LOGINบรรยากาศใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ในช่วงบ่ายคล้อยค่อนข้างร่มรื่น ลมเย็น ๆ พัดโชยมาเป็นระลอกช่วยคลายความร้อนจากแสงแดดภายนอกได้เป็นอย่างดี นิรินนั่งใช้หลอดเขี่ยน้ำแข็งในแก้วชาเย็นของตัวเองเล่นอย่างเหม่อลอย ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกลับดูเหม่อลอยแปลก ๆ
ตั้งแต่หนีเตลิดออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวันก่อน เธอก็พยายามหลบหน้าไอ้เด็กเปรตชีต้าห์มาตลอด แต่ยิ่งหลบ... สัมผัสอุ่นวาบที่เอวและเสียงหัวใจเต้นรัวแรงในมุมมืดนั้นก็ยิ่งตามมาหลอกหลอนจนเธอแทบจะเป็นบ้า!
“เป็นไรวะริน นั่งหน้ามุ่ยเป็นตูดหมึกเชียว หรือว่ายังแค้นไอ้เด็กปีหนึ่งนั่นไม่หาย?” กิ่งที่นั่งไขว่ห้างเช็กเรตติง ในโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมาถาม
“เปล่า... แค่เหนื่อย ๆ น่ะ” นิรินถอนหายใจยาว ปัดเรื่องฟุ้งซ่านออกจากหัว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้บ่นอะไรต่อ เสียงทุ้มนุ่มนวลของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“รินครับ”
นิรินและกิ่งหันไปตามเสียงพร้อมกัน ก่อนที่กิ่งจะเบิกตากว้างแล้วรีบสะกิดแขนเพื่อนยิก ๆ เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือ ‘พี่แทน’ รุ่นพี่ปี 4 ดีกรีอดีตเดือนคณะ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้านและเนี๊ยบไปทุกกระเบียดนิ้ว
ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นละมุนละไมที่สาวๆ ทั้งคณะต่างลงความเห็นว่า ‘ไมโครเวฟบอย’ เดินตรงเข้ามาหาพวกเธอ
“อ้าว พี่แทน สวัสดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะมาถึงตึกนี้” นิรินยกมือไหว้ทักทายพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ รุ่นพี่คนนี้เคยทำกิจกรรมร่วมกันบ่อย ๆ แถมพักหลังมานี้ยังขยันเทียวไล้เทียวขื่อมาหาเธอจนใครๆ ก็ดูออกว่าเขากำลังตามจีบพี่ระเบียบคนสวยอยู่
“พอดีพี่เพิ่งเลิกคลาสน่ะครับ ผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหา เห็นช่วงนี้รินบ่น ๆ ว่ารับน้องเหนื่อย...” พี่แทนพูดพลางวางกล่องเค้กส้มจากร้านเบเกอรี่ชื่อดังลงบนโต๊ะตรงหน้านิริน “...พี่เลยซื้อเค้กส้มร้านโปรดมาฝาก จะได้สดชื่นขึ้น”
“โห พี่แทนน่ารักจังเลยค่ะ รู้ใจรินมันสุดๆ” กิ่งรีบทำหน้าที่ชงเข้มทันที นิรินยิ้มรับด้วยความเกรงใจ
“ขอบคุณมากนะคะพี่แทน ลำบากแย่เลย”
“ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับริน... พี่ยินดีเสมอ” ชายหนุ่มส่งสายตาหวานมาให้ พลางถือวิสาสะขยับเก้าอี้เข้ามานั่งข้าง ๆ นิรินอย่างเนียนๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดูเป็นสีชมพูขึ้นมาทันตาเห็น
แต่ทว่า... บรรยากาศสีชมพูนั้นกลับไม่ได้แผ่ไปถึงโต๊ะม้าหินอ่อนอีกตัวที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก “กรอด.” ..เสียงกัดฟันดังลอดออกมาจากริมฝีปากหยักของ ‘ชีต้าห์’ ที่กำลังนั่งมองภาพบาดตานั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะนี้มาพักใหญ่แล้ว และเห็นทุกการกระทำของ ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อนั่นมาตั้งแต่ต้น!
“ไอ้ต้าห์ มึงเป็นไรวะ นั่งจ้องโต๊ะพี่รินจนตาจะหลุดออกมาอยู่แล้ว”
เพื่อนในกลุ่มที่นั่งเล่นเกมอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามเมื่อเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท
ชีต้าห์ไม่ได้ตอบคำถามเพื่อน นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องเขม็งไปที่รอยยิ้มหวาน ๆ ของเจเจ้คนสวยที่กำลังส่งให้ผู้ชายคนอื่น ยิ่งเห็นไอ้พี่แทนขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน แถมยังเอื้อมมือไปทำท่าจะปัดปอยผมให้นิริน เส้นความอดทนของชีต้าห์ก็ขาดผึง!
คิ้วหนากระตุกดิ๊ก ๆ ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก มันร้อนรุ่ม มันคันยุบยิบในใจ อาการแบบนี้ถ้าให้เปรียบเทียบก็คงหนีไม่พ้นคำว่า... หมาหวงก้าง! เจเจ้เป็นสปอนเซอร์เลี้ยงข้าวของเขานะเว้ย! เป็นคนที่เขาแกล้งได้คนเดียว! ไอ้หน้าจืดนั่นกล้าดียังไงมาส่งสายตาหวานเยิ้มใส่เจเจ้ของเขา!
เด็กหนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ คว้าแก้วน้ำอัดลมที่น้ำแข็งละลายจนเกือบเต็มแก้วติดมือมาด้วย แววตาเจ้าเล่ห์ประกายวับขึ้นมาอย่างมีแผนการ ที่โต๊ะของนิริน พี่แทนกำลังชวนคุยเรื่องโปรเจกต์อย่างออกรสออกชาติ ในขณะที่นิรินก็รับฟังอย่างมีมารยาท
“ถ้าส่วนไหนที่รินติดขัด หรืออยากให้พี่ช่วยดูให้ บอกพี่ได้ตลอดเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ...”
ซ่าาา!
“เฮ้ย!”...ยังไม่ทันที่พี่แทนจะพูดจบประโยคดี น้ำอัดลมสีเข้มบวกกับน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบก็สาดโครมลงบนลาดไหล่และเสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดของเขาเต็มๆ!
ความเย็นเยียบทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ นิรินและกิ่งเองก็เบิกตากว้างอ้าปากค้างกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นเร็วมาก
“อุ๊ย! ตายจริง... ขอโทษทีนะครับพี่ พอดีผมสะดุดครับ”
เสียงทุ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้นเหนือหัว นิรินเงยหน้าขึ้นขวับก็ปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของชีต้าห์ ที่กำลังเดินมาแทรกตรงกลางระหว่างเธอกับพี่แทนพอดี
ไอ้เด็กเปรตยืนถือแก้วพลาสติกเปล่า ๆ ในมือ แสร้งทำหน้าตาตื่นตระหนกตกใจได้ปลอมที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยมีมา แกล้งทำน้ำหกใส่รุ่นพี่คนนั้นชัดๆ!
“น้อง! เดินประสาอะไรเนี่ย มองไม่เห็นคนนั่งอยู่หรือไง!” พี่ แทนที่ปกติใจเย็นถึงกับปรี๊ดแตกเมื่อเห็นสภาพเสื้อนักศึกษาของตัวเองที่เปียกชุ่มและเหนียวเหนอะหนะไปครึ่งซีก
“ก็ขอโทษแล้วไงครับพี่ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นี่ครับ” ชีต้าห์ลอยหน้าลอยตาตอบ ไม่มีท่าทีสลดเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหันขวับมาทางนิรินที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าเขา
มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของหญิงสาวแล้วออกแรงกระตุกเบา ๆ
“ไปกันเถอะเจ้ ได้เวลาแล้ว”
“เวลาอะไรของแก! ปล่อยฉันนะชีต้าห์!” นิรินแหวใส่ พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แต่ไอ้เด็กตัวโตนี่แรงเยอะกว่าที่เห็นมาก ชีต้าห์ดึงนิรินออกมาหน้าตาเฉย โดยไม่สนอาการขัดขืนของเธอ เขาหันไปฉีกยิ้มกว้างให้พี่แทนที่กำลังยืนหัวเสียเช็ดเสื้อตัวเองอยู่
“พอดีเจเจ้ต้องไปติวงานให้ผมด่วนน่ะครับ ขอตัวเจเจ้ไปก่อนนะครับพี่แทน!” พูดจบ ไอ้เด็กเปรตก็ใช้มือข้างที่ว่างคว้ากล่องเค้กส้มบนโต๊ะมาถือไว้หน้าตาเฉย แล้วออกแรงลากนิรินที่กำลังงุนงงสับสนให้ออกเดินตามเขาไปทันที!
“เดี๋ยวสิ! ไอ้บ้าต้าห์! ฉันไปตกลงติวงานให้แกตอนไหน ปล่อยนะ! กิ่ง ช่วยด้วย!”
นิรินงงแต่ก็ยอมตามมา หรือพูดให้ถูกคือ... ถูกลากตามมาอย่างทุลักทุเลเพราะสู้แรงไม่ไหวต่างหาก เธอหันกลับไปขอความช่วยเหลือจากกิ่ง แต่เพื่อนตัวดีก็มัวแต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ส่วนพี่แทนก็กำลังวุ่นวายกับการจัดการเสื้อผ้าตัวเองที่เลอะเทอะจนไม่มีจังหวะเข้ามาขัดขวาง ชีต้าห์พานิรินเดินกึ่งลากออกมาจนพ้นรัศมีของตึกคณะ ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยมือเธอ แถมยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม แผ่นหลังกว้างที่เดินนำอยู่ข้างหน้าแผ่รังสีคุกรุ่นแปลกๆ จนนิรินเริ่มใจคอไม่ดี
“นี่! ฉันเจ็บนะ หยุดเดินเดี๋ยวนี้เลย!” หญิงสาวรวบรวมแรงสะบัดข้อมืออย่างแรงจนหลุดออกจากการเกาะกุมได้สำเร็จ เธอหยุดยืนหอบหายใจ ใบหน้าสวยง้ำงอด้วยความโมโห “แกเป็นบ้าอะไรของแกฮะ! ไปสาดน้ำใส่พี่แทนแบบนั้นทำไม แล้วฉันไปตกลงจะติวงานให้แกตั้งแต่เมื่อไหร่ หายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่เรื่องกวนประสาท!” ชีต้าห์หยุดเดิน เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นพี่สาว
นัยน์ตาสีเข้มที่เคยกวนประกายสบกับดวงตากลมโตของเธอตรง ๆ แววตาของเขาตอนนี้ไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย มันนิ่งงัน ล้ำลึก และแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มก้าวต้อนเข้ามาใกล้จนนิรินต้องเผลอถอยหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ
“ก็ผมไม่ชอบ” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยออกมาเรียบ ๆ
“มะ... ไม่ชอบอะไรของแก” นิรินเชิดหน้าสู้ พยายามข่มใจที่เริ่มสั่นหวิวกับสายตาดุดันของเด็กตรงหน้า ชีต้าห์ก้มหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ผสมกับกลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขา ริมฝีปากหยักขยับพูดทีละคำอย่างชัดเจน
“ไม่ชอบให้เจ้ไปนั่งยิ้มหวานให้ไอ้หน้าจืดนั่น... ทีกับผมล่ะทำหน้าตึงใส่ตลอด ทีกับมันล่ะยิ้มจนตาหยี”
“มันเรื่องของฉัน! พี่แทนเขาเป็นคนดี นิสัยดี ไม่ได้เป็นเด็กเปรตเอาแต่ใจแบบแกนี่!” นิรินเถียงกลับข้างๆ คูๆ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อโดนอีกฝ่ายจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้น
“หึ!... คนดีเหรอ... ระวังเถอะเจ้ เจอเด็กเปรตอย่างผมเข้าไปแล้วจะลืมคนดีแบบมันไปเลย” ชีต้าห์กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยัดกล่องเค้กส้มใส่มือเธอ แล้วเปลี่ยนมาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างเอาไว้หลวม ๆ
“วันนี้เจ้ต้องไปกินข้าวกับผม ไม่ให้ไปไหนกับใครทั้งนั้น... เพราะเจ้ติดหนี้ผมอยู่ ลืมไปแล้วหรือไงครับ ‘สปอนเซอร์’ ของผม”
นิรินเม้มปากแน่น เถียงไม่ออกเพราะโดนเรื่องข้อตกลงมาอุดปากเอาไว้ ได้แต่ยืนจ้องหน้าไอ้เด็กจอมเผด็จการด้วยความหมั่นไส้ระคนหวั่นไหว...ไอ้เด็กบ้า! ไอ้หมาหวงก้าง! แล้วทำไมหัวใจของเธอถึงต้องมาเต้นแรงกับประโยคเอาแต่ใจของมันด้วยเนี่ย!
กาลเวลาหมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาพของเด็กปีหนึ่งจอมกวนประสาทที่คอยตามป่วนพี่ระเบียบหน้าตึงในวันนั้น กลายเป็นเพียงความทรงจำสีจางที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ชวนให้ยิ้มตามได้เสมอ ปัจจุบัน 'ชีต้าห์' เรียนจบและก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัว ชายหนุ่มสลัดคราบ 'เด็กเปรต' ทิ้งไปจนหมดสิ้น กลายเป็นผู้ชายวัยทำงานที่หล่อเหลา ภูมิฐาน และมีความรับผิดชอบสูงเขาและนิรินช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัว จับมือกันฝ่าฟันอุปสรรคและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างกันสองปี ไม่เคยเป็นอุปสรรคสำหรับความรักของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ชีต้าห์ไม่ทำตัวงี่เง่าหรือเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ตรงกันข้าม เขากลับกลายเป็นเสาหลักที่แสนมั่นคง คอยดูแลเอาใจใส่นิรินอย่างดีเยี่ยมในทุกๆเรื่องไม่ว่าเธอจะทำงานกลับดึกแค่ไหน เขาก็จะคอยทำกับข้าวอุ่นๆรอรับคอยนวดไหล่ที่ปวดเมื่อย และคอยเป็นเซฟโซนที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุดเสมอ ความรักที่เขามีให้เธอมันเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน จนความคลั่งรักนั้นกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของทั้งคู่ไปแล้วและวันนี้... ก็เป็นวันที่ชีต้าห์วา
"มะ... ไม่... อื้ออ... ไม่ได้หึง!" นิรินยังคงปากแข็ง กัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์"ปากแข็งนักนะ... ได้ งั้นผมจะทำให้เจ้ครางจนกว่าจะยอมรับ!"ชีต้าห์สอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในความคับแน่นที่เปียกชุ่มรวดเดียวสองนิ้ว! นิรินสะดุ้งเฮือก เมื่อความแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามา ชายหนุ่มเริ่มขยับนิ้วเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วและรุนแรง รีดเค้นทุกความรู้สึกเสียวซ่านให้ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทานได้ ปลายนิ้วของเขากระแทกโดนจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ จนร่างบางเกร็งกระตุก"อ๊า! ต้าห์! อื้ออ... ยะ... อย่าแกล้ง... ซี๊ดดด... พี่เสียว..." นิรินส่ายหน้าไปมา น้ำตาแห่งความซาบซ่านเอ่อล้นหางตา เธอพยายามจะขยับสะโพกหนี แต่ก็ถูกมือหนายึดเอวคอดเอาไว้แน่นเมื่อเห็นว่านิรินใกล้จะถึงฝั่งฝัน ชีต้าห์กลับจงใจถอนนิ้วออกกะทันหัน! ความรู้สึกวูบโหวงและค้างคาทำเอานิรินแทบขาดใจ เธอครางฮือ ลืมตาที่ฉ่ำเยิ้มขึ้นมองหน้าผู้ชายใจร้ายด้วยความขัดใจ"ทำไมหยุด... อื้อ... ต้าห์... พี่ทรมานนะ..." หญิงสาวเว้าวอน เสียงแหบพร่า"ก็เจ้ยังไม่ยอมสารภาพนี่นา... พูดมาสิครับคนสวย ว่าเจ้หึงผม เจ้เป็นของผมคนเดียวพูดมา แล้วผมจะให้รางวัล" ชีต้าห์ยิ้มร้ายกาจ
"ปัง!"ประตูห้องชุดสุดหรูในคอนโดมิเนียมของนิรินถูกเหวี่ยงปิดและกดล็อกอย่างแน่นหนาด้วยฝีเท้าของคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ ชีต้าห์ก้าวเดินดุ่ม ๆ ฝ่าความมืดเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟ ชายหนุ่มโยนร่างบางของสาวออฟฟิศลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างไม่ออมแรง แม้ฟูกจะนุ่มแค่ไหนแต่แรงเหวี่ยงก็ทำให้นิรินจุกจนต้องนิ่วหน้า"โอ๊ย! ไอ้ต้าห์ ฉันเจ็บนะ! โยนลงมาได้..." นิรินแหวใส่ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ของหมาเด็กที่ตอนนี้กลายร่างเป็นหมาป่าจ่าฝูงก็โถมตัวลงมาคร่อมทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้แผงอกกว้างและท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างแสงสลัวจากไฟถนนภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังถมึงทึง นัยน์ตาคมกริบของชีต้าห์วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะและความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวแก้มของเธอจนนิรินต้องลอบกลืนน้ำลาย ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมปนเปกับความตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง"เจ็บสิดี จะได้จำ!" ชีต้าห์กดเสียงต่ำตวาดใส่ "ผมเคยบอกเจ้แล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปทำตัวน่ารัก หรือไปควงแขนยิ้มหวานให้ผู้ชายคนไหนอีก โดยเฉพาะไอ้พี่แทนนั่น! เจ้เห็นคำพูดผมเป
“ขอโทษนะครับพี่แทน...” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดลึกและเย็นเยียบจนน่าขนลุก “พอดี 'แฟนผม' เขามีธุระด่วนต้องไปเคลียร์กับผม... ตอนนี้ และ เดี๋ยวนี้!”พูดจบ ชีต้าห์ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธหรือตั้งตัว เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของ นิริน ออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ปลิวหวือหลุดจากการควงแขนพี่แทน มาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาทันที“อ๊ะ! ไอ้ต้าห์! ปล่อยนะ! ฉันจะไปคุยงานกับพี่แทน แกจะมาลากฉันทำไม!”นิรินแหวใส่ พยายามสะบัดมือออก แสร้งทำเป็นโวยวายทั้งที่ในใจลึกๆ แอบสะใจที่เห็นไอ้เด็กเปรตหน้าตึงเป็นตูดและหึงจนควันออกหู“คุยงานหรือคุยอะไร! ไปกับมันเหรอ? ฝันไปเถอะเจ้!” ชีต้าห์ตวาดเสียงสั่น ไม่สนมารยาทหรือสายตาใครหน้าไหนทั้งสิ้น เขาช้อนร่างบางของนิรินขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นปุยนุ่น!“กรี๊ด! ปล่อยนะไอ้เด็กบ้า! คนมองเต็มไปหมดแล้ว ฉันใส่กระโปรงอยู่นะ อายเขา!” นิรินดิ้นขลุกขลัก ทุบหลังเขาดังอั้ก ๆ แต่ชีต้าห์กลับก้าวเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ลานจอดรถอย่างไม่สะทกสะท้าน มือหนาของเขาตีเข้าที่สะโพกผายอย่างไม่เบานัก เป็นการปราม ทิ้งให้พี่แทนและแก๊งเด็กปีหนึ่งยืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องหลัง ลืมภาพรุ่น
แสงแดดสีส้มอมแดงในยามเย็นสาดส่องกระทบตัวตึกคณะนิเทศศาสตร์ นิรินในชุดพนักงานออฟฟิศสุดเนี้ยบ กำลังก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่มาส่งถึงหน้าคณะ วันนี้เธอเคลียร์งานเสร็จเร็วกว่าปกติ จึงตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ 'แฟนเด็ก' ที่เพิ่งขึ้นปี 3 หมาด ๆ ซึ่งไลน์มาบอกว่ากำลังนั่งทำโปรเจกต์กลุ่มอยู่ใต้ตึกตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แม้เธอจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานและมีภาระหน้าที่รับผิดชอบมากขึ้นจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชีต้าห์ก็ยังคงราบรื่น (แม้จะมีตีกันบ้างตามประสาคนปากแข็ง) ชีต้าห์เติบโตขึ้นมาก เขาทำหน้าที่แฟนได้ดีเยี่ยมจนไร้ที่ติ คอยขับรถรับส่งเธอไปทำงานเสมอ แต่วันนี้... นิรินอยากจะเป็นฝ่ายมาหาและเอาใจเขาบ้างหญิงสาวเดินกึ่งวิ่งเข้าไปที่ลานม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แต่ทว่า... รอยยิ้มที่เตรียมมาเซอร์ไพรส์กลับต้องค่อย ๆ หุบลงและเลือนหายไป เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพบาดตาบาดใจที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวใหญ่ ชีต้าห์ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ โชว์มัดกล้ามเนื้อแขนแกร่งที่ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว กำลังนั่งเป็นจุดศูนย์กลางของกลุ่มรุ่นน้องปีหนึ่ง และที่นั่งเ
นิรินเบิกตากว้าง หันซ้ายหันขวามองรถคันข้าง ๆ ด้วยความตื่นตระหนก แม้ฟิล์มจะมืด แต่เธอก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี“ฟิล์มรถไอ้ท็อปมืดจะตายเจ้ มองจากข้างนอกเข้ามาไม่เห็นหรอก” ชีต้าห์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมวาวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างง่ายดาย “อีกอย่าง... รถติดสนิทขนาดนี้ ขยับไม่ได้ไปอีกนาน... ปล่อยเวลาทิ้งไปเฉย ๆ มันน่าเสียดายออก จริงไหม?”ไม่รอให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ ชีต้าห์ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองและของเธอออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างจับที่เอวคอดของนิริน ก่อนจะออกแรงยกตัวเธอให้ลอยข้ามคอนโซลกลางรถมานั่งคร่อมทับบนตักของเขาตรงเบาะคนขับ!“ว้าย! ไอ้ต้าห์! พื้นที่มันแคบนะ เดี๋ยวหัวก็โขกหลังคาหรอก!” นิรินร้องเสียงหลง สองแขนผวาโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว กระโปรงทรงสอบสีดำที่แคบอยู่ แล้วร่นขึ้นมาจนถึงขาอ่อน เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ทาบทับอยู่บนหน้าตักแกร่ง ที่ตอนนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างนูนเด่นขึ้นมาทักทายเธอแล้ว“ก็ถ้าเจ้ไม่ดิ้นแรง มันก็ไม่โขกหรอกครับ... ชู่ววว... เงียบสิเจ้ เดี๋ยวรถคันข้าง ๆ ก็ได้ยินเสียงหรอก” ชีต้าห์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่าร







