ตอนที่ 9 แรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ

ลลิตายอมพลีกายและหัวใจให้เขาชื่นชมครั้งแล้วครั้งเล่า โดยยอมรับกับผู้คนรอบข้างว่าเธอเป็นเพียงคู่ค้าคนสนิทเท่านั้น แลกกับการที่วรเมธสนองความต้องการทางกายให้กับเธอบนเตียง แม้จะเป็นเพียงในช่วงเวลาสั้นๆ ทว่า...เธอก็เต็มใจ เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวของความสุขและการได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา

การกระทำของวรเมธเป็นไปอย่างหนักหน่วงและเด็ดขาด ราวกับชายผู้อดอยากและหิวโหย ลลิตาถูกผลักเข้าสู่ห้วงแห่งความเร่าร้อนจนไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อแรงกระหน่ำนั้นด้วยความเต็มใจถึงแม้จะรุนแรงก็ตาม

ทุกครั้งที่ร่างของเขากระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วง มันคือการประกาศอย่างชัดเจนว่าเธอคือของตายสำหรับเขา ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เป็นการยืนยันว่า...ถึงแม้ในโลกธุรกิจ เธอจะเป็นคู่ค้าที่เก่งกาจ แต่บนเตียงนี้เธอคือผู้ที่ยอมจำนนต่อความต้องการของเขาอย่างแท้จริง

แรงกระแทกจากวรเมธยังคงดำเนินไปอย่างดิบเถื่อนและไม่ปรานี ลลิตาถูกครอบงำด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดอันเร่าร้อนและความสุขสมที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“อ๊าห์! เมธขา... มันแรง... อ๊า... ลิตา... ลิตาจะขาดใจอยู่แล้ว...” เธอพยายามจะสื่อสารออกมา แต่ว่าน้ำเสียงก็พร่าเลือนไปกับเสียงหอบหายใจของตัวเอง และแรงกระทำที่รุนแรงยาวนานต่อเนื่อง พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่สนใจคำตัดพ้อหรือพร่ำเพ้อนั้น แต่กลับใช้มือหนาจับเรียวขางามอันอ่อนช้อยของเธอข้างหนึ่งให้ยกสูงขึ้น เพื่อรับการกระแทกในอีกมุมหนึ่งที่เขาชื่นชอบ และท่านี้มันก็ลึกซึ้งและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“อย่าดิ้นสิ!!” เขาออกคำสั่งด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกำหนัด ลลิตาปฏิบัติตามอย่างจำยอม แต่ก็อดอุทานออกมาไม่ได้เมื่อโดนกระแทกอย่างหนักหน่วงต่อเนื่อง

“อะ อร๊ายยย ที่รัก ผัวขา อื้มม..ของเมียจะฉีกมั้ยท่านี้ อร๊ายยยย เจ็บค่ะเจ็บ เมธขา พอก่อน” สัมผัสใหม่เข้ามาทาบทับความรู้สึกเก่าทำให้เธอรู้สึกเจ็บและจุกไปพร้อม ๆ กัน จึงขอให้เขาเปลี่ยนท่าร่วมรัก พ่อเลี้ยงหนุ่มยอมทำตาม แต่กลับกลายเป็นท่าที่โหดกว่าเดิม

“อี้ยยยย... เมธขา ทำไมทำแบบนี้ อื้ยยย หือๆๆๆ” วรเมธไม่ตอบคำถาม เขาใช้แขนข้างหนึ่งช้อนร่างของลลิตาขึ้นจากเตียงในท่าทางที่เร้าใจอย่างที่สุด ในขณะที่ส่วนหนึ่งของเขายังคงเชื่อมโยงอยู่กับเธอ

“เอามือโอบคอผมไว้สิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวยอมทำตาม ก้นอวบ ๆ ของเธอก็ถูกมือหนาประคองเอาไว้ทันที เรียวขางามพันรอบเอวสอบโดยอัตโนมัติ เขายืนขึ้นเต็มความสูง แล้วเริ่มก้าวเดินไปทั่วห้องนอน ก่อนจะไม่หยุดยืนที่กระจกบานใหญ่

“ทีนี้คุณก็รู้แล้วใช่มั้ย ว่าไม่ควรมาหาผมทุกวันลิตา” แววตาของหญิงสาวยังคงมีความเสน่หาปนความเจ็บปวดและพยายามที่จะยื้อเวลาและสร้างความใกล้ชิดด้วยการตอบสนองทางอารมณ์ให้เขาอย่างถึงที่สุด

 ”ค่ะ ลิตารู้” ลลิตาพยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง

“คุณอึดจังเลยค่ะเมธ ลิตาแทบจะระบมไปทั่งร่าง แต่คุณก็ยังไม่เสร็จเลย” ลลิตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรมาน

เขายืนหน้าไปจูบเธอด้วยความดิบเถื่อน ลลิตาโอบกระชับมือเรียวสองข้างรอบลำคอของเขาแน่น

“คิดจะมาเอากับผมทุกวันไม่กลัวแม่คุณรู้รึไง หื้มม์!!! “ คำพูดที่ออกมาคมกริบและเย็นชาที่เน้นย้ำถึงความเหินห่าง

“ถึงแม่จะให้ลิตาคบกับพ่อเลี้ยงศรัญ แต่ก็ไม่มีวันที่ลิตาจะยอมคบกับเขาจริง ๆ หรอกค่ะ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยสบาย ลิตาก็เลยไม่อยากขัดใจ...” เสียงหวานหอบพร่าของแม่เลี้ยงสาวเอ่ยตอบอย่างหมดหนทาง ดวงตาคู่สวยปรือลงมองวรเมธ ขณะที่ร่างกายของเธอกำลังสั่นสะท้านภายใต้การครอบครองอันเร่าร้อนของเขา กายสาวอ่อนระทวยรับสัมผัสร้อนผ่าวที่โหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องในห้วงลึก

เมื่อสองปีที่แล้วแม่ของเธอถูกปิ่นมณีวางแผนไปข่มขู่ถึงที่ และอ้างว่าเธอคือภรรยาที่ถูกต้องของพ่อเลี้ยงเมธ นั่นทำให้แม่ของลลิตาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เพื่อตัดปัญหาและปกป้องลูกสาวของตัวเองให้ออกห่างจากวรเมธโดยการให้ลลิตาหันไปคบหากับพ่อเลี้ยงศรัญ ซึ่งพ่อเลี้ยงศรัญนั้นก็ทำธุรกิจโรงแรมและเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของพ่อเลี้ยงเมธ

 ซึ่งภายหลังต่อมาวรเมธเองก็รู้ แต่เขาก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรปิ่นมณี เพราะเขาเองไม่ได้มีใจเสน่หาต่อลลิตามาตั้งแต่ต้น เธอเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมธุรกิจที่มีเรื่องเซ็กซ์เข้ามาเกี่ยวข้องเท่านั้น แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่เคยปฏิเสธความต้องการของลลิตาเลย นั่นเป็นเพราะเขาต้องการแสดงให้เห็นว่า ปิ่นมณีไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของในหัวใจของเขาอย่างเด็ดขาด

ลลิตาพยายามปฏิเสธทางเลือกที่แม่หยิบยื่นให้มาโดยตลอด พ่อเลี้ยงศรัญไม่เคยได้ครอบครัวหัวใจของเธอเลยสักครั้ง ยิ่งลลิตาถูกบังคับมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งถลำลึกแอบมากินกับวรเมธอยู่บ่อยครั้ง แต่ข้อดีของเธอที่ทำให้พ่อเลี้ยงไม่ปฏิเสธก็คือ ลลิตาไม่ได้ต้องการเป็นทุกอย่างในชีวิตของเขา เพียงแต่หวังแค่ได้ครอบครองเขาบ้าง เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีพื้นที่ของเธอหลงเหลืออยู่ในหัวใจที่เย็นชาของเขาก็เท่านั้น..