LOGINลลิตายอมพลีกายและหัวใจให้เขาชื่นชมครั้งแล้วครั้งเล่า โดยยอมรับกับผู้คนรอบข้างว่าเธอเป็นเพียงคู่ค้าคนสนิทเท่านั้น แลกกับการที่วรเมธสนองความต้องการทางกายให้กับเธอบนเตียง แม้จะเป็นเพียงในช่วงเวลาสั้นๆ ทว่า...เธอก็เต็มใจ เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวของความสุขและการได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา
การกระทำของวรเมธเป็นไปอย่างหนักหน่วงและเด็ดขาด ราวกับชายผู้อดอยากและหิวโหย ลลิตาถูกผลักเข้าสู่ห้วงแห่งความเร่าร้อนจนไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อแรงกระหน่ำนั้นด้วยความเต็มใจถึงแม้จะรุนแรงก็ตาม
ทุกครั้งที่ร่างของเขากระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วง มันคือการประกาศอย่างชัดเจนว่าเธอคือของตายสำหรับเขา ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เป็นการยืนยันว่า...ถึงแม้ในโลกธุรกิจ เธอจะเป็นคู่ค้าที่เก่งกาจ แต่บนเตียงนี้เธอคือผู้ที่ยอมจำนนต่อความต้องการของเขาอย่างแท้จริง
แรงกระแทกจากวรเมธยังคงดำเนินไปอย่างดิบเถื่อนและไม่ปรานี ลลิตาถูกครอบงำด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดอันเร่าร้อนและความสุขสมที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“อ๊าห์! เมธขา... มันแรง... อ๊า... ลิตา... ลิตาจะขาดใจอยู่แล้ว...” เธอพยายามจะสื่อสารออกมา แต่ว่าน้ำเสียงก็พร่าเลือนไปกับเสียงหอบหายใจของตัวเอง และแรงกระทำที่รุนแรงยาวนานต่อเนื่อง พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่สนใจคำตัดพ้อหรือพร่ำเพ้อนั้น แต่กลับใช้มือหนาจับเรียวขางามอันอ่อนช้อยของเธอข้างหนึ่งให้ยกสูงขึ้น เพื่อรับการกระแทกในอีกมุมหนึ่งที่เขาชื่นชอบ และท่านี้มันก็ลึกซึ้งและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“อย่าดิ้นสิ!!” เขาออกคำสั่งด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกำหนัด ลลิตาปฏิบัติตามอย่างจำยอม แต่ก็อดอุทานออกมาไม่ได้เมื่อโดนกระแทกอย่างหนักหน่วงต่อเนื่อง
“อะ อร๊ายยย ที่รัก ผัวขา อื้มม..ของเมียจะฉีกมั้ยท่านี้ อร๊ายยยย เจ็บค่ะเจ็บ เมธขา พอก่อน” สัมผัสใหม่เข้ามาทาบทับความรู้สึกเก่าทำให้เธอรู้สึกเจ็บและจุกไปพร้อม ๆ กัน จึงขอให้เขาเปลี่ยนท่าร่วมรัก พ่อเลี้ยงหนุ่มยอมทำตาม แต่กลับกลายเป็นท่าที่โหดกว่าเดิม
“อี้ยยยย... เมธขา ทำไมทำแบบนี้ อื้ยยย หือๆๆๆ” วรเมธไม่ตอบคำถาม เขาใช้แขนข้างหนึ่งช้อนร่างของลลิตาขึ้นจากเตียงในท่าทางที่เร้าใจอย่างที่สุด ในขณะที่ส่วนหนึ่งของเขายังคงเชื่อมโยงอยู่กับเธอ
“เอามือโอบคอผมไว้สิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวยอมทำตาม ก้นอวบ ๆ ของเธอก็ถูกมือหนาประคองเอาไว้ทันที เรียวขางามพันรอบเอวสอบโดยอัตโนมัติ เขายืนขึ้นเต็มความสูง แล้วเริ่มก้าวเดินไปทั่วห้องนอน ก่อนจะไม่หยุดยืนที่กระจกบานใหญ่
“ทีนี้คุณก็รู้แล้วใช่มั้ย ว่าไม่ควรมาหาผมทุกวันลิตา” แววตาของหญิงสาวยังคงมีความเสน่หาปนความเจ็บปวดและพยายามที่จะยื้อเวลาและสร้างความใกล้ชิดด้วยการตอบสนองทางอารมณ์ให้เขาอย่างถึงที่สุด
”ค่ะ ลิตารู้” ลลิตาพยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง
“คุณอึดจังเลยค่ะเมธ ลิตาแทบจะระบมไปทั่งร่าง แต่คุณก็ยังไม่เสร็จเลย” ลลิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรมาน
เขายืนหน้าไปจูบเธอด้วยความดิบเถื่อน ลลิตาโอบกระชับมือเรียวสองข้างรอบลำคอของเขาแน่น
“คิดจะมาเอากับผมทุกวันไม่กลัวแม่คุณรู้รึไง หื้มม์!!! “ คำพูดที่ออกมาคมกริบและเย็นชาที่เน้นย้ำถึงความเหินห่าง
“ถึงแม่จะให้ลิตาคบกับพ่อเลี้ยงศรัญ แต่ก็ไม่มีวันที่ลิตาจะยอมคบกับเขาจริง ๆ หรอกค่ะ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยสบาย ลิตาก็เลยไม่อยากขัดใจ...” เสียงหวานหอบพร่าของแม่เลี้ยงสาวเอ่ยตอบอย่างหมดหนทาง ดวงตาคู่สวยปรือลงมองวรเมธ ขณะที่ร่างกายของเธอกำลังสั่นสะท้านภายใต้การครอบครองอันเร่าร้อนของเขา กายสาวอ่อนระทวยรับสัมผัสร้อนผ่าวที่โหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องในห้วงลึก
เมื่อสองปีที่แล้วแม่ของเธอถูกปิ่นมณีวางแผนไปข่มขู่ถึงที่ และอ้างว่าเธอคือภรรยาที่ถูกต้องของพ่อเลี้ยงเมธ นั่นทำให้แม่ของลลิตาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เพื่อตัดปัญหาและปกป้องลูกสาวของตัวเองให้ออกห่างจากวรเมธโดยการให้ลลิตาหันไปคบหากับพ่อเลี้ยงศรัญ ซึ่งพ่อเลี้ยงศรัญนั้นก็ทำธุรกิจโรงแรมและเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของพ่อเลี้ยงเมธ
ซึ่งภายหลังต่อมาวรเมธเองก็รู้ แต่เขาก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรปิ่นมณี เพราะเขาเองไม่ได้มีใจเสน่หาต่อลลิตามาตั้งแต่ต้น เธอเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมธุรกิจที่มีเรื่องเซ็กซ์เข้ามาเกี่ยวข้องเท่านั้น แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่เคยปฏิเสธความต้องการของลลิตาเลย นั่นเป็นเพราะเขาต้องการแสดงให้เห็นว่า ปิ่นมณีไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของในหัวใจของเขาอย่างเด็ดขาด
ลลิตาพยายามปฏิเสธทางเลือกที่แม่หยิบยื่นให้มาโดยตลอด พ่อเลี้ยงศรัญไม่เคยได้ครอบครัวหัวใจของเธอเลยสักครั้ง ยิ่งลลิตาถูกบังคับมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งถลำลึกแอบมากินกับวรเมธอยู่บ่อยครั้ง แต่ข้อดีของเธอที่ทำให้พ่อเลี้ยงไม่ปฏิเสธก็คือ ลลิตาไม่ได้ต้องการเป็นทุกอย่างในชีวิตของเขา เพียงแต่หวังแค่ได้ครอบครองเขาบ้าง เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีพื้นที่ของเธอหลงเหลืออยู่ในหัวใจที่เย็นชาของเขาก็เท่านั้น..
“ทีนี้เธอเชื่อใจฉันหรือยัง เด็กน้อย!!” เขาถามพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มใสแรงๆ จนเกิดเสียงฟอดใหญ่มิ่งฟ้าที่หนีไปไหนไม่ได้ได้แต่ค้อนขวับใส่เขา แต่หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายขึ้นเมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจน“เชื่อก็ได้ค่ะ แต่ห้ามให้หนูเห็นว่าไปนั่งพลอดรักกันอีก” เธอสั่งเสียงเขียวแต่แฝงความอ้อน“ไม่มีแล้วล่ะ ต่อจากนี้ ฉันจะพลอดรักกับเธอคนเดียว”“จริงนะคะ”“จริง...ไม่พลอดรักกับเมียแล้วจะพรอดรักกับใครล่ะ หืม์!!”“คุณเมธคะ หนูมีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ”“เรื่องอะไรเหรอ”“เมื่อก่อนคุณปิ่นเธอเคยพูดบางอย่าง ที่คล้าย ๆ กับว่าจะเตือนสติหนู”“พูดยังไงเหรอ” วรเมธเร่งเร้า มิ่งฟ้าสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่ปิ่นมณีเคยพูดกรอกหูเธอมาตลอด“คุณปิ่นเคยพูดกับหนูว่า... อีกหน่อยคุณจะต้องพาหนูไปอยู่ด้วย ไปเป็นนางบำเรอ” วรเมธก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ปิ่นมณีพยายามทำลายความจริงใจของเขาที่มีต่อมิ่งฟ้า“ฉันยอมรับ ว่าตั้งใจจะพาเธอมาอยู่ด้วยจริง ๆ ที่ปิ่นมณีพูดก็คงไม่ผิดนัก แต่นั่นเป็นเพราะฉันรักเธอ รักจนหมดหัวใจ และฉันก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ฉันพูดจริง
พายุสวาทเพิ่งสงบลงทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ยังคละคลุ้งอยู่ทั่วเตียงกว้าง มิ่งฟ้านอนระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของวรเมธ ผิวพรรณของทั้งคู่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อที่อาบไล้เรือนกายจากการตรากตรำบทรักที่แสนยาวนานพ่อเลี้ยงหนุ่มดึงรั้งร่างบางที่ยังสั่นน้อยๆ เข้ามาแนบอก กดจูบที่ขมับชื้นเหงื่ออย่างแสนรักใคร่ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายจากความกระสันรัญจวนที่ยังตกค้างมิ่งฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาปรือปรอย ก่อนจะเอ่ยทวงถามเรื่องที่ค้างคาใจด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน“จะเล่าให้หนูฟังได้หรือยังคะ” วรเมธเลิกคิ้วมองเด็กสาวที่บัดนี้เธอกลายเป็นของเขาแล้ว แววตาคมกริบฉายแววเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“ฉันนึกว่าเธอหมดแรง จนลืมไปแล้วซะอีก”“หึ!!..แค่นี้ จิ๊บๆ... ไม่มีวันซะหรอก” มิ่งฟ้าฝืนทำใจกล้าพูดยั่วเย้า ทั้งที่ร่างกายยังอ่อนเปลี้ย“ท้าทายแบบนี้ จัดอีกสักรอบดีมั้ย” เขาแกล้งพลิกกายทาบทับพร้อมกับบดเบียดส่วนแข็งแกร่งเข้าหาต้นขาเนียน จนมิ่งฟ้าร้องอุทานออกมา“อื้ยย!!!...อย่านะ” เธอรีบเบี่ยงกายหนีพลางทำหน้ามุ่ย เมื่อเห็นวรเมธนิ่งไปครู่หนึ่ง มิ่งฟ้าจึงรีบซบหน้าลงกับอกแกร่ง พร้
ริมฝีปากบางห่อครางออกมาไม่เป็นภาษา ท่ามกลางแสงไฟที่ทำให้วรเมธเห็นทุกจังหวะการกระตุกเร้าของร่างบางอย่างชัดเจน เขาปรนเปรอเธอด้วยจังหวะที่ดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ จนมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งและแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ภายใต้สัมผัสที่เขาตั้งใจหยิบยื่นให้เป็นรางวัลแด่ความไร้เดียงสาของเธอ“คุณเมธ พอแล้วค่ะ... อื้ยยยย” มิ่งฟ้าครางประท้วงเสียงหลง สองมือน้อยๆ ขยุ้มเส้นผมของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจนเกินจะรับไหววรเมธเงยหน้าขึ้นจากกึ่งกลางกายสาว ใบหน้าคมเข้มชื้นแฉะไปด้วยหยาดหยดแห่งความปรารถนา แววตาของเขาพร่ามัวและดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังกระหายเหยื่อ จ้องมองร่องกลีบกุหลาบที่บวมเป่งและแดงก่ำ ซึ่งบัดนี้อาบไปด้วยน้ำรักสีใสจนฉ่ำเยิ้มทอประกายล้อแสงไฟ“น้ำออกมาเต็มเลย... ดูสิมิ่งฟ้า” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางใช้ปลายนิ้วไล้หยาดน้ำใส ๆ ยื่นให้เด็กสาวดู“รับรองว่าถ้าเอาเข้าไปตอนนี้อีกรอบ... เธอคงไม่เจ็บแล้วล่ะคนดี”มิ่งฟ้าที่นอนบิดกายอยู่ใต้ร่างแกร่ง ใบหน้าหวานแดงซ่านพยายามหลบสายตาคมปลาบนั้นด้วยความขัดเขิน มือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นจนยับย่น ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความเ
เสียงจ๊วบจาบชื้นแฉะดังประสานกับเสียงครางกระเส่าของชายหนุ่ม มิ่งฟ้าเริ่มขยับรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอปรนเปรอสามีคราวพ่อด้วยความรักทั้งหมดที่มี ดูดดึงแก่นกายแข็งขึงนั้นอย่างหื่นกระหายราวกับจะกลืนกินทุกหยาดหยดของเขาเข้าไป“มิ่งฟ้า... พอ... พอก่อน ฉันไม่อยากเสร็จในปากเธอ” เขาพึมพำเสียงพร่า แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว“ฉันอยากเสร็จในตัวเธอมากกว่า”“คุณเมธ!!!...” มิ่งฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้“ทำไม... กลัวท้องเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเด็กสาว“ค่ะ... หนูยังไม่พร้อมจะมีลูกกับคุณตอนนี้” เธอตอบเสียงอ่อย แฝงไปด้วยความกังวล“ฉันเอาออกมาแตกข้างนอกก็ได้นี่... ไม่เห็นต้องกังวลเลย” วรเมธพยายามกล่อมพลางจะโน้มตัวลงมาหา แต่คนตัวเล็กกลับดันอกเขาไว้“ไม่ได้ค่ะ... เพื่อความปลอดภัย คุณใส่ถุงยางได้ไหมคะ” วรเมธชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาหยิบซองฟอยล์เล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียงแล้วยื่นให้เธอ“ได้... ถ้าเธอต้องการ แต่บอกไว้ก่อนนะมิ่งฟ้า ใส่ถุงยางแล้วฉันจะเสร็จช้ากว่าเดิมหลายเท่า เธอจะทนไหวเหรอ
พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่มีทีท่าว่าหยุดเพียงเท่านี้ เมื่อดูดสองเต้าของเธอจนพอใจ เขาก็เลื่อนกายต่ำลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะขยับใบหน้าที่หล่อเหลาแทรกอยู่ระหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก มือหนาแยกเรียวขาของเด็กสาวออกกว้าง เปิดทางให้เขาได้ชื่นชมความลี้ลับที่แสนงดงาม“อื้อ...คุณเมธขา อย่าเลียนะคะ ตรงนั้น อร๊ายยย!!!”มิ่งฟ้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อปลายลิ้นร้อนระอุแตะแต้มลงบนจุดกึ่งกลางความเป็นสาวอย่างจัง วรเมธไม่ฟังคำทัดทาน เขาใช้ความเชี่ยวชาญรุกรานกลีบเนื้อนุ่มอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นเรียวตวัดรัวเร็วสลับกับการดูดดึงจนมิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กบิดเกร็งไปมา ความรัญจวนใจพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุดจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน“อย่าห้ามฉันมิ่งฟ้า... ยิ่งห้ามฉันยิ่งอยากสัมผัสเธอให้ทั่วทุกตารางนิ้ว...” เขาพึมพำเสียงพร่าโดยไม่ยอมละริมฝีปากออกมาจากจุดยุทธศาสตร์ที่แสนหวานฉ่ำวรเมธปรนเปรอเด็กสาวด้วยบทเพลงรักจากปลายลิ้นอย่างต่อเนื่อง ดูดดื่มน้ำหวานจากกายสาวราวกับคนหิวกระหายน้ำกลางทะเลทราย เสียงครางหวานล้ำของมิ่งฟ้าดังระงมไม่ขาดสาย ร่างกายสาวกระตุกเยือกเป็นระยะๆ เมื่อถูกปลุกเร้าจนอารมณ์รัก
เมื่อผิวพรรณนวลเนียนปรากฏสู่สายตา วรเมธกลับยิ่งจ้องมองด้วยความกระหาย เขาฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออิ่มพรรณ สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าปอดเฮือกใหญ่ ปลายลิ้นร้อนชื้นเริ่มซอกซอนหยอกเย้ากับยอดอกที่ชูชันท้าทายสายตา“อร๊ายยย!!!” มิ่งฟ้าสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกรับสัมผัสที่ซาบซ่าน ร่างกายของเธอบิดเร้าไปมาบนที่นอนหนานุ่ม ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนเธอต้องจิกผ้าปูที่นอนริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่น่าอาย“ครางออกมาที่รัก อยู่บนเตียงกับฉัน เธอต้องแสดงความร่านออกมา ครางเยอะ ๆ ฉันชอบ ฉันอยากได้ยินเสียงครางหวาน ๆ ของเธอ เด็กน้อย” เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปใต้ขอบกางเกงนอนขาสั้นตัวบาง ปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มร่ายมนตร์ลูบไล้ไปตามโคนขาอ่อน ขณะที่ปากยังคงปรนเปรอส่วนบนอย่างไม่ลดละมิ่งฟ้ารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะละลายหายไปกับความร้อนแรงของเขา เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากางเกงนอนตัวจิ๋วถูกถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีสัมผัสจากที่นอนหนานุ่มก็แนบชิดกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอโดยไม่มีสิ่งใดคั่นกลาง ความเย็นของอากาศในห้องแอร์ปะทะกับผิวกายที่ร้อนรุ่ม ทำให้เธอยิ่งเบียดกายเข้าหาอ้อมกอดหนาของชายหนุ่มโดยสั







