Masuk“นังบุ้ง อยู่นี่เอง”
เสียงของเพื่อนดังทัก ทำให้ผักบุ้งที่กำลังนั่งเหม่อมองท้องน้ำตรงหน้าอยู่สะดุ้ง ก่อนจะหันมา หน้าตาของเธอดู...ไม่ค่อยดีเลย
“อื้อ อยู่นี่ล่ะสู ยังบ่ได้ลงไปลอยคออืดอยู่ในหนอง”
ว่าแล้วก็ถอนใจ ร่างผอมบางของเพื่อนเดินดุ่มมาทรุดนั่งข้างๆ ก่อนจะโอบหล่อนไว้ แล้วเอ่ยเสียงปลอบโยน
“บุ้งเอ๊ย ยังทำใจบ่ได้อีกหรือเพื่อน”
คำเอ่ยนั้นทำให้ผักบุ้งถึงกับน้ำตาแตกออกมาอีกรอบ เธอหันไปซุกอกแบนๆ ของเพื่อน แล้วร้องไห้ ปารีณาหรืออดีตชื่อว่าสิระ กอดหล่อนแน่น พร้อมกับถอนใจ
“บ่ได้ ไผจะไปทำใจได้ล่ะ เป็นเพื่อน เพื่อนทำใจได้กา (ทำใจได้ไหม)”
“ก็อาจจะหลับหูหลิ่วตา เอาๆ ไปก็ได้นะบุ้ง เฮ้อ...จะยะจะไดล่ะ (จะทำยังไง) มันก็ต้องยอม กะว่าสูจะหนี”
ผักบุ้งเงยหน้าจากอกของเพื่อนสาวอดีตเพื่อนชาย แล้วก็เม้มปากแน่น
“เฮาจะหนีได้ก่อล่ะ อีตู่ หนีไปไหนก่อน หนีเข้าป่าไปหื้อเสือกินก็ท่าจะดี”
“แหม ป่าบ้านเฮามีก้าแลน (ตะกวด) ก่อล่ะ มีตี้ไหนสงเสือ สูก็ว่าไปเรื่อย (ว่าไปทั่ว)”
“เฮ้อ...เฮาจัง (เกลียด) พ่อเลี้ยงพาย (พ่อเลี้ยงห่า) นั่นขนาด(มากๆ) เฮาอยากจะหนีไปไกลๆ แต่ก็คงจะหนีบ่ได้”
“ขืนสูหนี ลุงกับป้าเดือดร้อนแน่ๆ”
ผักบุ้งถอนใจ น้ำตายังคงไหล ความยากจนใช่ไหมทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้...พ่อกับแม่เลี้ยงกำลังขายเธอให้กับพ่อเลี้ยงสุข และพรุ่งนี้เขาก็จะมารับตัวเธอไปเป็นเมียน้อย
อยากจะหนีไปให้ไกลๆ แต่จะอย่างไรเธอก็ยังรักพ่อ...นั่นสิ เธอไม่ควรรักเขา เขาทำกับเธอขนาดนี้ แต่เพราะบาปบุญคุณโทษที่ถูกฝังหัวมาแต่เล็กแต่น้อย หลักที่ยึดถือตามกันมาในสังคมเล็กๆ ที่เธออยู่นี่ มันทำให้ผักบุ้ง...จำทนต้องยอม
ปารีณาปลอบเพื่อนเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรดี จริงๆ เขาก็อยากจะให้ผักบุ้งมีผัวไปเสียก่อน ที่จะโดนไอ้พ่อเลี้ยงนั่นมาตกเขียวเอา แต่ก็น่ะ...ผักบุ้งไม่สนใจใครในหมู่บ้านเลย อายุอย่างผักบุ้งคือยี่สิบ ก็เป็นสาวเทื้อก็ว่าได้สำหรับคนในหมู่บ้านนี้ เพราะสาวๆ ในหมู่บ้านนี้เรียนจบมัธยมสามตามเกณฑ์ซึ่งมีโอกาสนั้นก็แทบนับหัวได้ ก็ไม่มีใครไปเรียนต่อ พากันมีครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย อาจจะเพราะความยากจน วิถีชีวิตที่ไม่เอื้อให้คิดไปไกลมากกว่าชีวิตที่ดำเนินตามกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า
หมู่บ้านของหล่อนอยู่ตีนดอย ทางเข้ามาก็ลำบากลำบน คนไหนเพียรเรียนหน่อยก็เดินด้วยทางเท้าเกือบห้ากิโลเมตรเพื่อออกมาเรียน อย่างดีหน่อยก็ขี่จักรยาน เกือบๆ จะเป็นหมู่บ้านตกสำรวจของทางการ คนในหมู่บ้านส่วนมากทำการเกษตร มีกันอยู่ไม่กี่หลังคาเรือน
สาวๆ บางคนออกไปจากหมู่บ้านไปทำงานก็ไปแล้วไปเลย แทบจะไม่กลับเข้ามาอีกแล้วเพราะไปทำงานสร้างครอบครัวที่อื่น หมู่บ้านตีนดอยทางเหนือแบบนี้บางทีก็มีนายหน้ามาอ้างบอกว่าพาไปทำร้านอาหาร บอกกับพ่อกับแม่อย่างดี แต่จริงๆ พาไปทำอย่างอื่น สาวๆ พวกนี้หลายคนจึงหายไปกลับมาก็อู้ฟู่เงินทอง กลายเป็นแบบอย่างให้คนที่เหลืออยากไปบ้าง แต่ผักบุ้งรู้ดีว่าพวกหล่อนไม่ได้ไปทำร้านเสริมสวยแน่ล่ะ...เพราะหลายคนก็กลับมามีจุดจบที่บ้านเกิดถ้าไปไม่ได้ผัว ก็ได้โรคร้ายกลับมา...
ดีแล้วที่พ่อแม่ไม่คิดให้หล่อนไปทำแบบนั้น พ่อเลี้ยงสุขคือทางออกสำหรับผักบุ้ง แต่ถ้าหล่อนไม่ไปกับพ่อเลี้ยง แน่นอนว่า หล่อนอาจจะโดนเข็นไปทำแบบนั้นในที่สุด
หมู่บ้านหล่อนเหลือผู้หญิงที่โสด หันไปหันมาก็เหลือแต่หล่อนนี่แหละ ผักบุ้งอยู่กับแม่เลี้ยงและพ่อ ในบ้านหลังเล็กที่เรียกไม่เต็มปากว่าบ้าน เพราะมันมีห้องเดียว สร้างแบบง่ายๆ ด้วยวัสดุที่หาได้ในหมู่บ้าน แม่ของเธอตายเมื่อเธออายุได้สิบขวบ และตั้งแต่นั้น พ่อก็มีเมียใหม่ และเธอก็เกือบจะไม่ได้เรียน เพราะแม่เลี้ยงอยากให้เธอช่วยทำไร่ มากกว่าเดินไปเรียนหนังสือ
ผักบุ้งได้เรียนแค่ป.6 แต่ก็ได้อาศัยตำราเรียน และการสอนแบบงูๆ ปลาๆ ของเพื่อนรักอย่างปารีณาที่ได้เรียนมากกว่าและสวมบทเป็นครูช่วยเพื่อนในสิ่งที่เพื่อนอยากรู้ ผักบุ้งชอบอ่านหนังสือมาก แต่ทุกครั้งที่แม่เลี้ยงเห็นเธอหลบมุมกับสิ่งที่เธอรัก คือนิยายเก่าๆ และหนังสือความรู้ที่มีไม่กี่เล่มและอ่านแล้วอ่านอีก ก็โดนตี โดนด่า ไล่ไปทำงานทุกหน
ผักบุ้งเหมือนภาระของแม่เลี้ยงที่อยากจะขจัดไปไวๆ และเมื่อหล่อนเข้าสู่วัยสาว ความสวยสะพรั่งของผักบุ้งก็กลายเป็นทรัพย์สินอันมีค่าของแม่เลี้ยง
ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางพยายามขายผักบุ้งให้เป็นเมียคนรวยๆ หนที่สามแล้วที่มีคนติดต่อมาเพราะผักบุ้งสวย และเคยได้ไปประกวดนางงามตำบลกับเขาอยู่หนหนึ่ง...นั่นแหละเป็นดีกรีติดตัว ที่ทำให้มีคนอยากได้หล่อน
แต่หนนี้เป็นหนแรกที่ทำได้สำเร็จ และนอนนับเงินสบายใจ พร้อมกับอวดทองที่ว่าที่ลูกเขยที่อายุแก่กว่าหล่อนเป็นรอบให้มารอบหมู่บ้าน
“เอาน่ะผักบุ้งเอ๊ย มีผัวก็ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่สูคิดหรอก แล้วผัวแก่อย่างไอ้พ่อเลี้ยงนั่น มันอาจจะบ่ทันทำอะไรสู อาจจะตายเพราะความงามของสูไปก่อนได้นะ”
ผักบุ้งพอจะขำออกได้กับคำพูดของเพื่อนรัก
เอาเหอะ...
หล่อนปาดน้ำตา
ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ หล่อนก็จะคิดหาทางเอาตัวรอดจากพ่อเลี้ยงสุข...ถึงตอนนี้จะตันหัวคิดไม่ออกก็เถอะ อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอีกตั้งสองวัน
ผักบุ้งนั่งยองๆ แล้วยกมือขึ้นไหว้ พลางท่องนะโม ปารีณาเห็นแบบนั้นก็ตกใจ ว่าเพื่อนรักกำลังทำอะไร
“ยะอะหยัง(ทำอะไร)นังบุ้ง”
“เฮาไหว้ขอเทวดา ว่าถ้าเฮายังปอมีบุญ ก็ขอหื้อเฮาพ้นไปจากเรื่องนี้ ขอหื้อมีคนมาช่วย”
“เออน่ะ” แล้วปารีณาก็พลอยทำแบบหล่อนไปด้วยอีกคน
“มาเฮาช่วย”
ผักบุ้งสวดขอพรถึงร้อยจบ
หวังว่าเทวดาคงจะฟังคำขอของเธอ
“ผักบุ้ง สูคิดดีแล้วกา จะกิ๋นเหล้านิ มันจะลำบากเน้อเพื่อน” เสียงของปารีณาดังขึ้น เมื่อเห็นว่าผักบุ้งกำลังจะดื่มเหล้าในแก้วเป็นแก้วที่สอง หลังจากแก้วแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเล เป็นอะไรไปล่ะหล่อนอยากเมา มันเครียดเหลือเกิน เครียดมาหลายวันล่ะด้วย อยากเมา อยากลืมเรื่องที่กำลังจะต้องเผชิญนี่ แต่ตังค์จะซื้อเหล้าก็ไม่มี ต้องมาอาศัยเมาเอาในงานแต่งแม่งนี่แหละเฮ้อ...ชีวิตพอได้หายใจไปอีกหลายวัน เพราะพ่อเลี้ยงสุข ไม่สบายมารับหล่อนไม่ได้ กำหนดงานแต่งเลยเลื่อนเป็นวันมะรืน แต่งงาน ใช่ หล่อนจะได้แต่งงาน ถึงจะไปเป็นเมียน้อยก็ได้แต่งงานเชียวนะ สาวเทื้อได้แต่งงาน เป็นบุญหัวล้นพ้นเหลือเกินล่ะ อันนี้แม่เลี้ยงว่ามา เฮ้อ...จะทำยังไงดีนะหล่อนไม่อยากแต่งงานให้หล่อนเทื้อไปจนตายจนตายดีกว่า หล่อนอยากออกไปจากที่นี่อยากไปจากหมู่บ้านนี้“อื้อ อยากจะเมา เมาหื้อต๋าย”“ใจเย็นๆ ก่อนเพื่อน” ปารีณาสงสารเพื่อนมาก ผักบุ้งเอย...จะต้องไปมีผัวเฒ่าให้เศร้าใจ โดนพ่อแม่ขายเหมือนสินค้า เป็นใครจะไม่เครียดล่ะน้อแต่คิดว่าคนไม่รักมาจับมานี่มานั่น ขนาดอีตู่เห็นหื่นๆ ห่ามๆ ก่อนจะมีผัวนั้น ยามคนไม่ชอบชวนแหวะมาแตะยังถีบเอา..แล้วผักบ
เสียงเพลงลูกทุ่งดังลั่นไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อมีงานรื่นเริง หมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ก็เรียกได้ว่าปิดบ้านปิดช่องมาออกันอยู่ที่บ้านงาน ไม่มีพลาด นานๆ จะมีงานเลี้ยงที พากันมาช่วยงานและร่วมยินดีกันอย่างคับคั่งยิ่งเป็นงานแต่งที่มีคนหมู่บ้านอื่นมาสมทบด้วยแบบนี้ ก็ยิ่งสนุกสนาน เพราะจะได้เจอคนอื่นบ้างนอกจากคนในหมู่บ้านของตัวเอง การดองกันของคนสองหมู่บ้าน เป็นเหมือนมหรสพความบันเทิงย่อมๆ เลยก็ว่าได้มิลินท์ถ่ายเก็บบรรยากาศ สัมภาษณ์คนนี้คนนั้นอย่างเพลิดเพลิน โดยมีสองหนุ่มตามประกบ ตามเป็นบอดี้การ์ด ไกด์ และหน่วยประชาสัมพันธ์พี่หมีไปด้วยในตัว บางคนรู้จักเขาจากช่องยูทูป เพราะหมู่บ้านของเจ้าบ่าว เจริญกว่าหมู่บ้านของเจ้าสาวที่เขาหลงทางมาอยู่อาศัยและทำคอนเทนต์มิลินท์เลยกลายเป็นที่ฮือฮา และเป็นศูนย์รวมให้ถ่ายรูป ให้ความสนใจรัวๆ ยิ่งกว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียอีก คนดังเลยนะนั่น แถมสองประชาสัมพันธ์บอกว่ามิลินท์มามอบไฟฟ้าประปาให้อีก ก็ยิ่งได้รับความสนใจและชื่นชม คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งดัง...สาวๆ ในหมู่บ้านและต่างหมู่บ้านที่มางานแต่งก็แอบทิ้งสายตา มองเขาตาเยิ้ม บางคนโดนผัวไล่กลับบ้าน หลังจากมองมิลินท์นานไปหน่อย
“เฮลโหล สวัสดีชาวหมีทั้งหลาย เนื่องจากหมีใหญ่หลงทางเว้ย...แบบจะไปที่หนึ่งเสือกมาโผล่อีกที่หนึ่ง แต่ที่นี่มันคือดีมาก หมีใหญ่จะเก็บวิถีชีวิตชาวบ้านมาฝากนะ ไม่ต้องไปเที่ยวชาวดอยกันล่ะ เที่ยววิถีชาวตีนดอย กับหมู่บ้านที่หมีหลง”เขาบ้ายบายให้กล้อง หลังจากที่เก็บบรรยากาศในหมู่บ้านคร่าวๆ พอสมควรแล้ว จากหมู่บ้านที่ดันหลงมา กลายเป็นหมู่บ้านที่น่าสนใจไปล่ะสำหรับมิลินท์ เพราะวิถีชีวิตผู้คนที่สัมผัสมาล่ะสองวันเต็มๆ ว่าในความเรียบง่ายมีความเชื่อแปลกๆ แฝงอยู่ จะเรียกได้ว่าหมู่บ้านลับแลไหมนะ ก็น่าจะเรียกได้สำหรับในยุคห้าจีแบบนี้สัญญาณโทรศัพท์มีสองขีด สัญญาณเน็ตแรงกว่าเล็กน้อย แต่คงต้องไปอัพคลิปที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ถ้าจะให้ดีต้องปีนขึ้นไปบนต้นมะขามเก่าแก่ ที่ดันไปตั้งอยู่ใกล้กับศาลตายายของหมู่บ้าน...สัญญาณโทรศัพท์ถึงจะดี ใครจะปีนวะ...เขาไม่ปีนคนหนึ่งล่ะจันหนุ่มขี้เมาประจำหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ติดตามพาถ่ายคลิปของมิลินท์ เล่าว่าถ้าจะติดต่อราชการข้างนอกที ผู้ใหญ่บ้านก็ปีนที...ใครจะติดต่อลูก ติดต่อญาตินอกหมู่บ้านที ก็ปีนที โอ๊ย...น่ะ มันมีอยู่จริงสินะ อะไรแบบนี้ในประเทศกำลังพัฒนาแบบนี้โทรศัพท์ม
“อื้อหือ...อะไรวะนี่ นั่นทาง สาบานได้ไหมว่าทาง” เสียงบ่นของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเสียงของมันน่าจะเข้าไปในกล้องที่ถ่ายและอัดไว้ด้วย นี่คืองานของมิลินท์ งานยูทูปเบอร์ของเขา วันนี้เขาตั้งใจจะถ่ายทริปเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวเขา ที่ตอนนี้กำลังเป็นที่ฮอตในการทำคอนเทนต์ เขาก็ไม่อยากตกเทรน จึงปักหมุดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาดุ่มๆ เข้ามาแวะนี่บ้าง แวะนั่นบ้าง สุดท้ายก็...พบปัญหาเมื่อสัญญาณเน็ตขาดหายไปดื้อๆ ในยุคนี้เน็ตหาย...อา...มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว ค่ำลงทุกที จีพีเอสก็หมุนติ้วๆ เขาบันทึกไว้ทุกรายละเอียด ตื่นเต้นฉิบหาย และคิดว่าทุกคนจะต้องตื่นเต้นไปกับเขาด้วยล่ะ ถ้าลงคลิปนี้“เอาแล้ว ถ้าหาบ้านคนไม่ได้ พี่หมีต้องนอนป่าแน่ๆ หาหมู่บ้านไม่เจอคร้าบไอ้ที่จองไว้คืนนี้ก็เสียเงินฟรี ขณะที่ถ่ายทำนี้เน็ตหายจ้า ขอบอกว่าเน็ตหาย เอ้า...พี่คร้าบมาเช็คสัญญาณบ้างนะคร้าบ พี่หมีขอตัดแค่นี้นะ ถ้าสามวันไม่ลงคลิป ฝากน้องๆ มาตามหาพี่ด้วย”เขาแวะจอดรถพักสูบบุหรี่ แล้วก็ชั่งใจว่าจะเอายังไงดี ก่อนจะเม้มปากแน่น ทางมันทอดเข้าไปในป่า...ที่มีต้นไม้ครึ้มเชียว ทางก็เป็นทางเกวียน...เขาควรจ
“นังบุ้ง อยู่นี่เอง” เสียงของเพื่อนดังทัก ทำให้ผักบุ้งที่กำลังนั่งเหม่อมองท้องน้ำตรงหน้าอยู่สะดุ้ง ก่อนจะหันมา หน้าตาของเธอดู...ไม่ค่อยดีเลย“อื้อ อยู่นี่ล่ะสู ยังบ่ได้ลงไปลอยคออืดอยู่ในหนอง”ว่าแล้วก็ถอนใจ ร่างผอมบางของเพื่อนเดินดุ่มมาทรุดนั่งข้างๆ ก่อนจะโอบหล่อนไว้ แล้วเอ่ยเสียงปลอบโยน“บุ้งเอ๊ย ยังทำใจบ่ได้อีกหรือเพื่อน”คำเอ่ยนั้นทำให้ผักบุ้งถึงกับน้ำตาแตกออกมาอีกรอบ เธอหันไปซุกอกแบนๆ ของเพื่อน แล้วร้องไห้ ปารีณาหรืออดีตชื่อว่าสิระ กอดหล่อนแน่น พร้อมกับถอนใจ“บ่ได้ ไผจะไปทำใจได้ล่ะ เป็นเพื่อน เพื่อนทำใจได้กา (ทำใจได้ไหม)” “ก็อาจจะหลับหูหลิ่วตา เอาๆ ไปก็ได้นะบุ้ง เฮ้อ...จะยะจะไดล่ะ (จะทำยังไง) มันก็ต้องยอม กะว่าสูจะหนี”ผักบุ้งเงยหน้าจากอกของเพื่อนสาวอดีตเพื่อนชาย แล้วก็เม้มปากแน่น“เฮาจะหนีได้ก่อล่ะ อีตู่ หนีไปไหนก่อน หนีเข้าป่าไปหื้อเสือกินก็ท่าจะดี”“แหม ป่าบ้านเฮามีก้าแลน (ตะกวด) ก่อล่ะ มีตี้ไหนสงเสือ สูก็ว่าไปเรื่อย (ว่าไปทั่ว)” “เฮ้อ...เฮาจัง (เกลียด) พ่อเลี้ยงพาย (พ่อเลี้ยงห่า) นั่นขนาด(มากๆ) เฮาอยากจะหนีไปไกลๆ แต่ก็คงจะหนีบ่ได้”“ขืนสูหนี ลุงกับป้าเดือดร้อนแน่ๆ”ผักบุ้งถ
“ไอ้หมอ กูไปก่อนนะ ดูแลน้องมิ้มดีๆ ล่ะ” คนที่กำลังสาละวนหน้าเตา หันมามองเพื่อนสนิท ที่อยู่ด้วยกันมาเข้าปีที่เจ็ด ความสัมพันธ์อันยาวนานแบบเพื่อนรักเพื่อนตาย ไม่ใช่ญาติพี่น้องก็ยิ่งกว่าพี่น้อง สายสัมพันธ์ที่ลึกล้ำนี้พ่วงไปจนถึงพ่อแม่ คนรัก และญาติของทั้งสองฝ่าย “อย่าไปซ่ามากล่ะ ขับรถก็ระวังๆ หนก่อนก็เกือบหน้าแหกนะมึงน่ะ จะเอาข้าวผัดไปกินไหม” ถามแล้วก็ตักข้าวควันร้อนๆ ใส่กล่อง ส่วนภรรยาสาวก็ลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหารเดินมาที่เคาน์เตอร์ครัวเธอเปิดค้นของกุกกัก ก่อนจะหยิบเอาถุงขนมออกมา หันไปยื่นส่งให้เพื่อนรักของสามี...พร้อมกับยิ้มหวาน“พี่หมีคะเสบียง”“ว้าว...”“เอ้า ไอ้หมีข้าวผัดของมึง” คนเป็นเมียส่งขนม คนเป็นผัวก็ยื่นอาหาร เขารับไว้แล้วก็อมยิ้ม มองคนทั้งคู่สลับกัน แล้วตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ “กูไปไม่กี่วัน อย่าร้องไห้คิดถึงกูล่ะทั้งสองคน”“ไอ้บ้า มึงไม่อยู่ก็ดี ไม่เป็น กขค จะได้เลิกวุ่นวายกับการหาซื้อของมาตุนให้หลาน หยุดได้แล้วนะไอ้หมีเรื่องแอบเอฟของมาให้หลาน ตอนนี้ล้นห้องแล้ว” ปรามเพื่อนดุๆ ส่วนภรรยาสาวของเขาหัวเราะชอบใจ ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว เห่อกับท้องแรกกันทั้งสามี







