LOGINวรเมธเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ เขาหยุดการกระทำนั้นไว้ชั่วขณะ เพื่อให้เธอได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ค้างคา
“ต่อสิคะ เอาของคุณเข้ามาเลย ลิตาพร้อมแล้ว”
“เสียใจ!!! คุณต้องอ้อนวอนผม ลิตา...” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและแฝงอำนาจ
“บอกมา...ว่าคุณชอบแบบไหน” ลลิตาไม่อาจทนต่อการรอคอย มือเรียวบางขึ้นยกโอบรอบลำคอแกร่งอย่างอ้อนวอน ไม่เหลือความหยิ่งทะนง
“แบบเถื่อน ๆ ค่ะ... แบบที่คุณถนัด... ได้โปรด...... อื้อ! ได้โปรดค่ะ เมธขา!” เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนที่น่าพอใจ วรเมธจึงสานต่อความปรารถนานั้นให้กับแม่เลี้ยงสาวด้วยความรุนแรง...ปั๊กกก!!!!
“อะอร๊่ยยยยย อืยยยย” ลลิตากัดริมฝีปากตัวเองแน่น รับรู้ถึงความดิบเถื่อนที่ถาโถมเข้ามาเสียงหวาน ๆ ที่เคยควบคุมได้ดี บัดนี้แตกพร่าเป็นคำครวญครางที่ไม่เป็นภาษา พ่อเลี้ยงจอมหื่นชะงักเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อจ้องมองแววตาของคู่ขา ที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมปนความเจ็บปวด
“อย่าบอกนะ....ว่าคุณเจ็บ!!!” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและท้าทาย
“ไม่เจ็บค่ะ ลิตาชอบ อร๊่อยยยย ผัวววาาขาา” ลลิตาหลุดปากทันควันเมื่อความยาวใหญ่อัดกระแทกเข้าไปพร้อม ๆ กับน้ำเสียงของเธอที่กำลังโต้ตอบกับเขา ยืนยันว่าความรุนแรงของเขานั้นคือสิ่งที่เธอต้องแลกมาเพื่อให้ได้ขึ้นเตียงกับเขา
ปิ่นมณีเดินออกมาจากบริเวณที่พักของรีสอร์ตได้ไม่นานนัก ความร้อนรุ่มในใจก็ยังคงแผดเผาอยู่ในอก เธอต้องรีบหาทางระบายและหาข้อมูลเพื่อยืนยันความจริง มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ลูกสาวที่กำลังฝึกงานอยู่ที่โรงแรมทันที
เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อซ่อนตัวจากสายตาผู้คน และเริ่มการสนทนาอย่างเร่งรีบที่สุด ปลายสายรับทันทีด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน
“ค่ะแม่... มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงหวานที่เคยสดใสของมะปรางเอ่ยตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา แสดงถึงอารมณ์เซ็ง ๆ จากการทำงาน
“แม่มีเรื่องสำคัญอยากจะถามแกยัยปราง... พ่อเลี้ยงเมธอยู่ที่โรงแรมมั้ย” น้ำเสียงของปิ่นมณีแฝงความเร่งรีบและความกระหายใคร่รู้
“ไม่เห็นเลยค่ะแม่... นี่ปรางก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพร้อมกับมิ่งฟ้า คุณณิชาสั่งงานหนูสองคนมาเป็นตั้งเลย น่าเบื่อชะมัด!” มะปรางบ่นอย่างหงุดหงิด น้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจที่ถูกเลขาฯ ของวรเมธใช้ให้ทำงานมากมาย
“งานมันก็ต้องมีหนักบ้างสิยัยปราง...อดทนเอาหน่อย! แล้วแกแน่ใจนะว่าไม่เห็นคุณลุงของแกน่ะ” ปิ่นมณีพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้แสดงความหึงหวงออกมามากเกินไป
“หนูไม่เห็นคุณลุงตั้งแต่เช้าแล้วค่ะแม่” มะปรางยืนยัน
“แกลองแอบไปดูที่ห้องทำงานเค้าสิ” เธอสั่งด้วยความกระวนกระวายใจ
“ค่ะ ๆ เดี๋ยวเสร็จงานแล้วหนูจะแวบไปดูให้นะคะ” มะปรางตอบแบบขอไปที
“ม่าย!!!...ต้องเดี๋ยวนี้สิ! แกต้องไปดูให้แม่เดี๋ยวนี้เลยมะปราง!” น้ำเสียงของปิ่นมณีเริ่มแข็งกร้าวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
“โห!!!...นี่แม่จะอะไรกับคุณลุงเค้านักหนาล่ะเนี่ย” มะปรางเริ่มออกอาการรำคาญที่แม่วุ่นวายกับเรื่องของวรเมธไม่เลิก
“ก็แม่.... เออ ๆ” ปิ่นมณีชะงักคำพูดไว้ เธอรู้ตัวว่ากำลังเปิดเผยพิรุธมากเกินไป
“ก็แม่มีธุระจะคุยกับเค้า ถ้าไม่อยากไปดูให้แม่ แกก็ถามเอากับยัยเลขาฯ นั่นสิ” เธอเบนเป้าหมายไปที่เลขาฯ ของวรเมธอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าณิชารู้ว่าวรเมธมาที่นี่ เธอก็คงเป็นเดือนเป็นร้อนแน่ ๆ เผลอ ๆ ก็อาจจะออกมาตามก็เป็นได้
“ค่ะ ๆ งั้นเดี๋ยวหนูจะรีบโทรกลับไปบอกแม่นะคะ” มะปรางรับคำอย่างจำนน
“อื้ม!!!...อย่านานล่ะ” ปิ่นมณีทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอกดตัดสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้ามองยอดไม้ที่เขียวชอุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงริษยา... หากวรเมธไม่ได้อยู่ที่โรงแรม นั่นก็หมายความว่าผู้หญิงที่มาด้วยคือลลิตา!
ความร้อนรุ่มในตัวของวรเมธพุ่งสูงขึ้นเมื่อแม่เลี้ยงสาวนอนครวญครางอย่างออดอ้อนอยู่บนเตียง มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่เติมให้ไฟปรารถนาของเขาลุกโชน
“แรงอิีกสิคะ อื้ยยยยย...เมธขา..” ลลิตาอ้อนวอนอย่างขาดสติ
“ทีนี้เธอเชื่อใจฉันหรือยัง เด็กน้อย!!” เขาถามพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มใสแรงๆ จนเกิดเสียงฟอดใหญ่มิ่งฟ้าที่หนีไปไหนไม่ได้ได้แต่ค้อนขวับใส่เขา แต่หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายขึ้นเมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจน“เชื่อก็ได้ค่ะ แต่ห้ามให้หนูเห็นว่าไปนั่งพลอดรักกันอีก” เธอสั่งเสียงเขียวแต่แฝงความอ้อน“ไม่มีแล้วล่ะ ต่อจากนี้ ฉันจะพลอดรักกับเธอคนเดียว”“จริงนะคะ”“จริง...ไม่พลอดรักกับเมียแล้วจะพรอดรักกับใครล่ะ หืม์!!”“คุณเมธคะ หนูมีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ”“เรื่องอะไรเหรอ”“เมื่อก่อนคุณปิ่นเธอเคยพูดบางอย่าง ที่คล้าย ๆ กับว่าจะเตือนสติหนู”“พูดยังไงเหรอ” วรเมธเร่งเร้า มิ่งฟ้าสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่ปิ่นมณีเคยพูดกรอกหูเธอมาตลอด“คุณปิ่นเคยพูดกับหนูว่า... อีกหน่อยคุณจะต้องพาหนูไปอยู่ด้วย ไปเป็นนางบำเรอ” วรเมธก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ปิ่นมณีพยายามทำลายความจริงใจของเขาที่มีต่อมิ่งฟ้า“ฉันยอมรับ ว่าตั้งใจจะพาเธอมาอยู่ด้วยจริง ๆ ที่ปิ่นมณีพูดก็คงไม่ผิดนัก แต่นั่นเป็นเพราะฉันรักเธอ รักจนหมดหัวใจ และฉันก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ฉันพูดจริง
พายุสวาทเพิ่งสงบลงทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ยังคละคลุ้งอยู่ทั่วเตียงกว้าง มิ่งฟ้านอนระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของวรเมธ ผิวพรรณของทั้งคู่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อที่อาบไล้เรือนกายจากการตรากตรำบทรักที่แสนยาวนานพ่อเลี้ยงหนุ่มดึงรั้งร่างบางที่ยังสั่นน้อยๆ เข้ามาแนบอก กดจูบที่ขมับชื้นเหงื่ออย่างแสนรักใคร่ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายจากความกระสันรัญจวนที่ยังตกค้างมิ่งฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาปรือปรอย ก่อนจะเอ่ยทวงถามเรื่องที่ค้างคาใจด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน“จะเล่าให้หนูฟังได้หรือยังคะ” วรเมธเลิกคิ้วมองเด็กสาวที่บัดนี้เธอกลายเป็นของเขาแล้ว แววตาคมกริบฉายแววเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“ฉันนึกว่าเธอหมดแรง จนลืมไปแล้วซะอีก”“หึ!!..แค่นี้ จิ๊บๆ... ไม่มีวันซะหรอก” มิ่งฟ้าฝืนทำใจกล้าพูดยั่วเย้า ทั้งที่ร่างกายยังอ่อนเปลี้ย“ท้าทายแบบนี้ จัดอีกสักรอบดีมั้ย” เขาแกล้งพลิกกายทาบทับพร้อมกับบดเบียดส่วนแข็งแกร่งเข้าหาต้นขาเนียน จนมิ่งฟ้าร้องอุทานออกมา“อื้ยย!!!...อย่านะ” เธอรีบเบี่ยงกายหนีพลางทำหน้ามุ่ย เมื่อเห็นวรเมธนิ่งไปครู่หนึ่ง มิ่งฟ้าจึงรีบซบหน้าลงกับอกแกร่ง พร้
ริมฝีปากบางห่อครางออกมาไม่เป็นภาษา ท่ามกลางแสงไฟที่ทำให้วรเมธเห็นทุกจังหวะการกระตุกเร้าของร่างบางอย่างชัดเจน เขาปรนเปรอเธอด้วยจังหวะที่ดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ จนมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งและแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้สัมผัสที่เขาตั้งใจหยิบยื่นให้เป็นรางวัลแด่ความไร้เดียงสาของเธอ“คุณเมธ พอแล้วค่ะ... อื้ยยยย” มิ่งฟ้าครางประท้วงเสียงหลง สองมือน้อยๆ ขยุ้มเส้นผมของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจนเกินจะรับไหววรเมธเงยหน้าขึ้นจากกึ่งกลางกายสาว ใบหน้าคมเข้มชื้นแฉะไปด้วยหยาดหยดแห่งความปรารถนา แววตาของเขาพร่ามัวและดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังกระหายเหยื่อ จ้องมองร่องกลีบกุหลาบที่บวมเป่งและแดงก่ำ ซึ่งบัดนี้อาบไปด้วยน้ำรักสีใสจนฉ่ำเยิ้มทอประกายล้อแสงไฟ“น้ำออกมาเต็มเลย... ดูสิมิ่งฟ้า” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางใช้ปลายนิ้วไล้หยาดน้ำใส ๆ ยื่นให้เด็กสาวดู“รับรองว่าถ้าเอาเข้าไปตอนนี้อีกรอบ... เธอคงไม่เจ็บแล้วล่ะคนดี”มิ่งฟ้าที่นอนบิดกายอยู่ใต้ร่างแกร่ง ใบหน้าหวานแดงซ่านพยายามหลบสายตาคมปลาบนั้นด้วยความขัดเขิน มือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นจนยับย่น ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความเ
เสียงจ๊วบจาบชื้นแฉะดังประสานกับเสียงครางกระเส่าของชายหนุ่ม มิ่งฟ้าเริ่มขยับรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอปรนเปรอสามีคราวพ่อด้วยความรักทั้งหมดที่มี ดูดดึงแก่นกายแข็งขึงนั้นอย่างหื่นกระหายราวกับจะกลืนกินทุกหยาดหยดของเขาเข้าไป“มิ่งฟ้า... พอ... พอก่อน ฉันไม่อยากเสร็จในปากเธอ” เขาพึมพำเสียงพร่า แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว“ฉันอยากเสร็จในตัวเธอมากกว่า”“คุณเมธ!!!...” มิ่งฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้“ทำไม... กลัวท้องเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเด็กสาว“ค่ะ... หนูยังไม่พร้อมจะมีลูกกับคุณตอนนี้” เธอตอบเสียงอ่อย แฝงไปด้วยความกังวล“ฉันเอาออกมาแตกข้างนอกก็ได้นี่... ไม่เห็นต้องกังวลเลย” วรเมธพยายามกล่อมพลางจะโน้มตัวลงมาหา แต่คนตัวเล็กกลับดันอกเขาไว้“ไม่ได้ค่ะ... เพื่อความปลอดภัย คุณใส่ถุงยางได้ไหมคะ” วรเมธชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาหยิบซองฟอยล์เล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียงแล้วยื่นให้เธอ“ได้... ถ้าเธอต้องการ แต่บอกไว้ก่อนนะมิ่งฟ้า ใส่ถุงยางแล้วฉันจะเสร็จช้ากว่าเดิมหลายเท่า เธอจะทนไหวเหรอ
พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่มีทีท่าว่าหยุดเพียงเท่านี้ เมื่อดูดสองเต้าของเธอจนพอใจ เขาก็เลื่อนกายต่ำลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะขยับใบหน้าที่หล่อเหลาแทรกอยู่ระหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก มือหนาแยกเรียวขาของเด็กสาวออกกว้าง เปิดทางให้เขาได้ชื่นชมความลี้ลับที่แสนงดงาม“อื้อ...คุณเมธขา อย่าเลียนะคะ ตรงนั้น อร๊ายยย!!!”มิ่งฟ้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อปลายลิ้นร้อนระอุแตะแต้มลงบนจุดกึ่งกลางความเป็นสาวอย่างจัง วรเมธไม่ฟังคำทัดทาน เขาใช้ความเชี่ยวชาญรุกรานกลีบเนื้อนุ่มอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นเรียวตวัดรัวเร็วสลับกับการดูดดึงจนมิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กบิดเกร็งไปมา ความรัญจวนใจพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุดจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อย่าห้ามฉันมิ่งฟ้า... ยิ่งห้ามฉันยิ่งอยากสัมผัสเธอให้ทั่วทุกตารางนิ้ว...” เขาพึมพำเสียงพร่าโดยไม่ยอมละริมฝีปากออกมาจากจุดยุทธศาสตร์ที่แสนหวานฉ่ำวรเมธปรนเปรอเด็กสาวด้วยบทเพลงรักจากปลายลิ้นอย่างต่อเนื่อง ดูดดื่มน้ำหวานจากกายสาวราวกับคนหิวกระหายน้ำกลางทะเลทราย เสียงครางหวานล้ำของมิ่งฟ้าดังระงมไม่ขาดสาย ร่างกายสาวกระตุกเยือกเป็นระยะๆ เมื่อถูกปลุกเร้าจนอารมณ์รัก
เมื่อผิวพรรณนวลเนียนปรากฏสู่สายตา วรเมธกลับยิ่งจ้องมองด้วยความกระหาย เขาฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออิ่มพรรณ สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ ปลายลิ้นร้อนชื้นเริ่มซอกซอนหยอกเย้ากับยอดอกที่ชูชันท้าทายสายตา“อร๊ายยย!!!” มิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกรับสัมผัสที่ซาบซ่าน ร่างกายของเธอบิดเร้าไปมาบนที่นอนหนานุ่ม ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนเธอต้องจิกผ้าปูที่นอนริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่น่าอาย“ครางออกมาที่รัก อยู่บนเตียงกับฉัน เธอต้องแสดงความร่านออกมา ครางเยอะ ๆ ฉันชอบ ฉันอยากได้ยินเสียงครางหวาน ๆ ของเธอ เด็กน้อย” เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปใต้ขอบกางเกงนอนขาสั้นตัวบาง ปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มร่ายมนตร์ลูบไล้ไปตามโคนขาอ่อน ขณะที่ปากยังคงปรนเปรอส่วนบนอย่างไม่ลดละมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะละลายหายไปกับความร้อนแรงของเขา เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากางเกงนอนตัวจิ๋วถูกถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีสัมผัสจากที่นอนหนานุ่มก็แนบชิดกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอโดยไม่มีสิ่งใดคั่นกลาง ความเย็นของอากาศในห้องแอร์ปะทะกับผิวกายที่ร้อนรุ่ม ทำให้เธอยิ่งเบียดกายเข้าหาอ้อมกอดหนาของชายหนุ่มโดยสั







