โกรธแทน

วันนี้เป็นอีกวันที่มาร์วินต้องเข้ามาทำธุระในมหาลัยกับอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องการจบเรียนเมื่อปีก่อน แต่เนื่องจากด้วยการเรียนที่หนักเกินไปทำให้เขาต้องกลับมาจัดการกับทางนี้หลังจากจบจากอเมริกาแล้วซึ่งมันเป็นอะไรที่มันน่าหงุดหงิดมากสำหรับเขา ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าจะจัดการมันทีเดียวให้จบไปพร้อมๆ กันได้แต่เอาจริงมันไม่ได้ง่ายตามที่คิดไว้เลยสักนิด ติดโน่นติดนี่จนยุ่งไปหมด

ร่างสูงในชุดสูทดูดีสีดำเดินเข้ามายังใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามแบบของเขาที่เคยเป็นโดยมาตลอด มีทักทายรุ่นน้องที่เคยรู้จักบ้างเป็นระยะแต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นต้องมานั่งจับเข่าคุยสารทุกข์สุกดิบอะไรมากมาย แค่ทักทายแล้วก็แยกย้ายกันเท่านั้น

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้สองเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นขั้นบันไดต้องชะงักพร้อมกับมือหนาที่ทำหน้าที่สอดเข้าไปคว้าเจ้าของเสียงดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงสแล็คบนตัว เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากอาจารย์ที่ปรึกษาจึงกดรับแล้วเดินกลับลงมาจากบันไดทางขึ้น

"ครับอาจารย์"

'ตอนนี้ถึงไหนแล้ว'

"ผมกำลังจะขึ้นไปหาครับ อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าครับ"

'เปล่าๆ อาจารย์แค่จะโทรมาบอกว่าให้มาตึกวิศวะเลย พอดีมีประชุมในอีกครึ่งชั่วโมงอาจารย์เลยตรงมานี่ก่อนไม่ได้ขึ้นห้องเลยจะโทรบอกให้มาส่งเอกสารที่นี่เลยก็ได้'

"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปตึกวิศวะก็ได้ครับ"

'อืมๆ งั้นแค่นี้ล่ะนะ'

"ครับ" เสียงทุ้มตอบกลับหมุนตัวกลับเปลี่ยนเป้าหมายเป็นตึกวิศวะแทน สองเท้าเดินกลับมาขึ้นรถสปอร์ตหรูของตัวเองที่จอดรออยู่ในลานจอดของคณะ แล้วอ้อมรถกลับมายังคณะวิศวะแทน

มาร์วินเดินเข้ามายังลานหน้าตึกคณะวิศวะด้วยท่าทีปกติไม่ได้สนใจอะไรมากเป็นพิเศษ แต่แล้วเสียงของคนที่เพิ่งกรอกหูพูดเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญข้างหูตัวเองเมื่อวานก็ดังแทรกขึ้นมาก่อนสองเท้าจะทันได้เดินเข้ามาในตัวตึก ดึงสายตาคมและความสนใจให้หันมองตามต้นเสียงและก็ต้องพบกับเด็กแก่แดดนั่นกับ... แฟนหนุ่มของรุ่นน้องสาวกำลังนั่งแนบชิดกอดแขนออดอ้อนใกล้ชิดกันราวกับจะกลืนกินฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยังไงยังงั้น

ความโกรธวิ่งพุ่งเข้ากระแทกอกเข้าอย่างจังเมื่อเห็นสายตาของเด็กหนุ่มรุ่นน้องยกมือยีผมของเด็กแก่แดดนั่นด้วยความเอ็นดู ไหนยังจะสายตาและรอยยิ้มนั่นอีก

กึก!

มือหนากำมือแน่นด้วยความรู้สึกโกรธแทนรุ่นน้องสาว รีบสาวเท้าเรียวยาวก้าวเดินอาดๆ ตรงมายังสองคนที่ยังคงนั่งแนบชิดกันอย่างไม่อายสายตาใครพร้อมกับขบกรามแน่นด้วยความพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองไปด้วย

"กลางวันแสกๆ จะทำอะไรคิดถึงหน้าพ่อแม่บ้างไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำแบบนี้"

"...." สองคนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำพูดกระแนะกระแหนที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างไร้มารยาท

ฮันนี่ที่เห็นว่าใครที่เป็นเจ้าของคำพูดถึงกับฉีกยิ้มกว้างทั้งตาด้วยความดีใจ ผละมือออกจากพี่ชายแล้วจ้องหน้าคนตัวโตตรงหน้ายิ้มๆ ต่างจากฮันเตอร์ที่ปรายตามองอดีตรุ่นพี่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งติดไปทางไม่อยากมองเสียมากกว่า

"พี่มาร์วินมาที่นี่ได้ไงคะ"

"ฉันจะไปไหนต้องรายงานเธอด้วยหรือไง เราสนิทกันงั้นเหรอ"

"หนูแค่ถาม..."

"จะทำอะไรนึกถึงหน้าพ่อแม่เธอบ้าง หรือหากห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆ ก็ควรจะไปทำในที่ลับตาคนไม่ใช่ที่แจ้งแบบนี้"

เขาเป็นอะไรเนี่ยวันนี้มาแปลก ปกติจะไม่แม้แต่จะพูดกับเธอเลยด้วยซ้ำแต่วันนี้กลับมาต่อว่าเธอแถมยังพูดอะไรก็ไม่รู้ที่เธอฟังไม่เข้าใจอีก เป็นอะไรของเขากันนะ

มาร์วินเหลือบมองยังเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งเงียบแต่ใบหน้าแฝงไปด้วยความไม่พอใจเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับยังใบหน้าจิ้มลิ้มหวานของเด็กแก่แดดที่แสดงออกถึงความงุนงงไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาพูดอีกครั้ง ก่อนจะถอยออกมาทันทีไม่รอให้เธอได้พูดหรือถามอะไรออกมาอีก

ฮันนี่มองตามจนร่างสูงของคนตัวโตหายไปกับตาจึงได้ละสายตากลับมายังพี่ชายตัวเองแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าที่เขาพูดๆ มาเมื่อกี้นี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่

"เมื่อกี้ที่พี่มาร์วินพูดหมายความว่าไงคะพี่ฮัน หนูไม่เข้าใจเลยแล้วทำไมพี่มาร์วินต้องทำหน้าเหมือนโกรธเราด้วยล่ะคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก คงจะผีเข้ามั้ง"

"ผีเข้าเหรอคะ"

"หึหึ ไม่มีอะไรหรอก แล้วนี่ยังไม่ไปอีกหรือไงอีกเดี๋ยวพี่ต้องขึ้นไปแล้วนะ"

"หนูยังเหลือเวลาอีก... ตายแล้ว! ทำไมพี่ไม่บอกหนูให้เร็วกว่านี้เนี่ยหนูสายแล้วต้องไปไม่ทันแน่เลย"

"ค่อยๆ อย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม"

"หนูไปแล้วนะคะตอนเย็นอย่าลืมพาพี่พายมาทานข้าวที่บ้านนะ หนูจะรอ"

ฮันเตอร์ยิ้มเอ็นดูน้องสาวตัวเองที่วิ่งดุ๊กดิ๊กไปยังรถที่จอดรออยู่ไม่ไกล ถึงอยากจะตะโกนต่อว่าแต่ก็อดจะเอ็นดูคนตัวเล็กไม่ได้เช่นกัน

ที่น้องสาวเขาต้องมาหาเขาแต่เช้าแบบนี้เพราะเธอจะมาอ้อนขอให้พาว่าที่พี่สะใภ้ของเธอไปทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยกัน ซึ่งวันนี้เป็นวันศุกร์เขาเองก็ตั้งใจว่าจะกลับบ้านเหมือนกันแต่ไม่ได้บอกน้องไปตรงๆ เลยแกล้งเล่นตัวเสียหน่อยไม่คิดว่าจะมีคนมาเห็นแล้วเข้าใจผิดไปแบบนั้น

แต่แล้วไง เขาต้องสนใจไหม ต้องอธิบายให้คนอื่นฟังหรือไง มันไม่จำเป็นเลยสักนิด ยังดีที่น้องสาวเขาไม่เข้าใจความหมายที่มันตั้งใจสื่อออกมาไม่งั้นล่ะก็เธอคงไม่ยอมนั่งงงอยู่เฉยแบบนี้แน่

ไม่รู้สองคนไปรู้จักกันตอนไหนแต่ดูเหมือนน้องเขาดูจะสนใจมันมากเป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆ สงสัยคงต้องเค้นถามจากคนตัวเล็กเสียแล้ว

.

.

อีกด้าน...

มาร์วินที่เดินขึ้นมาบนตึกคณะวิศวะก็ได้แต่ครุ่นคิดไปถึงรุ่นน้องสาวว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับเธอดีหรือไม่ ใจจริงอยากบอกใจแทบขาดแต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรเลยที่จะมาช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูด สิ่งที่เขาเห็นมามันคือเรื่องจริง

"ทำไมไม่ถ่ายรูปเก็บไว้วะไอ้มาร์วิน ทำไมคิดไม่ถึงวะเนี่ย"

เสียงทุ้มก่นด่าต่อว่าตัวเองว่าทำไมถึงไม่ถ่ายรูปเป็นหลักฐานไว้ แต่จะว่าไปตอนนั้นก็คิดไม่ถึงจริงนั่นแหละ เท้ามันเร็วกว่าสมองอีกรู้ตัวอีกทีก็เดินไปหยุดข้างหน้าสองคนแล้วไม่ทันคิดที่จะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

"ผู้หญิงแบบนี้เหรอที่อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้" ไม่เข้าใจเลยว่าเด็กแก่แดดนั่นมีอะไรดีนักหนาพ่อแม่เขาถึงได้ดูเอ็นดูเธอนัก คอยดูนะเขาจะเปิดโปงหน้ากากใสซื่อไร้เดียงสาของเธอให้พ่อแม่เธอดูว่าแท้จริงแล้วเธอมันร้ายแค่ไหน วิ่งตามผู้ชายไปทั่วแบบไม่สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ คนแบบนี้เขาไม่มีวันเอาเข้ามาอยู่ในชีวิตตัวเองแน่