ตอนที่ 8 หงุดเงี้ยว

“แล้ว... มีวิธีการรักษาไหมคะคุณหมอ” เธอกระซิบถามเสียงสั่น

“เอาอย่างนี้ครับ หมอขอขยายความเพื่อให้คุณเข้าใจธรรมชาติของตัวเองมากขึ้นอีกนิด” พีรชาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมปลาบจ้องมองปฏิกิริยาของหญิงสาวอย่างไม่ลดละ

“หมอขออนุญาตใช้คำนิยามว่ามันคืออาการ หงุดเงี้ยว ก็แล้วกันนะครับ ฟังดูสุภาพและเข้าใจง่ายดี”

“หงุดเงี้ยว...เหรอคะ” ชุติมนทวนคำเบาๆ รสชาติของคำนี้ช่างดูวาบหวามพิกล

“ไอ้ความรู้สึกหงุดเงี้ยวที่ว่านี้ มันคล้ายกับเวลาที่เราปวดหนักกะทันหันนั่นแหละครับ มันคือความอัดอั้นที่ต้องการการปลดปล่อยในทันที หรือจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพที่สุด... มันเหมือนอาการคันที่ต้องดับด้วยการเกา ยิ่งเกาก็ยิ่งซ่าน หมออธิบายแบบนี้พอจะนึกภาพออกใช่ไหมครับ”

“ค่ะ...” ชุติมนรับคำเบาหวิวในลำคอ จินตนาการตามจนมวลท้องเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง

“ในหนึ่งวัน คุณอาจจะรู้สึกแบบนี้ได้หลายครั้ง หมอแนะนำว่าถ้าอยู่บ้านคนเดียวในพื้นที่ส่วนตัว... คุณไม่ควรสวมเสื้อผ้าครับ”

“หมายถึง... ไม่ให้ใส่เสื้อผ้าเลยเหรอคะ!” หญิงสาวโพล่งถามด้วยความตกใจ หัวใจเต้นโครมคราม

“จริงๆ ก็ไม่ถึงขั้นนั้นครับ” คุณหมอหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“หมอหมายถึงควรลดการเสียดสีให้มากที่สุด ถ้าจะใส่ก็ควรเป็นชุดผ้าลื่นๆ หลวมๆ ที่ใส่สบาย หรือถ้าเป็นไปได้ก็โนบราหรือโนแพนตี้ไปเลยจะช่วยลดการกระตุ้นจุดอ่อนไหวของคุณได้ดีที่สุดครับ”

คำแนะนำที่หลุดออกมาจากปากคุณหมอสุดหล่อ ทำให้ชุติมนจินตนาการไปถึงสภาพตัวเองที่เปลือยเปล่าภายใต้ชุดนอนตัวบาง... เพียงแค่คิด ความเปียกชื้นที่พยายามซ่อนไว้ก็เริ่มกลับมาเล่นงานเธออีกครั้งจนได้

“หมอขออนุญาตถามนะครับ คุณชุติมน... ช่วยตัวเองบ่อยไหมครับ” คุณหมอพีรชาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทก่อนจะรีบเอ่ยสำทับเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าเหว่อ

“หมอไม่ได้ทะลึ่งนะ แต่หมอจำเป็นต้องใช้ข้อมูลส่วนนี้มาวิเคราะห์เพื่อหาแนวทางที่ถูกต้องที่สุด”

“ค่ะ... บ่อยค่ะ” ชุติมนรับคำเบาๆ ในลำคอ

“งั้นพอจะบอกหมอได้ไหมครับ... ว่าวันละกี่รอบ” คุณหมอหนุ่มกลั้นใจถาม ใจหนึ่งเขากลัวว่าเธอจะปฏิเสธการให้ข้อมูลลับเฉพาะเช่นนี้ แต่ชุติมนกลับช้อนสายตามองเขาอย่างมีความหมายก่อนจะเอ่ยความจริงที่ทำเอาคนฟังถึงกับอึ้ง

“บอกตัวเลขที่แน่นอนไม่ได้ค่ะ... ถ้าเป็นวันหยุดที่อยู่บ้านคนเดียว บางครั้งก็ยี่สิบถึงสามสิบครั้งเลยก็มีค่ะ แต่ถ้าวันทำงาน... ก็ไม่ถึงขนาดนั้น” คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของคุณหมอหนุ่มกระตุกไหว ตัวเลขยี่สิบสามสิบครั้งต่อวันมันสูงเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เขาพยายามรักษามาดคุณหมอผู้สุขุมเอาไว้พลางถามต่อ

“คุณ... มีแฟนหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีค่ะ” ชุติมนยืดอกตอบอย่างมั่นใจ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ้มที่จงใจโปรยเสน่ห์ เธอยิ้มยั่วยวนพยายามใช้ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมปลาบของคุณหมออย่างท้าทาย