สิ้นสายใยรัก ตัดขาดสัมพันธ์สวาท

เพื่อทดสอบความซื่อสัตย์ของกู้เหวยโจว หลินหว่านเฉียวจึงวางยาเขา จากนั้นก็ผลักฉันเข้าไปในห้องของเขา

“อาเนี่ยน...” กู้เหวยโจวหอบหายใจถี่กระชั้น มองมาทางฉันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

ฉันรู้ว่าเขาชอบหลินหว่านเฉียวมาโดยตลอด

แต่ก่อนจะแต่งงานกัน เขาไม่อยากจะแตะเนื้อต้องตัวหลินหว่านเฉียวให้เสียหาย

เพื่อเอาตัวรอด เขาจึงต้องยอมเลือกคนที่เป็นรอง ให้ฉันเป็นคนที่ต้องเสียสละแทน

ชาติที่แล้ว ฉันไม่อาจต้านทานความรักที่มีให้เขาตั้งแต่ยังเด็กได้ จึงปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับเขาในค่ำคืนนั้น

รุ่งเช้าของวันต่อมา หลินหว่านเฉียวสังเกตเห็นรอยจูบบนคอของฉัน จึงร้องไห้อาละวาดจะหนีออกจากบ้าน

หลังจากถูกขัดขวาง เธอก็ประชดประชันด้วยการไปแต่งงานกับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียของประเทศ H หลังจากนั้นไม่นานเธอก็โชคร้ายเสียชีวิตไป

กลายเป็นภรรยาผู้ล่วงลับคนที่สี่ของเจ้าพ่อมาเฟียคนนั้น

หลังจากฉันท้อง กู้เหวยโจวก็ยอมแต่งงานกับฉันเพื่อเป็นการรับผิดชอบ แต่กลับปฏิบัติต่อฉันและลูกเหมือนคนแปลกหน้า

ฉันรู้ว่าเขายังโกรธเคืองฉันอยู่ ที่ทำให้หลินหว่านเฉียวรู้เรื่องในค่ำคืนนั้น

ถ้าหากเธอไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น ก็คงไม่จากไปแบบนั้น

พอคิดได้แบบนี้ ฉันเลยหยิบยากับถุงน้ำแข็งไปหาเขา ป้อนยาให้กู้เหวยโจวแล้วช่วยเอาน้ำแข็งประคบให้เขา

เพราะว่าเมื่อชาติที่แล้ว เขาเคยเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยฉันเอาไว้ ฉันควรจะตอบแทนเขาสักหน่อย

“เฉียวเฉียวล่ะ?”

ยารักษากับน้ำแข็งช่วยให้กู้เหวยโจวมีสติขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่เอ่ยเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแหบพร่าอีกแล้ว พอได้สติขึ้นมาก็ถามหาหลินหว่านเฉียวด้วยความห่วงใยทันที

“ไม่ต้องห่วง คนขับรถไปรับเธอกลับมาแล้ว”

“โอเค เรื่องในคืนนี้...”

“สบายใจได้ ฉันไม่ปริปากบอกใครหรอก อีกอย่าง ระหว่างพวกเราก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย ใช่ไหมล่ะ?”

กู้เหวยโจวมองมาทางฉันด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย เพราะว่าที่ผ่านมาฉันไม่เคยทำตัวแบบนี้

เพราะฉันคือคนแอบรักข้างเดียวที่มักจะเดินตามหลังเขาต้อยๆ และตะโกนเรียกว่า ‘พี่เหวยโจว’ มาตั้งแต่เด็ก

แค่พริบตาเดียวยี่สิบปีก็ผ่านไป พวกเราทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว

แต่ฉันไม่เคยปิดบังเรื่องที่ฉันชอบเขาเลยสักครั้ง

แต่การควบคุมตัวเองและความเฉยชาที่ฉันแสดงออกในวันนี้ คงจะเหนือความคาดหมายของเขาอย่างมาก

พอเห็นว่าฉันไม่มีท่าทีกระตือรือร้นและรุกเขาเหมือนแต่ก่อนแล้ว เขาก็หันหลังใส่ฉันด้วยท่าทางไม่พอใจเล็กน้อย

ฉันเดินออกมาจากห้อง บอกกับผู้ช่วยของกู้เหวยโจวให้ดูแลเขาต่อ

พอกลับมาถึงบ้าน หลินหว่านเฉียวก็กำลังเลือกชุดใหม่ประจำฤดูกาลอยู่พอดี

เธอหันมาเห็นฉันก็ยิ้มทักทายว่า “พี่เหวยโจวไม่ได้ชวนให้เธออยู่ต่อเหรอ พี่สาว”

“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้” ฉันตอบอย่างเย็นชา

เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องพูดแบบนี้ หลินหว่านเฉียวจึงเดินมาดักหน้าฉันแล้วกระซิบว่า “ที่เรียกว่าพี่เพราะฉันไว้หน้าเธอหรอกนะ เธอเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินแล้วมันยังไงล่ะ? แม่เธอตายไปแล้ว พ่อเธอก็ไม่รักไม่สนใจ ฉันกับแม่ต่างหากที่เป็นเจ้านายตัวจริงของบ้าน”

“แล้วไหนจะกู้เหวยโจวอีก เธอชอบเขามากไม่ใช่เหรอ? คืนนี้เธอประเคนตัวเองให้เขาถึงที่แล้วแท้ๆ แต่ขนาดเป็นยารักษาให้เขาเธอยังไม่คู่ควรเลย”

“เธอจะเอาอะไรมาสู้ฉันได้?”

ฉันมองท่าทางหยิ่งผยองของหลินหว่านเฉียวแล้วยิ้มบางๆ

“ฉันไม่อยากเสียเวลาแข่งกับเธอเหรอ เพราะทุกอย่างที่เธอมีตอนนี้ ก็ได้ไปจากฉันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ”

มีเสียงดังมาจากประตูบ้าน พ่อของพวกเรากลับมาแล้ว

หลินหว่านเฉียวรีบเก็บสีหน้าร้ายกาจของตัวเองอย่างว่องไว ก่อนจะตบหน้าตัวเองเต็มแรงหนึ่งทีแล้วลงไปนั่งกับพื้น

พ่อที่เดินเข้ามาเห็นฉากแบบนั้นพอดี ก็คิดไปเองว่าฉันกำลังรังแกหลินหว่านเฉียวอยู่

“หว่านเนี่ยน ลูกจะทำตัวดื้อด้านเอาแต่ใจไปถึงเมื่อไหร่กัน? ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวให้ฉันทุกข์ใจสักที!”

“ทุกข์ใจเหรอ ตั้งแต่วันที่เธอกับแม่ของเธอก้าวเข้ามาในบ้าน และบีบคั้นจนแม่ของฉันตาย บ้านหลังนี้ก็ไม่เหลือความสงบสุขอะไรให้พ่อแล้ว”

พ่อเมินเฉยฉันที่กำลังร้องไห้ หันไปประคองหลินหว่านเฉียวด้วยความห่วงใย

“การแต่งงานกับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียประเทศ H ฉันจะไปเอง” ฉันยื่นหนังสือหมั้นหมายในมือให้พ่อ

“ฉันเขียนชื่อตัวเองลงไปเรียบร้อยแล้ว คุณไม่ต้องพยายามหาวิธีมาเกลี้ยกล่อมให้ฉันไปหรอก”

พ่อมองหน้าฉันด้วยท่าทางตกตะลึงระคนดีใจ

เจ้าพ่อแก๊งมาเฟียประเทศ H มีอิทธิพลยิ่งใหญ่มาก พ่อไม่กล้ายกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับเขา แล้วก็ไม่อยากยกลูกสาวสุดที่รักของตัวเองให้ไปแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ที่ทำอดีตภรรยาตายไปแล้วถึงสามคน

หลินหว่านเฉียวหันมองฉันด้วยสายตาที่อิจฉาริษยามากกว่าเดิม

เธอมีนิสัยแบบนี้แหละ ละโมบโลภมากอยากมีทั้งเงินและอำนาจ แต่กลับไม่กล้าแบกรับความเสี่ยงใดใด

เธอเอ่ยปากพูดด้วยท่าทางน่าสงสาร “พ่อคะ พี่สาวไม่ได้เต็มใจอยากไปแต่งงานที่ประเทศ H หรอก เมื่อคืนฉันเห็นกับตาว่าเธอวางยาพี่เหวยโจว จากนั้นพวกเขาสองคนก็อยู่ในห้องเดียวกัน...”

ฉันกำลังจะเถียงกลับ แต่ฝ่ามือของพ่อกลับฟาดลงบนใบหน้าของฉันแล้ว

“ฉันกับกู้เหวยโจวไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้น”

“หลินหว่านเนี่ยน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าในใจเธอคิดวางแผนอะไรอยู่ เรื่องที่เธอแต่งงานไปประเทศ H เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว อย่าคิดว่าจะใช้เหวยโจวเป็นข้ออ้างกลับคำได้ อีกอย่างคนที่เหวยโจวชอบน่ะ ก็ไม่ใช่เธอตั้งแต่แรกแล้ว”

หลินหว่านเฉียวเหลือบมองฉันอย่างเหนือกว่า

“ในเมื่อแกไร้ยางอายขนาดนี้ ก็ไปลงโทษตัวเองตามกฎตระกูลซะ”

ฉันถือทะเบียนสมรส คุกเข่าอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ ท่ามกลางแดดที่ร้อนแผดเผา

กฎของตระกูลหลิน หากยอมรับผิดก็คุกเข่าแค่สองชั่วโมง แต่ถ้าไม่ยอมรับก็ต้องคุกเข่าทั้งวัน

ตอนที่เข่าเจ็บแสบเหมือนถูกไฟลวก กู้เหวยโจวก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ เขาเหลือบมองฉันแวบเดียวแล้วเดินเข้าประตูไปเลย

ตอนที่กลับออกมา สีหน้าของเขาไม่หลงเหลือความกระวนกระวายอีก แต่กลับมาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ฉัน

“หลินหว่านเนี่ยน ฉันรู้ว่าแม่ของเธอกับแม่ของฉันเคยตกลงให้พวกเราแต่งงานกันตั้งแต่ยังเด็ก”

“แต่ตอนนี้ เวลานี้ ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้เฉียวเฉียวไปแต่งงานที่ประเทศ H ไม่ได้”

ฉันแอบยิ้มขมขื่นในใจ ที่แท้เขาก็ยังไม่รู้นี่เอง ว่าคนที่ต้องไปแต่งงานต่างประเทศถูกเปลี่ยนเป็นฉันแทนแล้ว?

“ถ้าเธอไม่ยอมไป งั้นคนที่ต้องไปก็มีแค่ฉันแล้วล่ะ”