ตอนที่ 8 ห้ามผูกขาด

ร่างกายของเธอแอ่นสะโพกโค้งตัวขึ้นรับแรงกระแทกจากเขาอย่างเต็มใจ ยิ่งเขาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากเท่านั้นในสายตาของเขา

“ลึกจังเลยค่ะ เมธขา...อร๊ายยย...ที่รัก อื้ยยย” เธอพูดอย่างขาดห้วง เมื่อเขาเร่งเร้าจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น จนร่างกายของเธอแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

“คุณจะได้หายร่านซะทีลิตา มันต้องแรง ๆ ลึก ๆ แบบนี้แหละ” วรเมธกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและการสั่งสอน แต่ก็เจือด้วยความรัญจวนอย่างที่สุด

“ชอบจัง!!!...เวลาที่คุณพูดแบบนี้ อร๊ายย!!! งั้นลิตาไม่เกรงใจแล้วนะคะ” ลลิตาไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกอดรัดเขาไว้แน่น และยอมจำนนต่อการกระทำที่รุนแรง เป็นสิ่งหอมหวานที่เธอยอมแลกเพื่อให้ได้หัวใจของผู้ชายคนนี้

“ลงโทษลิตาเลยค่ะ... ผัวขา!!!... ลงโทษเมียให้หนัก ๆ เลยนะคะ ผัวขา..อื้อ!”

“ผมให้คุณเรียกผมว่าผัวได้แค่บนเตียงเท่านั้นนะลิตา”

“ลิตารู้ค่ะ ก็ลิตารักคุณนี่คะ อร๊ายยย!!!” 

ตั่บ...ตั่บ...ตั่บ...

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง สะท้อนความหิวกระหายที่เขาเก็บงำมานาน การขึ้นเตียงกับลลิตา คือการปลดปล่อยตัวตนที่ดิบเถื่อนและไม่สุภาพออกมาได้มากที่สุดกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ของพ่อเลี้ยงผู้สูงส่งและสุขุมนั่นเอง

“ลิตาขอมาหาคุณทุกวันได้มั้ยคะ...เมธ อื้อ!” ด้วยความเสน่หาและความพลุ่งพล่านที่ไม่สามารถควบคุมได้ ทำให้ลิตารีบบอกความต้องการทันที วรเมธชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขามองลงมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจในอำนาจที่เขามีเหนือเธอ

“ไม่ได้ลิตา คุณจะมาหาผมทุกวันไม่ได้” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่งการอย่างชัดเจน กำหนดขอบเขตความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไว้อย่างเด็ดขาด ลลิตาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเจ็บปวดปรากฏบนใบหน้า

“ก็ได้ค่ะ งั้น...ขอเป็นสักอาทิตย์ละครั้งได้มั้ยคะ” เธอเอ่ยอย่างออดอ้อน พร้อมกับใช้เรือนร่างสาวรัดความเป็นชายของเขาอย่างจงใจ เพื่อเป็นเครื่องมือในการต่อรองให้วรเมธยอมรับเงื่อนไขของเธอ เพียงเพื่อแลกกับการได้เห็นหน้าเขาบ่อย ๆ

วรเมธไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยการกระทำอันเร่าร้อนที่เร่งเร้าให้ลลิตาสูญเสียการควบคุมอีกครั้ง เขาขยับกายอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง เป็นการเตือนให้เธอรู้ว่าอำนาจสูงสุดในห้องนี้ยังคงเป็นของเขา

“อ๊า... เมธขา...... อื้มมมม...” ลลิตาครวญครางอย่างยอมจำนนต่อการกระทำอันดุดันของเขา วรเมธกดสะโพกลงหนักหน่วง แล้วจึงเอ่ยตอบอย่างเชือดเฉือนในจังหวะที่เร่งเร้า

“ก็ได้ลิตา แต่ก่อนมา...คุณต้องบอกผมล่วงหน้านะ” เขายอมผ่อนปรนให้เพียงเล็กน้อย แต่ก็กำหนดเงื่อนไขที่รัดกุม

“คุณก็หัดรับโทรศัพท์ของลิตาบ้างสิคะ อ่านไลน์บ้างก็ยังดี” ลลิตาตอบกลับอย่างตัดพ้อเมื่อเขาหยุดพักหายใจ แม้จะยอมรับในข้อตกลง แต่ก็อดน้อยใจในความเย็นชาของเขาไม่ได้ วรเมธไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาใด ๆ ที่นอกเหนือจากนั้น ก่อนจะตอบกลับอีกครั้งด้วยการกระทำที่รุนแรงและเร่งเร้าเข้าสู่จังหวะสุดท้าย

ตั่บ... ตั่บ... ตั่บ...

แรงปรารถนาที่พุ่งทะยานอย่างรุนแรง หลังจากพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้มีการเจรจาใด ๆ อีกต่อไป ลลิตายอมถูกกลืนกินด้วยความเร่าร้อนของเขาอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ร่างกายได้สัมผัสกับความสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่า โดยรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้จะจบลงทันทีที่เธอเดินออกจากประตูห้องนี้ไป

“อื้มมม!!! เมธขา อร๊ายยยย!!” เสียงครวญครางของลลิตาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเมื่อเธอเสร็จสมมาแล้วหลายคราจนแทบจะไม่มีแรง แต่เขายังคงไม่ยอมที่จะปลดปล่อยมันออกมาเลยสักครั้ง และนั่นมันคือความพึงพอใจอย่างหนึ่งของเธอ เมื่อทุกสัมผัสของพ่อเลี้ยงหนุ่มตอบสนองต่อความต้องการของเธอได้อย่างถึงใจจนกลายเป็นความหลงใหล ทุกอณูในร่างกายของเธอได้รับการเติมเต็มด้วยความอึดและแข็งแกร่งของเขา

เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนดังก้องอยู่ในห้องหรูหรานั้น เป็นการยืนยันว่า สำหรับคู่ค้าทางธุรกิจคู่นี้ แรงปรารถนามักจะนำหน้าการเจรจาธุรกิจเสมอ