ตอนที่ 14 น้ำมันกับไฟ

บานประตูห้องนอนของทั้งสองห้องถูกเปิดออกพร้อมกันราวกับนัดหมาย มาริสาก้าวออกมาในชุดนอนผ้าซาตินลายการ์ตูนดูน่ารักแต่แฝงความเซ็กซี่เอาไว้อย่างน่าหวาดเสียว เนื้อผ้าที่บางเบาและลื่นละมุนนั้นแนบสนิทไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเด็กสาวที่กำลังเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง กางเกงขาสั้นเพียงคืบเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและต้นขาขาวอวบที่กระทบแสงไฟสลัวในโถงทางเดินทำให้เด็กสาวดูน่าดึงดูด

พีรชาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เป็นกางเกงนอนผ้ายืดสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อยืดคอกลมตัวบางที่ไม่อาจซ่อนมัดกล้ามและซิคแพคสวย ๆ ของคุณหมอหนุ่มเอาไว้ได้

ผู้เป็นอาชะงักสายตาลงเล็กน้อย หัวใจของคุณหมอผู้สุขุมกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นว่าภายใต้เนื้อผ้าบางเบาของหลานสาวนั้นดูหมิ่นเหม่จนเกินไป รอยนูนเด่นชัดที่ยอดอกสล้างทำให้เขาต้องรีบเบือนหน้าหนีและเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความประหม่า

“น้องมายด์... ทำไมไม่ใส่บราให้เรียบร้อยล่ะครับ”

“ก็มายด์ไม่ชอบนี่คะอาพีร์ อยู่โรงเรียนประจำมันเป็นหอหญิงล้วน เวลานอนมายด์ไม่เคยใส่เลย มันอึดอัดจะตายไปค่ะ” มาริสาอธิบายอย่างหน้าซื่อตาใส พร้อม ๆ เดินนวยนาดเข้ามาในห้องนอนของเขาอย่างถือวิสาสะแต่มันกลับดูเย้ายวนอย่างบอกไม่ถูก

“แต่อาว่าหนูเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ควรจะฝึกใส่ไว้ให้ชินจะดีกว่า” พีรชาพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้งที่จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มปั่นป่วนเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายที่กำลังแตกเนื้อสาวลอยมาปะทะจมูก

“เอ๊ะ! อาพีร์ดูซีรีส์เรื่องเดียวกับมายด์เลยนี่!” เด็กสาวอุทานขึ้นอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นหน้าจอทีวี ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างอย่างอารมณ์ดีราวกับเป็นห้องของตัวเอง

“แต่เรื่องนี้มายด์ดูจบแล้วนะคะ”

“ถ้าดูจบแล้ว... งั้นก็กลับไปนอนพักผ่อนดีไหมครับ” พีรชาเตรียมฉวยโอกาสส่งหลานสาวกลับห้องเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

“ไม่เอาค่ะ! มายด์ชอบเรื่องนี้มาก ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ อาพีร์ห้ามไล่มายด์นะคะ!” มาริสารีบดักคอพลางคว้าหมอนข้างของเขามากอดไว้แน่น แผ่นหลังบางพิงเข้ากับหัวเตียงพลางจ้องมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนที่แสนอันตราย คุณหมอหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงนิสัยติดทานนมอุ่นๆ ก่อนนอนของคนตรงหน้า

“เอาเถอะ... ถ้างั้นรอนี่ก่อนนะ เดี๋ยวอาลงไปเอานมอุ่นๆ มาให้”

“ขอบคุณค่ะ อาพีร์รู้ใจมายด์ที่สุดในโลกเลย!” เด็กสาวฉีกยิ้มหวานจนตาแทบปิด มองตามแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นอาที่เดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่พองโต โดยที่พีรชาไม่รู้เลยว่า... การอนุญาตให้เธออยู่ในห้องนอนของเขาในสภาพนี้ คือการทดสอบความอดทนครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเวลาที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรักไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาคือโลกทั้งใบของเธอ เป็นคนที่คอยดูแล คอยปลอบโยนในคืนที่ร้องไห้ และมอบความรักให้ทดแทนส่วนที่ขาดหายมาตลอด หากไม่มีคุณย่าจอมบงการที่พยายามพรากเธอออกไปจากเขา มาริสาก็คงไม่ต้องโหยหาความใกล้ชิดจากเขามากมายถึงเพียงนี้

เด็กสาวซุกใบหน้าลงกับหมอนของพีรชา สูดกลิ่นกายสะอาดๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาเข้าปอดลึกๆ ในใจเต็มไปด้วยความหวังว่า... คืนนี้เวลาจะเดินช้าลงกว่าทุกวัน

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ท่ามกลางเสียงพึมพำจากหน้าจอทีวี มาริสาที่เคยยืนกรานว่าไม่ห่วงกลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว ศีรษะเล็กทุยสวยเอียงลงมาซบที่ไหล่กว้างของอาหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ พีรชาละสายตาจากซีรีส์หันมามองคนข้างกาย มือหนายกขึ้นลูบศีรษะหลานสาวอย่างแสนรัก

เขานิ่งมองใบหน้าสวยรูปไข่ที่ฉายแววความงามขึ้นทุกวัน ไล่ตั้งแต่หน้าผากเนียนละเอียด เปลือกตาที่ปิดสนิท จนถึงจมูกโด่งรั้นที่รับกับริมฝีปากอิ่ม... ความงามสะพรั่งของเด็กสาวตรงหน้าทำให้คุณหมอหนุ่มต้องพยายามหักห้ามใจอย่างหนัก

ทว่าแรงปรารถนาลึกๆ กลับชนะทุกสิ่ง มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่ว พลางลูบไล้ไปตามสัดส่วนเว้าโค้งอย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรง พีรชาก้มลงประทับจูบแผ่วเบาที่แก้มขาวเนียน กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวทำเอาสติเขาแทบกระเจิง สายตาคมเข้มเลื่อนลงมองต้นขาเรียวงามที่มีเพียงกางเกงตัวสั้นปิดกั้นความอวบอูมไว้เพียงหมิ่นเหม่

เขาสูดลมหายใจลึก สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างหลานสาวเอาไว้เพื่อดับกามารมณ์ที่เริ่มคุโชน

เขาไม่รู้เลยว่า... มาริสารู้ตัวอยู่ตลอดเวลา เด็กสาวแสร้งหลับนิ่งเพื่อรอดูว่าคุณอาที่เธอแอบรักจะทำอย่างไรต่อ และเมื่อสัมผัสวาบหวามนั้นหยุดลง เธอจึงค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเสียดาย