เพื่อนน้องชาย2

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

แสงสีเสียงท่ามกลางคลับดังใจกลางเมืองกำลังครึกครื้นได้ที่เมื่อเวลาเริ่มเข้าช่วงดึกดื่น ร่างบางของนักศึกษาสาวปีสองร่วมกับเพื่อนสนิทสองคนเดินนวยนาดเข้ามาภายในคลับดังท่ามกลางผู้คนแน่นขนัดกำลังส่ายตัวตามเสียงเพลงดังกระหึ่ม

"อาทิตย์นี้แกไม่กลับบ้านใช่ป่ะ"

"ใช่ ต่อไปว่าจะกลับเดือนละครั้งพอขี้เกียจเจอหน้าพระนาย"

"แกก็พูดไป ฉันว่าน้องแกก็น่ารักออก ไม่ได้ร้ายอย่างที่แกเล่ามาสักหน่อย"

"พวกแกรู้จักมันน้อยไปน่ะสิ ไม่เอาแล้วไม่พูดถึงมันแล้วสั่งน้ำดีกว่า"

พระพายหันหน้าออกจากเพื่อนสนิททั้งสองที่กำลังจะอวยน้องชายของเธอ ยกมือเรียกบริกรร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับ"

"ขอCOSMOPOLITANสามค่ะ"

"ได้ครับ สักครู่นะครับ"

เธอยิ้มเป็นการขอบคุณก่อนจะหันกลับมายังเพื่อนสนิททั้งสองที่นั่งมองออกไปยังผู้คนด้านหน้า รั้งตัวรอเพียงไม่นานเครื่องดื่มที่สั่งไปก็ถูกนำมาเสิร์ฟด้วยบริกรคนเดิม

เวลาดำเนินผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง พระพายที่เริ่มรู้สึกมึนหัวจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เพิ่มปริมาณมากขึ้นจากแก้วแรกเริ่มโอนเอนตาม เธอยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองเบาๆ แล้วสะบัดคลายความมึนเมาก่อนจะยกค็อกเทลสีสวยตรงหน้าขึ้นกระดกจนหมดแก้ว

"จ๊ะจ๋า มีนา~" เสียงยานยาวเอ่ยเรียกเพื่อนสนิท ปรือเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมองยังสองคนที่หันกลับมาแสดงสีหน้าปกติ

"เมาแล้ว?"

"ยังไม่เมาแค่มึนๆ เอง"

"คนเมามักจะไม่ยอมรับว่าเมาแกเคยได้ยินป่ะ"

"พูดมากจริง ฉันไปห้องน้ำนะ"

"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม" จ๊ะจ๋าเสนอขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มโอนเอน

"ไม่เป็นไรใกล้แค่นี้เอง"

"ระวังตัวด้วย มีอะไรโทรมา"

"เคๆ" เสียงหวานตอบกลับเพื่อนสาวเดินฝ่าฝูงชนมาทางป้ายบอกทางห้องน้ำ ระหว่างทางก็ยกมือขึ้นทุบหัวเบาๆ ไปด้วย

เท้าเล็กบนรองเท้าส้นสูงขนาดห้านิ้วสีดำเดินนวยนาดเข้ามายังห้องน้ำรวมพลางถอนหายใจออกเบาๆ เมื่อเห็นแถวคิวยาวที่ด้านหน้า แอลกอฮอล์ที่สะสมในร่างกายเริ่มทำให้ความขัดใจที่ไม่ได้เข้าห้องน้ำได้ทันทีดั่งใจหวังทำให้เธอเริ่มจะเกิดอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว

ร่างบางหันหลังเดินออกจากมาด้วยความหัวเสียเล็กน้อย ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับยังโต๊ะที่มีเพื่อนนั่งรออยู่หางตาก็ดันเหลือบเห็นห้องน้ำข้างกันที่คนค่อนข้างน้อยมาก มากกว่าห้องที่เธอเพิ่งเดินออกมา แต่ที่น่าคิดคือมันเป็นห้องน้ำชายนี่สิ

พระพายยืนขบเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความลังเล ส่องสายตาเข้าไปด้านในแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อสายธารของเสียในร่างกายมันเริ่มจะอั้นไว้ไม่อยู่แล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปยังด้านในกวาดสายตามองรอบห้องเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอกจึงเดินเข้าไปเต็มตัว

เลือกห้องที่อยู่ใกล้ประตูทางเข้ามากที่สุด เวลาจะออกไปจะได้ไม่ต้องอายมาก เธอใช้เวลาจัดการธุระเพียงไม่นานก็เป็นอันเสร็จสิ้น แต่ในระหว่างที่กำลังลุกขึ้นจากโถชักโครกเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับบานประตูด้านนอกที่กระแทกเข้ากับผนังเสียงปึงทำให้คนมึนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

"อือ~"

เสียงครางพร้อมกับเสียงบางอย่างกระแทกเข้ากับประตูห้องที่เธอกำลังอยู่ทำให้ร่างกายหยุดชะงักทันที ดวงตากลมโตเปลือกตาหนักหลุบลงมองยังช่องระบายด้านล่าง พอให้มองเห็นเท้าของคนด้านนอก กางเกงห้าส่วนโชว์ตาตุ่มกับรองเท้าหนังสีน้ำตาลแดง

เสียงดูดปากเสียงดังจ๊วบจ๊าบน่าเกลียดทำคนได้ยินถึงกับสะบัดหัวกลอกตามองบน แต่ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือเธอดันดังขึ้นมาเสียก่อนทำให้ความเคลื่อนไหวด้านนอกชะงักไปเหมือนกับร่างกายเธอที่นิ่งไปเช่นกัน

"โทรมาอะไรตอนนี้เนี่ยยัยมีนา" ค่อนขอดเพื่อนในใจแล้วดึงสายตาขึ้นมองยังบานประตู พอเห็นว่าเงาและเท้าตรงช่องระบายหายไปแล้วจึงกดตัดสายเพื่อนแล้วค่อยๆ ย่องเปิดประตูออกมา

"ดีนะที่ไม่อยู่แล้ว ไม่งั้นละก็แกต้องชดใช้ให้ฉันยัยมีนา"

.

.

"โทรไปทำไมไม่รับเนี่ย"

"ไม่ได้ยิน"

"เหรอ แล้วแกจะตัดกายได้ไง" ทำเสียงยาวไม่เชื่อกับสิ่งที่เพื่อนพูดออกมา แค่เห็นหน้าก็รู้ไปถึงตาตุ่มแล้ว

"มือไปโดนมั้ง ของแกเหรอขอนะ"

"เฮ้ย! ยัยพาย!"

ทั้งจ๊ะจ๋าและมีนาที่เห็นเพื่อนยกแก้วเหล้าเพียวบนโต๊ะขึ้นกระดกดื่มก็ต่างร้องออกมาด้วยความตกใจ จะอะไรล่ะ ก็คุณเพื่อนเธอคออ่อนสุดแล้ว ขนาดค็อกเทลแอลกอฮอล์ต่ำสุดยังเมาได้เลย

"อี๋~ ขม แสบคอ"

"นั่นมันเหล้าเพียวจะไม่แสบคอ จะไม่ขมได้ไง"

"ทำไมพวกแกไม่บอกฉันเนี่ย"

"ทันป่ะล่ะ"

พระพายปั้นหน้าบึ้งยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มตามหลังแอลกอฮอล์หนักที่หมดไปค่อนครึ่งแก้ว หันมองตรงไปด้านหน้าแล้วโยกตัวตามเสียงเพลงกระหึ่มที่มีนักร้องกำลังขับอยู่บนเวที

เวลาผ่านไปนานจากนาทีเป็นชั่วโมงและย่างเข้าสู่วันใหม่ ร่างบางที่เคยนั่งโยกตัวฟุบลงบนโต๊ะโดยมีเพื่อนทั้งสองนั่งส่ายหน้าด้วยความระอากับความคออ่อนแต่ก็อยากจะมานั่งดื่มด้วยของเพื่อน

"กลับกันยัยพายคงไม่ไหวแล้ว"

"เออๆ ก็ว่าล่ะ ดีนะที่มารถคันเดียวกันไม่งั้นละก็วุ่นวายอีก"

"เออดิ ฉันจะไปห้องน้ำก่อนแกไปป่ะ"

"ไปๆ อั้นมานานแล้วเนี่ย"

"แล้วยัยขี้เมานี่ล่ะ"

"จะแบกไปเหรอ ไว้นี่แหละไปแป๊บเดียวเองรีบไปรีบกลับมา"

"อ่าๆ ไป"

สองสาวลุกขึ้นออกจากโต๊ะไปเข้าห้องน้ำ เหลือเพียงคนเมาที่ฟุบหน้าบนโต๊ะที่นั่งคอยคนเดียวที่เดิม เธอค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองใบหน้าบึ้งขมวดคิ้วด้วยความมึนหัว

ไม่น่ากินเหล้าเพียวเลย คือความคิดในหัวส่วนลึกเสี้ยวเล็กๆ ที่ยังเหลือเพียงน้อยนิดของตัวเอง

กวาดสายตามองหาเพื่อนสนิทที่ไปเข้าห้องน้ำแล้วฝ่าความสลัวมองไม่ชัดกับสติเลือนราง หรี่ตาจับจ้องมองเงาร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศชวนสูดดมเข้าปอดผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวเหมือนเคยได้กลิ่นนี้มาจากที่ไหนมาก่อน

"ใคร?"

ร่างสูงโปร่งนั่งลงเก้าอี้ตัวใกล้กัน โดยหันหน้าเข้าหากันทำให้คนเมายิ่งพยายามเพ่งมองหน้าอีกคนมากขึ้น ก่อนจะค่อยๆ มองเห็นใบหน้าของเจ้าของชัดมากขึ้นเรื่อยๆ

"เพื่อนพระนายเหรอ มาอยู่ที่นี่ได้ไง~"

"ผมควรถามพี่มากกว่าว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วมากับใคร"

"ยุ่งน่า เป็นเด็กเป็นเล็กทำไม่หลับอยู่บ้านที่แบบนี้มันไม่เหมาะกับเด็ก กลับไปนอนบ้านไป"

ร่างบางล้มลงกลับบนโต๊ะฟุบหน้าตามเดิม เปลือกตาปิดสนิทปากอวบอิ่มขมุบขมิบราวกับกำลังบ่นให้กับเด็กตรงหน้า แต่สติกลับไม่รับรู้อะไรอีก

ฮันเตอร์มองภาพของพี่สาวเพื่อนด้วยแววตานิ่ง ถอนหายใจแรงๆ แล้วคว้าร่างเล็กขึ้นอุ้มแนบอกพาเดินออกจากมา

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวเปิดกระดุมโชว์แผงอกกล้ามเนื้อแข็งแรงกับกางเกงห้าส่วนเดินอุ้มร่างบางของนักศึกษาสาวออกจากคลับหรู เป็นที่สนใจของผู้คนที่พบเห็น โดยเฉพาะเหล่านักท่องราตรีสาวที่รู้สึกอิจฉาผู้หญิงผู้โชคดีคนนั้นเป็นอย่างมาก

หลายต่อหลายคนพยายามเข้าหาใช้มารยาที่มีทั้งหมดหลอกล่อหนุ่มน้อยหน้าตาดีแบบต่อแถวเรียงคิวกันแต่ก็ไม่เคยมีใครได้เดินออกจากที่นี่ไปพร้อมกับหนุ่มน้อยเลยสักคน แต่คนเมาคนหนึ่งกลับได้รับสิทธิ์นั้นอย่างที่ไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ