมานิสัยแย่อย่างเขา จู่ ๆ จะมีความรู้สึกสงสารคนอื่นเป็นด้วย’

“เดินตามมานี่” ธีโอดึงแขนคนตัวเล็กเข้าลิฟต์ผู้บริหาร ก่อนจะกดแป้นลิฟต์ลงไปชั้นล่าง 

หลังจากลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่าง ไลลาก็ไหว้ย่อขอบคุณธีโอทันที แต่ในขณะที่เธอจะเดินออกจากลิฟต์ ธีโอกลับพูดขึ้นว่า...

“เดินตามฉันมา เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาลรัฐ” 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ไปส่ง” แม้ก่อนหน้านี้เขาจะนิสัยแย่เหมือนตัวเงินตัวทอง จนคิดไม่ถึงว่าเมื่อเธอกำลังมีปัญหา เขาจะยื่นมือมาช่วยเหลืออย่างมีน้ำใจ ไลลาจึงยอมลดทิฐิออกจากใจและรีบเดินตามเขาออกจากโรงพยาบาลไปที่รถสปอร์ตหรูทันที 

สิบนาทีต่อมา เมื่อมาถึงโรงพยาบาลรัฐ ไลลารีบลงจากรถ วิ่งไปห้องฉุกเฉินทันที พอมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินก็มีพยาบาลเดินออกมาเรียกหาญาติคนไข้

“ญาติคนไข้ของคุณเหมราชมาหรือยังคะ”

“หนูมาแล้วค่ะ” ไลลารีบยกมือก่อนจะเดินไปหาพยาบาล

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” พยาบาลผายมือให้ไลลาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน โดยที่ธีโอเดินตามเข้าไปด้วย และเมื่อเดินมาถึงเตียงผู้ป่วย ไลลาก็ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อได้เห็นสภาพของพี่ชายที่มีเลือดอาบเต็มตัว หญิงสาวร้องไห้อย่างหนักจนธีโออดไม่ได้ที่ยกมือลูบศีรษะทุยเล็กด้วยความสงสาร

“คนไข้มีเลือดคั่งในสมอง ทำให้ชีพจรอ่อนมาก ต้องผ่าตัดสมองแบบเร่งด่วน ซึ่งทางเราไม่มีเครื่องมือและอุปกรณ์ทันสมัยสำหรับผ่าตัดสมองแบบเร่งด่วน แต่หากต้องการให้คนไข้รอด ญาติต้องยินยอมให้ทางเราส่งตัวคนไข้ไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนเมธานนท์ค่ะ ซึ่งค่ารักษาก็จะสูงหน่อย”

“ส่งตัวพี่ชายหนูไปรักษาที่โรงพยาบาลเมธานนท์เลยค่ะ ถึงค่ารักษาจะสูงแค่ไหน หนูก็จะหามาจ่ายให้ได้ ขอแค่พี่ชายของหนูปลอดภัยก็พอ” ตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตตอนไลลาอายุ 13 ปี เหมราชก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี เขาเป็นทั้งพี่ชาย ทั้งพ่อแม่ให้เธอในเวลาเดียวกัน ฉะนั้นเธอจะไม่ยอมเสียพี่ชายคนนี้ไปจากชีวิตเด็ดขาด

“งั้นเซ็นเอกสารตรงนี้ค่ะ” เมื่อพยาบาลเอาเอกสารให้ไลลาเซ็นเรียบร้อย พยาบาลก็เอ่ยบอกว่า... “รอสักครู่นะคะ ทางเราจะทำเรื่องส่งตัวคนไข้ไปที่โรงพยาบาลเมธานนท์ให้เร็วที่สุด”

“ไม่ใช่ส่งตัวให้เร็วที่สุด แต่ต้องส่งตัวคนไข้ไปโรงพยาบาลเมธานนท์เดี๋ยวนี้ ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเมธานนท์ ผมจะประสานงานให้ทางโรงพยาบาลรอผ่าตัดเคสนี้ทันที” พูดจบ ธีโอก็โทรสั่งการให้เตรียมแพทย์และห้องผ่าตัดด่วน 

เมื่อทางโรงพยาบาลรัฐได้ยินธีโอประสานงานกับทางโรงพยาบาลเอกชนเสร็จสรรพ บุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงนอนที่มีร่างอันหมดสติของเหมราชออกจากห้องฉุกเฉินทันที โดยที่ไลลานั้นไปกับรถส่งตัวคนไข้ด้วย 

ธีโอก็ได้แต่มองตามหญิงสาวด้วยความรู้สึกหลากหลาย เพราะการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอครั้งนี้ ทำให้รู้ว่าผู้ชายที่เขาคิดว่าเป็นสามีของไลลา แท้จริงแล้วเป็นแค่พี่ชายของเธอเท่านั้น 

@โรงพยาบาลเอกชนเมธานนท์

หลังจากโรงพยาบาลรัฐส่งตัวเหมราชมาที่โรงพยาบาลเมธานนท์ เหมราชก็ถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ไลลานั่งรอพี่ชายที่หน้าห้องผ่าตัด จนกระทั่งสี่โมงเย็นก็มีสายเรียกเข้ามือถือของเหมราช

กริ๊ง! กริ๊ง!

“สวัสดีค่ะ”

(สวัสดีค่ะ ขอสายคุณเหมราชค่ะ)

“ตอนนี้คุณเหมราชประสบอุบัติเหตุ ดิฉันเป็นน้องสาวของเขา ไม่ทราบว่าคุณติดต่อเรื่องอะไรคะ เดี๋ยวดิฉันจะรับเรื่องไว้ให้ก่อน”

( ดิฉันโทรมาจากโรงเรียนอนุบาล dek-d นะคะ ดิฉันจะแจ้งให้ทราบว่า ตอนนี้น้องใบชาเลิกเรียนแล้วนะคะ รบกวนผู้ปกครองมารับน้องด้วยนะคะ)

“โอเคค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบไปรับน้องใบชาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” 

ธีโอที่เฝ้าดูไลลาอยู่ไม่ห่าง เมื่อเห็นไลลาลุกเดินออกจากหน้าห้องผ่าตัด เขาก็รีบเดินไปดึงแขนหญิงสาวไว้ทันที

“จะไปไหน”

“หนูจะไปรับลูกสาวที่โรงเรียนค่ะ”

“งั้นเดินตามฉันมา เดี๋ยวฉันไปส่ง” 

“ขอบคุณนะคะ” ไลลาที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขาหลายครั้ง ไลลารีบยกมือไหว้ขอบคุณธีโอด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนที่จะเดินตามเขาไปที่รถ

@บนรถ 

“เด็กน้อยเป็นลูกพี่ชายของเธอเหรอ?”

“น้องใบชาเป็นลูกของหนูนี่แหละค่ะ” 

เมื่อได้รับคำตอบไม่ตรงตามที่เขาคิดเอาไว้ ธีโอก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อว่า...

“แล้วพ่อเด็กล่ะ?”

“ตายแล้วค่ะ”

“อ๋อ...” ธีโอพยักหน้ารับรู้ พลางคิดในใจว่าเพราะเธอเป็นซิงเกิลมัมนี่เอง ตอนเธอมีเซ็กซ์กับเขา ร่องรักถึงได้ฟิตแน่นราวกับคนซิง

“คุณธีโอ!” เสียงตะโกนดังลั่นรถทำให้ธีโอหลุดจากภวังค์ความคิดอันลามก