Share

บทที่ 4

last update Tanggal publikasi: 2026-11-19 17:49:38

“เฮลโหล สวัสดีชาวหมีทั้งหลาย เนื่องจากหมีใหญ่หลงทางเว้ย...แบบจะไปที่หนึ่งเสือกมาโผล่อีกที่หนึ่ง แต่ที่นี่มันคือดีมาก หมีใหญ่จะเก็บวิถีชีวิตชาวบ้านมาฝากนะ ไม่ต้องไปเที่ยวชาวดอยกันล่ะ เที่ยววิถีชาวตีนดอย กับหมู่บ้านที่หมีหลง”

เขาบ้ายบายให้กล้อง หลังจากที่เก็บบรรยากาศในหมู่บ้านคร่าวๆ พอสมควรแล้ว จากหมู่บ้านที่ดันหลงมา กลายเป็นหมู่บ้านที่น่าสนใจไปล่ะสำหรับมิลินท์ เพราะวิถีชีวิตผู้คนที่สัมผัสมาล่ะสองวันเต็มๆ ว่าในความเรียบง่ายมีความเชื่อแปลกๆ แฝงอยู่ จะเรียกได้ว่าหมู่บ้านลับแลไหมนะ ก็น่าจะเรียกได้สำหรับในยุคห้าจีแบบนี้

สัญญาณโทรศัพท์มีสองขีด สัญญาณเน็ตแรงกว่าเล็กน้อย แต่คงต้องไปอัพคลิปที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ถ้าจะให้ดีต้องปีนขึ้นไปบนต้นมะขามเก่าแก่ ที่ดันไปตั้งอยู่ใกล้กับศาลตายายของหมู่บ้าน...สัญญาณโทรศัพท์ถึงจะดี ใครจะปีนวะ...เขาไม่ปีนคนหนึ่งล่ะจันหนุ่มขี้เมาประจำหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ติดตามพาถ่ายคลิปของมิลินท์ เล่าว่าถ้าจะติดต่อราชการข้างนอกที ผู้ใหญ่บ้านก็ปีนที...ใครจะติดต่อลูก ติดต่อญาตินอกหมู่บ้านที ก็ปีนที โอ๊ย...น่ะ มันมีอยู่จริงสินะ อะไรแบบนี้ในประเทศกำลังพัฒนาแบบนี้

โทรศัพท์มือถือมีเพียงสามเครื่อง คนที่ต้องเรียกได้ว่าเป็นเซเลบของหมู่บ้านถึงมี คือรวยที่สุดในหมู่บ้านนี้ล่ะ เพราะจะเติมเงินทีก็กระเตงกันเข้าไปในเมือง ที่ห่างจากหมู่บ้านถึงสามสิบกิโลเมตร ไม่มีใครมีแอพโอนเงิน ไม่มีใครมีอินเตอร์เน็ต ยิ่งฟังยิ่งต้องร้องคุณพระ ความบันเทิงคือโทรทัศน์ อันนี้ดีหน่อยที่มีหลายบ้าน 

หมู่บ้านมีอยู่ไม่กี่หลังคาเรือน ไฟฟ้ายังต้องปั่นใช้กันเอง โอย...มิลินท์ถอนใจกับสภาพของชาวบ้านจริงๆ ปรกติเขาจะใช้เงินปรนเปรอความสุขให้คนที่รักและตัวเอง หนนี้    มิลินท์คิดจะตอบแทนหมู่บ้านนี้ที่ให้คอนเทนต์เขา ถึงจะคนดูไม่เยอะ รายได้ไม่แยะ แต่มิลินท์สายเปย์ ก็เริ่มใช้พลังเงินของตัวเอง

ใช้แบบไม่ถ่ายลงเรียกยอดวิว ขี้เกียจโดนเรียกจากหน่วยงานราชการ น่ะ สมัยนี้ทำดีตัดหน้าหน่วยงาน มันจะต้องโดนนี่โดนนั่น บางทีคนอยากทำดีก็รำคาญ เอาแม่งแบบเงียบๆ นี่แหละ ว่าจะไม่ปีนต้นมะขามร้อยปี แต่ก็ต้องปีนล่ะกู สัญญาณมีสองขีดนี่คงไม่พอโทรศัพท์หาเลขาส่วนตัวแน่ๆ 

เย็นวันนั้นเขาก็ปีนขึ้นไปบนต้นมะขามอย่างทุลักทุเล แสนอัศจรรย์ว่าจากสองขีดขึ้นเป็นสี่ขีด สั่งๆ ไปกับเลขาแล้วก็ลงมาแบบขาสั่น นายจันกับนายคำเอ้ยยืนลุ้นเขาอยู่ด้านล่างพากันปรบมือ

“เย้! พ่อเลี้ยงลงมาได้ละกา” 

“เฮากั๋วว่าพ่อเลี้ยงจะตกลงมา ตะกี้เห็นลื่นกิ่งมะขาม”

“เกือบไปแล้วพี่ชาย” มิลินท์ว่าแล้วอมยิ้ม

 “อย่าเรียกพ่อเลี้ยงได้ปะ มันฟังแปลกๆ เรียกผมว่าหมีดีกว่าพี่ๆ”

“มันเป็นการหื้อเกียรตินะ เรียกว่าพ่อเลี้ยงนี่” จันว่า คำเอ้ยก็รับคำ

“แม่นล่ะ เฮาสองคนหื้อเกียรติ ขอหื้อเรียกว่า

พ่อเลี้ยงเต๊อะ มันสบายใจดี พ่อเลี้ยงจะนำพาแสงสว่างมาหื้อหมู่เฮา แบบไม่ต้องปั่นไฟใช้เอง แล้วก็น้ำประปาหมู่บ้านโตย โอ๊ย! ดีกว่า สส. ไปอีก เรียกพ่อเลี้ยงล่ะดีแล้ว”

ได้แต่ยิ้มรับแบบเพลียๆ เอาวะ พ่อเลี้ยงก็พ่อเลี้ยง

เขาคุยตกลงกับผู้ใหญ่บ้าน ว่าทางนี้ขาดตกบกพร่องอะไรให้บอก ตอนแรกผู้ใหญ่บ้านนึกว่าเขาจะลงสมัครสส. สมัยหน้า ถึงกับถามว่าพรรคอะไร แล้วแอบกระซิบมาว่าค่าหัวพรรคนั้นเท่านี้ๆ นะ สู้ไหม อา...ประเทศไทยไม่มีเนาะซื้อเสียง แม๊ะในป่าแบบนี้มันยังดั้นด้นมาซื้อ ทีสวัสดิการแม่งให้ลงทะเบียนสารพัดนี่นั่นกว่าจะได้แย่งกันยิ่งกว่าประเพณีชิงเปรต แต่พอแบบนี้ดั้นด้นพยายามสุดๆ  มิลินท์แอบถอนใจแล้วก็บอกว่าเขาไม่ใช่นักการเมือง ไม่ได้เล่นการเมือง หลงทางมาเฉยๆ อยากจะช่วยให้หมู่บ้านนี้เจริญเฉยๆ ในฐานะประชาชนคนไทย คนหนึ่งที่ฟังคำว่าประเทศกำลังพัฒนามาเกือบตลอดชีวิตของเขาล่ะ มันก็ยังไม่พัฒนาสักกะที ก็เลยอยากจะช่วยๆ อะไรบ้าง

ผู้ใหญ่บ้านตอนแรกก็ลังเล พอเขาบอกว่าเอ้าให้ค่าช่วยดำเนินการแสนหนึ่ง ตามนั้น ทางสะดวก โลดฉลุย...

แถมยังอำนวยช่วยงานเขาอย่างดีสุดๆ  เรื่องติดต่อประสานงาน เขายกให้เลขาสารพัดประโยชน์ของเขาอย่างอาณัติเอาไปทำ หมอนั่นเป็นเลขาทรงประสิทธิภาพ ทำได้ทุกอย่างทุกสิ่ง เขาแค่โอนเงิน เรื่องนี้ก็เช่นกัน แค่รู้เห็นแค่นี้ยังโมโห ถ้ารู้เห็นตามลำดับว่าอะไรมากกว่านี้คงจะยิ่งกว่าโมโห คอยฟังข่าวตอนสำเร็จเสร็จอย่างเดียวก็แล้วกันฟะ

เขาลงทุนติดสัญญาณอินเตอร์เน็ตให้คนในหมู่บ้าน ทำศูนย์กลางเรียนรู้ไว้ให้ ติดโทรทัศน์ มีคอมพิวเตอร์ให้ ก็ให้ผู้ใหญ่นั่นแหละช่วยดูแล และกะว่าถ้าทุกอย่างเสร็จแล้วจะขึ้นมาดูผลงานอีกที ให้จันกับคำเอ้ยนี่แหละช่วยตรวจสอบผู้ใหญ่บ้านให้อีกทีว่าทำงานดีสมกับที่จ่ายเงินไหม 

สองวันล่ะที่ถ่ายทำบ้าง วุ่นวายกับการคิดช่วยชาวบ้านบ้าง มันเหมือนถูกตัดขาดจากความเจริญ ความเคลื่อนไหวทั้งหลาย ก็เพลินๆ ดีแหะ เมื่อกี้ตอนปีนต้นมะขามคุยงานกับเลขา เขาก็โทรคุยกับเพื่อนรักอย่างไอ้หมอปัญ ถามไถ่ถึงหลานในท้องว่าสบายดีไหม จนไอ้หมอปัญขำเอา ว่าเขาช่างเห่อหลานจัด แล้วก็ไล่ให้เขาหาสาวพาทำลูกซะจะได้เลิกห่วงลูกคนอื่นแบบนี้

ถ้าเขามีลูกเองจะยังไงหว่า?

เอาแค่มีเมียก่อนเหอะ

คิดแล้วก็ส่ายหน้า ยากตั้งแต่ข้อหาเมีย...เพราะหมียังไม่อยากมีเมีย

“เฮาจะพาพ่อเลี้ยงไปงานแต่งกันนะวันนี้ มีคนแต่งงาน”

“เอาสิ ท่าทางจะสนุก” 

มิลินท์เดินกอดคอไปกับสองหนุ่ม ที่กลายเป็นซี้ชั่วคราวไปแล้ว

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 6

    “ผักบุ้ง สูคิดดีแล้วกา จะกิ๋นเหล้านิ มันจะลำบากเน้อเพื่อน” เสียงของปารีณาดังขึ้น เมื่อเห็นว่าผักบุ้งกำลังจะดื่มเหล้าในแก้วเป็นแก้วที่สอง หลังจากแก้วแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเล เป็นอะไรไปล่ะหล่อนอยากเมา มันเครียดเหลือเกิน เครียดมาหลายวันล่ะด้วย อยากเมา อยากลืมเรื่องที่กำลังจะต้องเผชิญนี่ แต่ตังค์จะซื้อเหล้าก็ไม่มี ต้องมาอาศัยเมาเอาในงานแต่งแม่งนี่แหละเฮ้อ...ชีวิตพอได้หายใจไปอีกหลายวัน เพราะพ่อเลี้ยงสุข ไม่สบายมารับหล่อนไม่ได้ กำหนดงานแต่งเลยเลื่อนเป็นวันมะรืน แต่งงาน ใช่ หล่อนจะได้แต่งงาน ถึงจะไปเป็นเมียน้อยก็ได้แต่งงานเชียวนะ สาวเทื้อได้แต่งงาน เป็นบุญหัวล้นพ้นเหลือเกินล่ะ อันนี้แม่เลี้ยงว่ามา เฮ้อ...จะทำยังไงดีนะหล่อนไม่อยากแต่งงานให้หล่อนเทื้อไปจนตายจนตายดีกว่า หล่อนอยากออกไปจากที่นี่อยากไปจากหมู่บ้านนี้“อื้อ อยากจะเมา เมาหื้อต๋าย”“ใจเย็นๆ ก่อนเพื่อน” ปารีณาสงสารเพื่อนมาก ผักบุ้งเอย...จะต้องไปมีผัวเฒ่าให้เศร้าใจ โดนพ่อแม่ขายเหมือนสินค้า เป็นใครจะไม่เครียดล่ะน้อแต่คิดว่าคนไม่รักมาจับมานี่มานั่น ขนาดอีตู่เห็นหื่นๆ ห่ามๆ ก่อนจะมีผัวนั้น ยามคนไม่ชอบชวนแหวะมาแตะยังถีบเอา..แล้วผักบ

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 5

    เสียงเพลงลูกทุ่งดังลั่นไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อมีงานรื่นเริง หมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ก็เรียกได้ว่าปิดบ้านปิดช่องมาออกันอยู่ที่บ้านงาน ไม่มีพลาด นานๆ จะมีงานเลี้ยงที พากันมาช่วยงานและร่วมยินดีกันอย่างคับคั่งยิ่งเป็นงานแต่งที่มีคนหมู่บ้านอื่นมาสมทบด้วยแบบนี้ ก็ยิ่งสนุกสนาน เพราะจะได้เจอคนอื่นบ้างนอกจากคนในหมู่บ้านของตัวเอง การดองกันของคนสองหมู่บ้าน เป็นเหมือนมหรสพความบันเทิงย่อมๆ เลยก็ว่าได้มิลินท์ถ่ายเก็บบรรยากาศ สัมภาษณ์คนนี้คนนั้นอย่างเพลิดเพลิน โดยมีสองหนุ่มตามประกบ ตามเป็นบอดี้การ์ด ไกด์ และหน่วยประชาสัมพันธ์พี่หมีไปด้วยในตัว บางคนรู้จักเขาจากช่องยูทูป เพราะหมู่บ้านของเจ้าบ่าว เจริญกว่าหมู่บ้านของเจ้าสาวที่เขาหลงทางมาอยู่อาศัยและทำคอนเทนต์มิลินท์เลยกลายเป็นที่ฮือฮา และเป็นศูนย์รวมให้ถ่ายรูป ให้ความสนใจรัวๆ ยิ่งกว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียอีก คนดังเลยนะนั่น แถมสองประชาสัมพันธ์บอกว่ามิลินท์มามอบไฟฟ้าประปาให้อีก ก็ยิ่งได้รับความสนใจและชื่นชม คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งดัง...สาวๆ ในหมู่บ้านและต่างหมู่บ้านที่มางานแต่งก็แอบทิ้งสายตา มองเขาตาเยิ้ม บางคนโดนผัวไล่กลับบ้าน หลังจากมองมิลินท์นานไปหน่อย

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 4

    “เฮลโหล สวัสดีชาวหมีทั้งหลาย เนื่องจากหมีใหญ่หลงทางเว้ย...แบบจะไปที่หนึ่งเสือกมาโผล่อีกที่หนึ่ง แต่ที่นี่มันคือดีมาก หมีใหญ่จะเก็บวิถีชีวิตชาวบ้านมาฝากนะ ไม่ต้องไปเที่ยวชาวดอยกันล่ะ เที่ยววิถีชาวตีนดอย กับหมู่บ้านที่หมีหลง”เขาบ้ายบายให้กล้อง หลังจากที่เก็บบรรยากาศในหมู่บ้านคร่าวๆ พอสมควรแล้ว จากหมู่บ้านที่ดันหลงมา กลายเป็นหมู่บ้านที่น่าสนใจไปล่ะสำหรับมิลินท์ เพราะวิถีชีวิตผู้คนที่สัมผัสมาล่ะสองวันเต็มๆ ว่าในความเรียบง่ายมีความเชื่อแปลกๆ แฝงอยู่ จะเรียกได้ว่าหมู่บ้านลับแลไหมนะ ก็น่าจะเรียกได้สำหรับในยุคห้าจีแบบนี้สัญญาณโทรศัพท์มีสองขีด สัญญาณเน็ตแรงกว่าเล็กน้อย แต่คงต้องไปอัพคลิปที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ถ้าจะให้ดีต้องปีนขึ้นไปบนต้นมะขามเก่าแก่ ที่ดันไปตั้งอยู่ใกล้กับศาลตายายของหมู่บ้าน...สัญญาณโทรศัพท์ถึงจะดี ใครจะปีนวะ...เขาไม่ปีนคนหนึ่งล่ะจันหนุ่มขี้เมาประจำหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ติดตามพาถ่ายคลิปของมิลินท์ เล่าว่าถ้าจะติดต่อราชการข้างนอกที ผู้ใหญ่บ้านก็ปีนที...ใครจะติดต่อลูก ติดต่อญาตินอกหมู่บ้านที ก็ปีนที โอ๊ย...น่ะ มันมีอยู่จริงสินะ อะไรแบบนี้ในประเทศกำลังพัฒนาแบบนี้โทรศัพท์ม

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 3

    “อื้อหือ...อะไรวะนี่ นั่นทาง สาบานได้ไหมว่าทาง” เสียงบ่นของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเสียงของมันน่าจะเข้าไปในกล้องที่ถ่ายและอัดไว้ด้วย นี่คืองานของมิลินท์ งานยูทูปเบอร์ของเขา วันนี้เขาตั้งใจจะถ่ายทริปเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวเขา ที่ตอนนี้กำลังเป็นที่ฮอตในการทำคอนเทนต์ เขาก็ไม่อยากตกเทรน จึงปักหมุดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาดุ่มๆ เข้ามาแวะนี่บ้าง แวะนั่นบ้าง สุดท้ายก็...พบปัญหาเมื่อสัญญาณเน็ตขาดหายไปดื้อๆ ในยุคนี้เน็ตหาย...อา...มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว ค่ำลงทุกที จีพีเอสก็หมุนติ้วๆ เขาบันทึกไว้ทุกรายละเอียด ตื่นเต้นฉิบหาย และคิดว่าทุกคนจะต้องตื่นเต้นไปกับเขาด้วยล่ะ ถ้าลงคลิปนี้“เอาแล้ว ถ้าหาบ้านคนไม่ได้ พี่หมีต้องนอนป่าแน่ๆ หาหมู่บ้านไม่เจอคร้าบไอ้ที่จองไว้คืนนี้ก็เสียเงินฟรี ขณะที่ถ่ายทำนี้เน็ตหายจ้า ขอบอกว่าเน็ตหาย เอ้า...พี่คร้าบมาเช็คสัญญาณบ้างนะคร้าบ พี่หมีขอตัดแค่นี้นะ ถ้าสามวันไม่ลงคลิป ฝากน้องๆ มาตามหาพี่ด้วย”เขาแวะจอดรถพักสูบบุหรี่ แล้วก็ชั่งใจว่าจะเอายังไงดี ก่อนจะเม้มปากแน่น ทางมันทอดเข้าไปในป่า...ที่มีต้นไม้ครึ้มเชียว ทางก็เป็นทางเกวียน...เขาควรจ

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 2

    “นังบุ้ง อยู่นี่เอง” เสียงของเพื่อนดังทัก ทำให้ผักบุ้งที่กำลังนั่งเหม่อมองท้องน้ำตรงหน้าอยู่สะดุ้ง ก่อนจะหันมา หน้าตาของเธอดู...ไม่ค่อยดีเลย“อื้อ อยู่นี่ล่ะสู ยังบ่ได้ลงไปลอยคออืดอยู่ในหนอง”ว่าแล้วก็ถอนใจ ร่างผอมบางของเพื่อนเดินดุ่มมาทรุดนั่งข้างๆ ก่อนจะโอบหล่อนไว้ แล้วเอ่ยเสียงปลอบโยน“บุ้งเอ๊ย ยังทำใจบ่ได้อีกหรือเพื่อน”คำเอ่ยนั้นทำให้ผักบุ้งถึงกับน้ำตาแตกออกมาอีกรอบ เธอหันไปซุกอกแบนๆ ของเพื่อน แล้วร้องไห้ ปารีณาหรืออดีตชื่อว่าสิระ กอดหล่อนแน่น พร้อมกับถอนใจ“บ่ได้ ไผจะไปทำใจได้ล่ะ เป็นเพื่อน เพื่อนทำใจได้กา (ทำใจได้ไหม)” “ก็อาจจะหลับหูหลิ่วตา เอาๆ ไปก็ได้นะบุ้ง เฮ้อ...จะยะจะไดล่ะ (จะทำยังไง) มันก็ต้องยอม กะว่าสูจะหนี”ผักบุ้งเงยหน้าจากอกของเพื่อนสาวอดีตเพื่อนชาย แล้วก็เม้มปากแน่น“เฮาจะหนีได้ก่อล่ะ อีตู่ หนีไปไหนก่อน หนีเข้าป่าไปหื้อเสือกินก็ท่าจะดี”“แหม ป่าบ้านเฮามีก้าแลน (ตะกวด) ก่อล่ะ มีตี้ไหนสงเสือ สูก็ว่าไปเรื่อย (ว่าไปทั่ว)” “เฮ้อ...เฮาจัง (เกลียด) พ่อเลี้ยงพาย (พ่อเลี้ยงห่า) นั่นขนาด(มากๆ) เฮาอยากจะหนีไปไกลๆ แต่ก็คงจะหนีบ่ได้”“ขืนสูหนี ลุงกับป้าเดือดร้อนแน่ๆ”ผักบุ้งถ

  • เด็กพี่หมี   บทที่ 1

    “ไอ้หมอ กูไปก่อนนะ ดูแลน้องมิ้มดีๆ ล่ะ” คนที่กำลังสาละวนหน้าเตา หันมามองเพื่อนสนิท ที่อยู่ด้วยกันมาเข้าปีที่เจ็ด ความสัมพันธ์อันยาวนานแบบเพื่อนรักเพื่อนตาย ไม่ใช่ญาติพี่น้องก็ยิ่งกว่าพี่น้อง สายสัมพันธ์ที่ลึกล้ำนี้พ่วงไปจนถึงพ่อแม่ คนรัก และญาติของทั้งสองฝ่าย “อย่าไปซ่ามากล่ะ ขับรถก็ระวังๆ หนก่อนก็เกือบหน้าแหกนะมึงน่ะ จะเอาข้าวผัดไปกินไหม” ถามแล้วก็ตักข้าวควันร้อนๆ ใส่กล่อง ส่วนภรรยาสาวก็ลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหารเดินมาที่เคาน์เตอร์ครัวเธอเปิดค้นของกุกกัก ก่อนจะหยิบเอาถุงขนมออกมา หันไปยื่นส่งให้เพื่อนรักของสามี...พร้อมกับยิ้มหวาน“พี่หมีคะเสบียง”“ว้าว...”“เอ้า ไอ้หมีข้าวผัดของมึง” คนเป็นเมียส่งขนม คนเป็นผัวก็ยื่นอาหาร เขารับไว้แล้วก็อมยิ้ม มองคนทั้งคู่สลับกัน แล้วตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ “กูไปไม่กี่วัน อย่าร้องไห้คิดถึงกูล่ะทั้งสองคน”“ไอ้บ้า มึงไม่อยู่ก็ดี ไม่เป็น กขค จะได้เลิกวุ่นวายกับการหาซื้อของมาตุนให้หลาน หยุดได้แล้วนะไอ้หมีเรื่องแอบเอฟของมาให้หลาน ตอนนี้ล้นห้องแล้ว” ปรามเพื่อนดุๆ ส่วนภรรยาสาวของเขาหัวเราะชอบใจ ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว เห่อกับท้องแรกกันทั้งสามี

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status