ตอนที่ 9 คำแนะนำจากคุณหมอ

“แล้วคุณหมอมียารักษาให้ชุไหมคะ หรือว่า...คุณหมอจะมีอะไรที่อยากแนะนำมากกว่านี้”

“ถ้าหมายถึงยารักษาอาการของโรคหมอยังไม่แนะนำให้คุณใช้ตอนนี้ครับ” พีรชาเว้นจังหวะพลางมองใบหน้าหวานที่กำลังยั่วเย้าเขาอย่างไม่ปิดบัง

“แต่หมอมีคำแนะนำอย่างอื่น”

“ยังไงเหรอคะ”

“คุณต้องพยายามพาตัวเองออกมาจากสภาวะแวดล้อมที่จะกระตุ้นอารมณ์ครับ อะไรที่ทำให้เกิดการเสียดสีหรือจินตนาการบางอย่างก็ต้องหลีกเลี่ยง ส่วนยาที่ใช้จริง ๆ ในทางการแพทย์จะใช้ยารักษาโรคซึมเศร้าบางตัวเพื่อลดความต้องการทางเพศ แต่สำหรับคุณ... หมอยังไม่อยากให้ใช้ในตอนนี้ คุณลองไปทำตามที่หมอแนะนำก่อนดีกว่า หรือไม่อาจจะลองฝึกสมาธิควบคู่ไปด้วยก็ได้นะครับ”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ... ชุสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ” ชุติมนระบายยิ้มกว้างอย่างโล่งอก ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายขึ้นแต่สายตายังคงซ่อนความนัยบางอย่างไว้

“ทีแรกชุคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตวิปริตอะไรแบบนั้นเสียอีก แต่พอคุณหมอบอกว่าเป็นเพราะกลไกทางร่างกาย ชุก็โล่งใจค่ะ... อย่างน้อยชุก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นฮิสทีเรีย”

“ครับ...” คุณหมอหนุ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

“เอ่อ... คุณหมอคะ แล้วอาการแบบที่ชุเป็นนี่ ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงชอบเรียกว่าฮีสทีเรียกันล่ะคะ”

ชุติมนแกล้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงซื่อใสแต่แววตากลับเปล่งประกายบางอย่าง

“ไอ้โรคที่คนชอบเข้าใจผิดว่าขาดผู้ชายไม่ได้อะไรนั่น จริงๆ มันคืออาการของโรคนิมโฟมาเนีย ต่างหากครับ ไม่ใช่ฮีสทีเรียอย่างที่คนทั่วไปเข้าใจกันผิดๆ” คุณหมอพีรชารีบอธิบายเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อ๋อ... แบบนี้เองเหรอคะ”

“ครับ...ตราบใดที่คุณยังไม่นึกสนุกจนเกินขอบเขต หมอก็คิดว่ามันยังไม่ถึงขั้นวิกฤตที่ต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วนอะไรขนาดนั้นครับ”

“แล้วจะได้มาตรวจภายในกับคุณหมออีกหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มไปให้คุณหมอหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“น่าจะไม่ต้องแล้วครับ” คุณหมอตอบ พยายามรักษามาดนิ่งขรึมเมื่อต้องเผชิญกับจริตจะก้านที่แสนเย้ายวน “คุณ... ยังสงสัยอะไรตรงไหนอีกไหมครับ”

“ว้าเสียดายจัง” หญิงสาวแอบพึมพำ

“แล้วคริสตอริสของชุที่มันใหญ่ผิดปกติเนี่ย มันจะไม่อันตรายจริงๆ ใช่ไหมคะคุณหมอ” ชุติมนถามย้ำอีกครั้ง แสร้งทำเป็นกังวลทั้งที่ในใจเริ่มวางแผนการบางอย่าง

“ผลตรวจออกมาชัดเจนแล้วนี่ครับ ว่ามันไม่ใช่เนื้องอก”

“ชุขอเบอร์คุณหมอเอาไว้ติดต่อบ้างได้มั้ยคะ เผื่อมีอะไรอยากจะสอบถาม”

“ก็โทรมาที่โรงพยาบาลก็ได้นี่ครับ”

“เบอร์ส่วนตัวไม่สะดวกเหรอคะ”

“เกรงว่าจะไม่สะดวกครับ”

“ค่ะ... ชุเข้าใจแล้วค่ะคุณหมอว่าคุณหมอคงกลัวผิดจรรยาบรรณ” เธอขยับตัวเล็กน้อยให้ชุดที่สวมอยู่เน้นสัดส่วนชัดเจนขึ้นก่อนจะเตรียมตัวกลับ พลางส่งรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งให้คุณหมอหนุ่ม ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องตรวจไปด้วยท่วงท่าที่จงใจให้สะโพกกลมกลึงส่ายไหวเบาๆ ทิ้งให้คุณหมอพีรชามองตามหลังไปด้วยแววตาที่เข้มขึ้นอย่างไม่อาจปิดบัง