LOGINShare
บทที่ 23 ลางร้าง
publish date:
2026-10-07 10:20:54
Latest chapter
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 44 พบหน้าน้องของขวัญ
"เกลเพิ่งลุกขึ้นมายืนเองนะคะพี่ดิน ให้นั่งทั้งวันเกลก็เมื่อยแย่สิคะ" เกลวลินเอนหลังพิงแผงอกกว้าง แกล้งทำหน้างอแงใส่สามี"ก็พี่เป็นห่วงนี่นา... ตัวเล็กดิ้นแรงมั้ยวันนี้ หืม?" บดินทร์เอ่ยถามลูกสาวในท้อง พลางก้มลงจูบซับที่หน้าท้องนูนเบาๆใช่แล้ว... พวกเขาได้ลูกสาว! ทันทีที่รู้เพศลูกจากผลอัลตราซาวด์ นายหัวบดินทร์ก็แทบจะปิดบริษัทฉลอง เขาเห่อลูกสาวหนักมาก กว้านซื้อเสื้อผ้า ของเล่น และของใช้เด็กอ่อนสีชมพูมาตุนไว้จนแทบจะล้นห้องนอนเด็ก ซ้ำยังตั้งชื่อรอไว้แล้วว่า 'น้องของขวัญ' เพราะเด็กคนนี้คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่สวรรค์ประทานมาเพื่อชดเชยความสูญเสียและเยียวยาหัวใจของเขา"วันนี้ดิ้นเก่งมากเลยค่ะ สงสัยจะอยากออกมาเจอหน้าคุณพ่อแล้ว" เกลวลินหัวเราะคิกคักเมื่อลูกสาวตัวน้อยเตะสวนฝ่ามือของบดินทร์ราวกับรู้ทักทาย"ใจเย็นๆ นะคะน้องของขวัญ รอให้ครบกำหนดคลอดก่อนนะลูก พ่อยังจัดห้องของเล่นให้หนูไม่เสร็จเลย" บดินทร์คุยกับลูกเสียงสองเสียงสาม ชนิดที่ว่าถ้าลูกน้องชุดดำมาเห็นคงต้องกรามค้างแน่ๆ"โอ๊ย!"จู่ๆ เกลวลินก็อุทานออกมาเสียงหลง ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวด มือเล็ก รีบกุมหน้าท้องของตัวเองแน่น ร่างกาย
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 43 ได้ยินเสียงหัวใจลูกครั้งแรก
แม้จะเคยผ่านการตั้งครรภ์มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันก็จบลงด้วยความสูญเสียที่แสนเจ็บปวด ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่เกลวลินจะได้เข้าห้องอัลตราซาวด์เพื่อดูพัฒนาการของลูกจริงๆ ความตื่นเต้นและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอกจนมือเย็นเฉียบ"เชิญคุณเกลวลินที่ห้องตรวจ 3 ค่ะ"เสียงพยาบาลเรียกชื่อทำเอาเกลวลินสะดุ้ง บดินทร์รีบพยุงร่างบางลุกขึ้นและเดินเคียงข้างเธอเข้าไปในห้องตรวจอย่างไม่ยอมห่าง คุณหมอสูตินรีเวชวัยกลางคนทักทายอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเชิญให้เกลวลินขึ้นไปนอนบนเตียงตรวจ บดินทร์เข้าไปยืนอยู่ข้างเตียง มือหนายังคงจับมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"อายุครรภ์ประมาณสิบสัปดาห์แล้วนะคะ วันนี้เรามาดูหน้าตั๋วเล็กกันหน่อยเนอะ คุณพ่อมองที่หน้าจอนะคะ"คุณหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางบีบเจลเย็นๆ ลงบนหน้าท้องแบนราบของเกลวลิน ก่อนจะใช้หัวตรวจอัลตราซาวด์เคลื่อนผ่านไปมาเบาๆเกลวลินและบดินทร์กลั้นหายใจ สายตาทั้งสองคู่จดจ่ออยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์สีดำขาว ภาพสัญญาณคลื่นสะท้อนกลับมา ปรากฏเป็นรูปร่างของก้อนเนื้อเล็กๆ ที่ดูคล้ายเมล็ดถั่วกำลังฝังตัวอยู่ในโพรงมดลูกอย่างปลอดภัย"นี่ไงคะ ตัวเล็กของเรา" คุณหมอชี้ไปที่จุดเล็กๆ บนหน้าจอ "การ
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 42 ข้าวต้มปลาฟื้นความหลัง
เกลวลินเดินหายเข้าไปในโซนหลังร้านเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับ 'กล่องปฐมพยาบาล'ขนาดใหญ่ หญิงสาวลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงตรงหน้าเขา ก่อนจะดึงท่อนแขนที่โชกเลือดของเขามาวางพาดบนหน้าตักของเธออย่างไม่รังเกียจ!"กะ... เกล... เดี๋ยวชุดเกลจะเปื้อนเลือดพี่นะ" บดินทร์เบิกตากว้าง พยายามจะชักแขนกลับ แต่เกลวลินกลับยึดข้อมือเขาไว้แน่น"อยู่เฉยๆ! อยากเลือดหมดตัวตายหรือไง!" หญิงสาวดุเสียงเขียว ก่อนจะเปิดกล่องปฐมพยาบาล หยิบสำลีชุบน้ำเกลือขึ้นมาทำความสะอาดบาดแผลให้เขาอย่างเบามือที่สุดสัมผัสจากมือนุ่มที่ค่อยๆ ซับเลือดบนท่อนแขน ทำเอาหัวใจของมัจจุราชร้ายกระตุกวูบและเต้นแรงจนแทบระเบิด บดินทร์ก้มมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความตั้งใจ ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่ที่บาดแผลของเขา แววตาของเธอมีความห่วงใยซ่อนอยู่ แม้ปากจะพยายามด่าทอเขาก็ตามนี่เป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน... ที่เธอยอมแตะต้องตัวเขา ยอมให้เขาเข้าใกล้ และยอมแสดงความห่วงใยออกมาให้เห็น!"เจ็บมั้ยคะ..." จู่ๆ เกลวลินก็เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง"ไม่เจ็บครับ..." บดินทร์ตอบเสียงสั่น น้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 41เลือดแลกความไว้ใจ
ไม่พูดเปล่า ชายขี้เมาคนนั้นถือวิสาสะยื่นมือสากกร้านหมายจะคว้าแขนของเกลวลินที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางแก้วทว่า... มือโสโครกนั้นยังไม่ทันได้สัมผัสแม้แต่ปลายผมของเธอ! หมับ!!!"โอ๊ยยย! เหี้ยอะไรวะเนี่ย!"ข้อมือของชายขี้เมาถูกมือหนาที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเอาไว้กลางอากาศ บดินทร์ที่พุ่งพรวดเข้ามาจากหน้าร้านด้วยความเร็ว เขาออกแรงบีบข้อมือนั้นจนกระดูกแทบแหลกละเอียด นัยน์ตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนยามมองเมีย บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะและรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในร้านเย็นเยียบลงฉับพลัน!"มึงจะทำอะไรเถ้าแก่ของกู..." บดินทร์กดเสียงต่ำคำรามลอดไรฟัน รังสีความเป็นมัจจุราชร้ายที่ถูกกดทับไว้มานานนับเดือน ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพิกัดเมื่อมีเศษสวะกล้ามาแตะต้องดวงใจของเขา!"มึงเป็นใครวะไอ้ลูกจ้าง! ปล่อยกูนะเว้ย!"ชายขี้เมาพยายามสะบัดมือออก แต่ยิ่งสะบัด บดินทร์ก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นจนมันต้องร้องโอดโอย "มึงออกไปจากร้านนี้เดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะหักข้อมือมึงทิ้ง!" บดินทร์ตวาดกร้าว ออกแรงผลักชายคนนั้นจนกระเด็นไปชนกับเพื่อนของมันท
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 40 ความเลวร้ายมาเยือน
เกลวลินรูดประตูม้วนเหล็กหน้าร้านลงมาจนสุด ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายที่ตั้งครรภ์อ่อนๆ เริ่มประท้วงด้วยอาการปวดเมื่อยตามบั้นเอวและเรียวขาหญิงสาวหันกลับมามองสภาพร้านที่บัดนี้สะอาดเอี่ยมอ่อง โต๊ะทุกตัวถูกเช็ดจนเงาวับ เก้าอี้ถูกยกขึ้นพาดไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ พื้นร้านถูกถูจนไม่มีคราบเหนียวเหนอะหนะ และคนที่เนรมิตความสะอาดทั้งหมดนี้ ก็กำลังนอนแผ่หลาหอบหายใจอยู่บนพื้นกระเบื้องกลางร้าน!บดินทร์ในสภาพที่เสื้อยืดสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบเนื้อ เส้นผมสีเข้มปรกหน้าผาก ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำจากความเหน็ดเหนื่อย เขานอนกางแขนกางขา หลับตาพริ้ม หอบเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ ตลอดทั้งวันเขาแทบไม่ได้หยุดพัก ทั้งเสิร์ฟ ทั้งปิ้งขนมปัง ทิ้งขยะ ขัดห้องน้ำ และถูพื้นร้าน... มันคืองานกรรมกรที่สูบเรี่ยวแรงซีอีโออย่างเขาไปจนหมดก๊อกเกลวลินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ลึกๆ ในใจเธอแอบสะใจที่เห็นเขาลำบาก แต่ลึกยิ่งกว่านั้น... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้กลับกำลังสั่นไหว เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้เชียวหรือ?"นี่... คุณลูกจ้าง ลุกขึ้นมาได้แล้ว ร้านปิดแล้ว คุณกลับไปพักที่ตึกของคุณได้แล้ว"
เด็กเลี้ยงของนายหังบดินทร์ บทที่ 39 "อย่าลืมกฎข้อแรกสิคะ 'คุณลูกจ้าง' "
บดินทร์ก้าวลงมายืนรอรับหญิงสาวอยู่ข้างรถ เขายื่นมือออกไปหมายจะช่วยพยุงร่างบอบบางที่กำลังก้าวลงจากเบาะโดยสัญชาตญาณ ทว่า..."อย่าลืมกฎข้อแรกสิคะ 'คุณลูกจ้าง' "เสียงหวานแต่เย็นเยียบดังขึ้นพร้อมกับสายตาตวัดมองมือใหญ่ที่ยื่นมา เกลวลินเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาอย่างจงใจ หญิงสาวก้าวลงจากรถด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาความช่วยเหลือใดๆ ทิ้งให้บดินทร์ต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะรีบชักมือกลับและเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ"ขอโทษที... พี่... เอ่อ ผมลืมตัวไปหน่อยครับ 'เถ้าแก่' "บดินทร์ยอมเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานตามที่ตกลงกันไว้ เขาก้มหัวให้เธอเล็กน้อยอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว การกระทำที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของซาตานร้าย ทำเอาเกลวลินถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะรู้สึกแปลกใจที่คนเย่อหยิ่งอย่างเขายอมลดตัวลงมาได้ขนาดนี้ แต่เธอก็ยังไม่วางใจ กำแพงน้ำแข็งในใจยังคงตั้งตระหง่าน"เอาของไปเก็บหลังร้าน แล้วมาเริ่มงานได้เลย ร้านหยุดมาสามวันแล้ว ลูกค้าคงหายหมด" เกลวลินออกคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะไขกุญแจเปิดประตูม้วนหน้าร้าน เดินเข้าไปด้านในโดยไม่หันกลับมามองเขาอีก"ครับเถ้าแก่!
You May Also Like
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว379.2K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.3K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก410.2K viewsรวมเรื่องสั้น NC แซ่บซี๊ด
สตอเบอรี่สีชมพู54 viewsต้นน้ำติดดิน
Chanan96 viewsคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember26 viewsเซอร์วิส รัก Service Love
เหนือ กว่าความคาดหมาย91 views
