Masuk“อื้อหือ...อะไรวะนี่ นั่นทาง สาบานได้ไหมว่าทาง”
เสียงบ่นของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเสียงของมันน่าจะเข้าไปในกล้องที่ถ่ายและอัดไว้ด้วย นี่คืองานของมิลินท์ งานยูทูปเบอร์ของเขา วันนี้เขาตั้งใจจะถ่ายทริปเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวเขา ที่ตอนนี้กำลังเป็นที่ฮอตในการทำคอนเทนต์ เขาก็ไม่อยากตกเทรน จึงปักหมุดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาดุ่มๆ เข้ามาแวะนี่บ้าง แวะนั่นบ้าง สุดท้ายก็...พบปัญหาเมื่อสัญญาณเน็ตขาดหายไปดื้อๆ ในยุคนี้เน็ตหาย...อา...มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว
ค่ำลงทุกที จีพีเอสก็หมุนติ้วๆ เขาบันทึกไว้ทุกรายละเอียด ตื่นเต้นฉิบหาย และคิดว่าทุกคนจะต้องตื่นเต้นไปกับเขาด้วยล่ะ ถ้าลงคลิปนี้
“เอาแล้ว ถ้าหาบ้านคนไม่ได้ พี่หมีต้องนอนป่าแน่ๆ หาหมู่บ้านไม่เจอคร้าบไอ้ที่จองไว้คืนนี้ก็เสียเงินฟรี ขณะที่ถ่ายทำนี้เน็ตหายจ้า ขอบอกว่าเน็ตหาย เอ้า...พี่คร้าบมาเช็คสัญญาณบ้างนะคร้าบ พี่หมีขอตัดแค่นี้นะ ถ้าสามวันไม่ลงคลิป ฝากน้องๆ มาตามหาพี่ด้วย”
เขาแวะจอดรถพักสูบบุหรี่ แล้วก็ชั่งใจว่าจะเอายังไงดี ก่อนจะเม้มปากแน่น ทางมันทอดเข้าไปในป่า...ที่มีต้นไม้ครึ้มเชียว ทางก็เป็นทางเกวียน...เขาควรจะทำยังไงดีหว่า ไม่น่าเลี้ยวมาทางนี้เลย หรือว่าจะไปก็ต้องไปให้สุด เลือดนักผจญภัยของไอ้หมีมีท่วมท้นอยู่แล้ว แค่นี้ไม่มีกลัว คิดแล้วก็คร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันโปรด เขาพอจะมีเสบียงและพกเต้นท์มาด้วย กลัวอะไรแค่นอนในป่า หรือจะหลงป่า เอ้า ถ้าหลงก็กลับทางเดิม ไปตามทางก็แล้ว ตามทางไปยังไงก็ต้องเจอคน...
คิดแล้วก็ขี่รถตามทางไปเรื่อยๆ ใจชื้นเมื่อเห็นป้ายหมู่บ้าน แล้วมองเห็นแสงไฟลิบๆ มองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเกือบทุ่ม เอาเหอะ จะยังไงก็มีบ้านคนล่ะวะไอ้หมี ไม่อดตาย ไม่หลงป่า แน่ล่ะกู...
เสียงรถของเขากระหึ่มดังลั่นเพราะดูเหมือนจะเป็นรถคันเดียวที่ยังสัญจรอยู่ตอนนี้ มิลินท์เลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังแรกที่เห็น ดีใจที่สัญญาณโทรศัพท์มีตั้งสองขีด! อย่างน้อยยังโทรศัพท์หรือพอจะเล่นเน็ตได้บ้างล่ะแบบนี้
เสียงรถของเขาทำให้เจ้าของบ้านที่กำลังล้อมวงนั่งคุยกันพร้อมกับน้ำใสๆ กลิ่นไม่ใช่น้ำเปล่าและมะขามอ่อน อยู่ตกใจ แล้วหันขวับมามอง แขกแปลกหน้า...
รถก็เด่น คนก็ยิ่งเด่น เพราะรูปร่างสูงใหญ่ และเมื่อถอดหมวกกันน็อคของตนออก ใบหน้านั้นก็ทำให้คนที่กำลังอ้าปากหวออยู่ ส่งภาษามาในทันที
“เอ้อ ฝรั่งมา เอ้าสงสัยจะหลงมา ญาติไผ ผัวไผนี่ เฮาจะอู้จะไดดีนี่”
“กุ๊ดดดดดดด มอนิ่งงงงง ตี้นี่ (ที่นี่) มายโฮมส์ จะได...วู เป็นไผ กุ๊ดดดดดดบาย ลาก่อน”
คำผันโบกมือทักทายแขกหลง ที่ตอนนี้ กลั้นยิ้มกับภาษาอังกฤษที่เขาพยายามส่งให้ เขาพนมมือไหว้คนทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยชัดแจ๋ว
“ขอโทษครับ พอดีผมหลงทางมา เอ่อ...แถวนี้พอจะมีที่พักไหมครับ”
“จะไปไหนล่ะพ่อ ถึงได้หลงมาที่นี่ นี่มันบ่ใช่ที่ควรจะหลงมานะ เฮาอู้เมืองสูนกลางจะอี้ (พูดเหนือผสมภาษากลาง) เปิ้นจะฟังออกก่อนะ”
จันว่าก่อนจะเกาหัว แล้วก็กวักมือให้มิลินท์มานั่ง อย่างไม่มีพิธีรีตรอง แถมยังส่งแก้วเป๊กบรรจุน้ำใสแจ๋วเหมือนตาตั๊กแตนให้เสียด้วย
“เอ้าๆ แขกแก้วมาเยือน ก็สักแก้วก่อนละกัน”
“เอ่อ...อะไรหรือครับ”
มิลินท์ถาม ก่อนจะทำหน้าเบ้ เมื่อดมน้ำใสนั่นเข้าไป ทางนั้นหัวเราะ แล้วยักคิ้ว พร้อมกับยกนิ้วโป้ง
“โอเคนัมเบอร์วันนะอันนี้ เหล้าข้าวโพด”
“อ๊าาาาาา”
หมดเป๊กหนึ่ง ก็มาต่ออีกเป๊กหนึ่ง สองหนุ่มขี้เหล้าประจำหมู่บ้าน และแขกหลง...ก็ร่ำวงสุรากันสนุกสนาน แขกหลงเองลืมความกังวลไปสิ้น แถมสนุกอีกต่างหาก เขาไลฟ์สดทางเฟซบุ๊คพาสองหนุ่มจ้อกันอย่างเมามัน เมาเหล้าข้าวโพดจนสติปลิว...
คืนนั้นเขาก็นอนเอามันดื้อๆ ตรงแคร่กับสองหนุ่ม นอนกอดกันปานรู้จักกันมาหลายสิบปี...
เหล้าพามิตรภาพจริงๆ งานนี้
สรุปยูทูปเบอร์หนุ่มเปลี่ยนเป้าหมาย เปลี่ยนคอนเทนต์เป็นเขากับหมู่บ้านที่ดันหลงมานี่ก็แล้วกัน
“ผักบุ้ง สูคิดดีแล้วกา จะกิ๋นเหล้านิ มันจะลำบากเน้อเพื่อน” เสียงของปารีณาดังขึ้น เมื่อเห็นว่าผักบุ้งกำลังจะดื่มเหล้าในแก้วเป็นแก้วที่สอง หลังจากแก้วแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเล เป็นอะไรไปล่ะหล่อนอยากเมา มันเครียดเหลือเกิน เครียดมาหลายวันล่ะด้วย อยากเมา อยากลืมเรื่องที่กำลังจะต้องเผชิญนี่ แต่ตังค์จะซื้อเหล้าก็ไม่มี ต้องมาอาศัยเมาเอาในงานแต่งแม่งนี่แหละเฮ้อ...ชีวิตพอได้หายใจไปอีกหลายวัน เพราะพ่อเลี้ยงสุข ไม่สบายมารับหล่อนไม่ได้ กำหนดงานแต่งเลยเลื่อนเป็นวันมะรืน แต่งงาน ใช่ หล่อนจะได้แต่งงาน ถึงจะไปเป็นเมียน้อยก็ได้แต่งงานเชียวนะ สาวเทื้อได้แต่งงาน เป็นบุญหัวล้นพ้นเหลือเกินล่ะ อันนี้แม่เลี้ยงว่ามา เฮ้อ...จะทำยังไงดีนะหล่อนไม่อยากแต่งงานให้หล่อนเทื้อไปจนตายจนตายดีกว่า หล่อนอยากออกไปจากที่นี่อยากไปจากหมู่บ้านนี้“อื้อ อยากจะเมา เมาหื้อต๋าย”“ใจเย็นๆ ก่อนเพื่อน” ปารีณาสงสารเพื่อนมาก ผักบุ้งเอย...จะต้องไปมีผัวเฒ่าให้เศร้าใจ โดนพ่อแม่ขายเหมือนสินค้า เป็นใครจะไม่เครียดล่ะน้อแต่คิดว่าคนไม่รักมาจับมานี่มานั่น ขนาดอีตู่เห็นหื่นๆ ห่ามๆ ก่อนจะมีผัวนั้น ยามคนไม่ชอบชวนแหวะมาแตะยังถีบเอา..แล้วผักบ
เสียงเพลงลูกทุ่งดังลั่นไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อมีงานรื่นเริง หมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ก็เรียกได้ว่าปิดบ้านปิดช่องมาออกันอยู่ที่บ้านงาน ไม่มีพลาด นานๆ จะมีงานเลี้ยงที พากันมาช่วยงานและร่วมยินดีกันอย่างคับคั่งยิ่งเป็นงานแต่งที่มีคนหมู่บ้านอื่นมาสมทบด้วยแบบนี้ ก็ยิ่งสนุกสนาน เพราะจะได้เจอคนอื่นบ้างนอกจากคนในหมู่บ้านของตัวเอง การดองกันของคนสองหมู่บ้าน เป็นเหมือนมหรสพความบันเทิงย่อมๆ เลยก็ว่าได้มิลินท์ถ่ายเก็บบรรยากาศ สัมภาษณ์คนนี้คนนั้นอย่างเพลิดเพลิน โดยมีสองหนุ่มตามประกบ ตามเป็นบอดี้การ์ด ไกด์ และหน่วยประชาสัมพันธ์พี่หมีไปด้วยในตัว บางคนรู้จักเขาจากช่องยูทูป เพราะหมู่บ้านของเจ้าบ่าว เจริญกว่าหมู่บ้านของเจ้าสาวที่เขาหลงทางมาอยู่อาศัยและทำคอนเทนต์มิลินท์เลยกลายเป็นที่ฮือฮา และเป็นศูนย์รวมให้ถ่ายรูป ให้ความสนใจรัวๆ ยิ่งกว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียอีก คนดังเลยนะนั่น แถมสองประชาสัมพันธ์บอกว่ามิลินท์มามอบไฟฟ้าประปาให้อีก ก็ยิ่งได้รับความสนใจและชื่นชม คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งดัง...สาวๆ ในหมู่บ้านและต่างหมู่บ้านที่มางานแต่งก็แอบทิ้งสายตา มองเขาตาเยิ้ม บางคนโดนผัวไล่กลับบ้าน หลังจากมองมิลินท์นานไปหน่อย
“เฮลโหล สวัสดีชาวหมีทั้งหลาย เนื่องจากหมีใหญ่หลงทางเว้ย...แบบจะไปที่หนึ่งเสือกมาโผล่อีกที่หนึ่ง แต่ที่นี่มันคือดีมาก หมีใหญ่จะเก็บวิถีชีวิตชาวบ้านมาฝากนะ ไม่ต้องไปเที่ยวชาวดอยกันล่ะ เที่ยววิถีชาวตีนดอย กับหมู่บ้านที่หมีหลง”เขาบ้ายบายให้กล้อง หลังจากที่เก็บบรรยากาศในหมู่บ้านคร่าวๆ พอสมควรแล้ว จากหมู่บ้านที่ดันหลงมา กลายเป็นหมู่บ้านที่น่าสนใจไปล่ะสำหรับมิลินท์ เพราะวิถีชีวิตผู้คนที่สัมผัสมาล่ะสองวันเต็มๆ ว่าในความเรียบง่ายมีความเชื่อแปลกๆ แฝงอยู่ จะเรียกได้ว่าหมู่บ้านลับแลไหมนะ ก็น่าจะเรียกได้สำหรับในยุคห้าจีแบบนี้สัญญาณโทรศัพท์มีสองขีด สัญญาณเน็ตแรงกว่าเล็กน้อย แต่คงต้องไปอัพคลิปที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ถ้าจะให้ดีต้องปีนขึ้นไปบนต้นมะขามเก่าแก่ ที่ดันไปตั้งอยู่ใกล้กับศาลตายายของหมู่บ้าน...สัญญาณโทรศัพท์ถึงจะดี ใครจะปีนวะ...เขาไม่ปีนคนหนึ่งล่ะจันหนุ่มขี้เมาประจำหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ติดตามพาถ่ายคลิปของมิลินท์ เล่าว่าถ้าจะติดต่อราชการข้างนอกที ผู้ใหญ่บ้านก็ปีนที...ใครจะติดต่อลูก ติดต่อญาตินอกหมู่บ้านที ก็ปีนที โอ๊ย...น่ะ มันมีอยู่จริงสินะ อะไรแบบนี้ในประเทศกำลังพัฒนาแบบนี้โทรศัพท์ม
“อื้อหือ...อะไรวะนี่ นั่นทาง สาบานได้ไหมว่าทาง” เสียงบ่นของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเสียงของมันน่าจะเข้าไปในกล้องที่ถ่ายและอัดไว้ด้วย นี่คืองานของมิลินท์ งานยูทูปเบอร์ของเขา วันนี้เขาตั้งใจจะถ่ายทริปเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวเขา ที่ตอนนี้กำลังเป็นที่ฮอตในการทำคอนเทนต์ เขาก็ไม่อยากตกเทรน จึงปักหมุดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของเขาดุ่มๆ เข้ามาแวะนี่บ้าง แวะนั่นบ้าง สุดท้ายก็...พบปัญหาเมื่อสัญญาณเน็ตขาดหายไปดื้อๆ ในยุคนี้เน็ตหาย...อา...มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว ค่ำลงทุกที จีพีเอสก็หมุนติ้วๆ เขาบันทึกไว้ทุกรายละเอียด ตื่นเต้นฉิบหาย และคิดว่าทุกคนจะต้องตื่นเต้นไปกับเขาด้วยล่ะ ถ้าลงคลิปนี้“เอาแล้ว ถ้าหาบ้านคนไม่ได้ พี่หมีต้องนอนป่าแน่ๆ หาหมู่บ้านไม่เจอคร้าบไอ้ที่จองไว้คืนนี้ก็เสียเงินฟรี ขณะที่ถ่ายทำนี้เน็ตหายจ้า ขอบอกว่าเน็ตหาย เอ้า...พี่คร้าบมาเช็คสัญญาณบ้างนะคร้าบ พี่หมีขอตัดแค่นี้นะ ถ้าสามวันไม่ลงคลิป ฝากน้องๆ มาตามหาพี่ด้วย”เขาแวะจอดรถพักสูบบุหรี่ แล้วก็ชั่งใจว่าจะเอายังไงดี ก่อนจะเม้มปากแน่น ทางมันทอดเข้าไปในป่า...ที่มีต้นไม้ครึ้มเชียว ทางก็เป็นทางเกวียน...เขาควรจ
“นังบุ้ง อยู่นี่เอง” เสียงของเพื่อนดังทัก ทำให้ผักบุ้งที่กำลังนั่งเหม่อมองท้องน้ำตรงหน้าอยู่สะดุ้ง ก่อนจะหันมา หน้าตาของเธอดู...ไม่ค่อยดีเลย“อื้อ อยู่นี่ล่ะสู ยังบ่ได้ลงไปลอยคออืดอยู่ในหนอง”ว่าแล้วก็ถอนใจ ร่างผอมบางของเพื่อนเดินดุ่มมาทรุดนั่งข้างๆ ก่อนจะโอบหล่อนไว้ แล้วเอ่ยเสียงปลอบโยน“บุ้งเอ๊ย ยังทำใจบ่ได้อีกหรือเพื่อน”คำเอ่ยนั้นทำให้ผักบุ้งถึงกับน้ำตาแตกออกมาอีกรอบ เธอหันไปซุกอกแบนๆ ของเพื่อน แล้วร้องไห้ ปารีณาหรืออดีตชื่อว่าสิระ กอดหล่อนแน่น พร้อมกับถอนใจ“บ่ได้ ไผจะไปทำใจได้ล่ะ เป็นเพื่อน เพื่อนทำใจได้กา (ทำใจได้ไหม)” “ก็อาจจะหลับหูหลิ่วตา เอาๆ ไปก็ได้นะบุ้ง เฮ้อ...จะยะจะไดล่ะ (จะทำยังไง) มันก็ต้องยอม กะว่าสูจะหนี”ผักบุ้งเงยหน้าจากอกของเพื่อนสาวอดีตเพื่อนชาย แล้วก็เม้มปากแน่น“เฮาจะหนีได้ก่อล่ะ อีตู่ หนีไปไหนก่อน หนีเข้าป่าไปหื้อเสือกินก็ท่าจะดี”“แหม ป่าบ้านเฮามีก้าแลน (ตะกวด) ก่อล่ะ มีตี้ไหนสงเสือ สูก็ว่าไปเรื่อย (ว่าไปทั่ว)” “เฮ้อ...เฮาจัง (เกลียด) พ่อเลี้ยงพาย (พ่อเลี้ยงห่า) นั่นขนาด(มากๆ) เฮาอยากจะหนีไปไกลๆ แต่ก็คงจะหนีบ่ได้”“ขืนสูหนี ลุงกับป้าเดือดร้อนแน่ๆ”ผักบุ้งถ
“ไอ้หมอ กูไปก่อนนะ ดูแลน้องมิ้มดีๆ ล่ะ” คนที่กำลังสาละวนหน้าเตา หันมามองเพื่อนสนิท ที่อยู่ด้วยกันมาเข้าปีที่เจ็ด ความสัมพันธ์อันยาวนานแบบเพื่อนรักเพื่อนตาย ไม่ใช่ญาติพี่น้องก็ยิ่งกว่าพี่น้อง สายสัมพันธ์ที่ลึกล้ำนี้พ่วงไปจนถึงพ่อแม่ คนรัก และญาติของทั้งสองฝ่าย “อย่าไปซ่ามากล่ะ ขับรถก็ระวังๆ หนก่อนก็เกือบหน้าแหกนะมึงน่ะ จะเอาข้าวผัดไปกินไหม” ถามแล้วก็ตักข้าวควันร้อนๆ ใส่กล่อง ส่วนภรรยาสาวก็ลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหารเดินมาที่เคาน์เตอร์ครัวเธอเปิดค้นของกุกกัก ก่อนจะหยิบเอาถุงขนมออกมา หันไปยื่นส่งให้เพื่อนรักของสามี...พร้อมกับยิ้มหวาน“พี่หมีคะเสบียง”“ว้าว...”“เอ้า ไอ้หมีข้าวผัดของมึง” คนเป็นเมียส่งขนม คนเป็นผัวก็ยื่นอาหาร เขารับไว้แล้วก็อมยิ้ม มองคนทั้งคู่สลับกัน แล้วตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ “กูไปไม่กี่วัน อย่าร้องไห้คิดถึงกูล่ะทั้งสองคน”“ไอ้บ้า มึงไม่อยู่ก็ดี ไม่เป็น กขค จะได้เลิกวุ่นวายกับการหาซื้อของมาตุนให้หลาน หยุดได้แล้วนะไอ้หมีเรื่องแอบเอฟของมาให้หลาน ตอนนี้ล้นห้องแล้ว” ปรามเพื่อนดุๆ ส่วนภรรยาสาวของเขาหัวเราะชอบใจ ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว เห่อกับท้องแรกกันทั้งสามี







