บทที่ื 5.2 คิดดูให้ดีอีกที

ร่างเล็กค่อย ๆ เปิดประตูห้องอย่างเบามือ เกรงว่าจะรบกวนเต้หากอีกคนหลับไปแล้ว

“พี่เขมมาส่งมึงเหรอ”

คนที่คิดว่าเข้านอนแล้วกลับเอ่ยถามขึ้นมาผ่านความมืด อัยย์เอื้อมมือเปิดสวิตช์ไฟทำให้ภายในห้องสว่างวาบขึ้นมา

เพื่อนสนิทนอนตะแคงข้างหันมามองหน้าเขา รอฟังคำตอบ

“อือ” กระเป๋าสะพายใบเก่าใบเดิมที่ใช้มานานนับห้าปีถูกตั้งไว้ที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ “ทำไมยังไม่นอน”

“รอมึง”

“บอกแล้วไงว่าให้นอนไปก่อนไม่ต้องรอ”

“ก็รอมึงจนมันชิน พอจะนอนก็นอนไม่หลับ”

อัยย์ส่ายหัวเบา ๆ พลางยกยิ้มเอ็นดูเพื่อนตัวเอง เสื้อยืดสีดำถูกถอดออกใส่ตะกร้าผ้าด้วยความเคยชิน ไม่ได้นึกเหนียมอายเพราะคิดว่าตัวเองก็ผู้ชายคนหนึ่ง

“นี่กูก็กลับมาแล้ว มึงนอนก่อนเลย กูไปอาบน้ำก่อน”

“เออ ๆ ไปอาบเถอะ”

ร่างบางหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปในทันที กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ปาไปตีหนึ่งกว่าแล้ว

ออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าเต้หลับไปแล้ว ทั้งยังขยับเข้าไปนอนชิดผนัง เว้นที่ว่างที่ประจำไว้ให้อัยย์ เจ้าตัวเดินไปตากผ้าขนหนู พร้อมปิดไฟ เตรียมเข้านอน หลังจากเหนื่อยมาทั้งวันเขาก็จะได้พักผ่อนสักที

ทว่า.. แทนที่จะล้มตัวลงนอนแล้วจะเพลียหลับไป กลับเอาแต่คิดอยู่กับคำพูดของอาชิ พยายามหาคำตอบว่าอีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไรเขา แล้วคนคนนั้นที่อาชิว่าหมายถึงใคร

คุณชัชวินอย่างนั้นเหรอ?

ไหนจะเรื่องงานที่เขาอยากผันตัวจากเด็กเสิร์ฟไปเป็นพีอาร์ เหตุผลหลักเหตุผลเดียวก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเงิน

ทั้งที่ทำงานตั้งสามงานทุกวันตลอดทั้งสัปดาห์ แต่เงินก็ยังไม่เพียงพอ หากไม่มีหนี้มีสิน แค่ตัวเขาคนเดียวป่านนี้คงมีเงินเก็บเหลือเฟือ

ติดตรงที่เขมทัศน์ไม่เห็นด้วย ทั้งยังพูดให้เขากลับมาคิดใหม่อย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง มันก็จริงอยู่ที่งานนี้ต้องเปลืองตัว ซึ่งเขาเองก็ไม่ชอบอะไรอย่างนั้น แต่ให้ทำยังไงได้ หากมันเป็นตัวเลือกที่ทำให้เขาได้สิ่งที่ต้องการเร็วที่สุด

เสียงถอนหายใจหนักดังขึ้นท่ามกลางความมืด ท่อนแขนแข็งแรงวางลงบนอกเล็ก ฝ่ามืออุ่นตบลงที่บ่าเบา ๆ

“นอนได้แล้ว”

ทั้งที่คิดว่าเต้หลับไปแล้ว ทว่าจริง ๆ เพียงแค่นอนหลับตาไปเฉย ๆ เท่านั้น พลางเอ่ยบอกเพื่อนสนิทให้ข่มตานอน เมื่อถึงเวลาพักผ่อนก็ค่อยพัก หากปล่อยให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านอยู่อย่างนี้เกรงว่าร่างกายจะประท้วงขึ้นมาอีกสักวัน

จะบอกว่าหยั่งรู้ไปถึงความคิดของอัยย์ทุกอย่างก็ไม่ได้ เพียงแค่เข้าใจว่าเพื่อนของเขาคงมีหลายเรื่องให้ต้องคิด เขาจึงทำได้แค่อยู่ข้าง ๆ อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

“อือ ฝันดีนะมึง”

“ฝันดี”

…

“โธ่เว้ย!! อะไรวะ!”

เสียงโวยวายดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด ไพ่กระดาษถูกปาลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ เล่นมานานนับสี่ชั่วโมงก็ยังไม่ชนะสักตา

วันนี้มันดวงซวยแท้ ๆ

เงินที่มีอยู่เพื่อตั้งทุนก็หมดไปเพียงชั่วพริบตา ไม่ได้อะไรกลับมาแม้แต่แดงเดียว ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอม ให้มันรู้ไปสิว่าวันนี้เขาจะไม่ชนะเลยสักครั้ง

ร่างสูงปลีกตัวออกมานอกบ่อน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาน้องชายเพียงคนเดียวที่เวลานี้คงจะทำงานอยู่ แต่ใครจะสนใจกันละ..

บันดาลโทสะที่มีคุกรุ่นอยู่แล้วกับพุ่งขึ้นสูงเป็นเท่าตัว เมื่อน้องชายตัวดีกลับปฏิเสธไม่ให้ความช่วยเหลือ

เงินนิด ๆ หน่อย ๆ ทำไมถึงให้พี่ชายคนนี้ยืมไม่ได้ มาอ้างว่าไม่มีเงินใช้ได้ที่ไหนกัน ทั้งที่ทำงานตั้งสองสามงานเงินหายไปไหนหมด

จ่ายหนี้ให้พ่อ? กับไอ้แค่เดือนไม่กี่บาทเงินที่ทำงานมาไม่เหลือเลยหรือยังไง

คำก่นด่ามากมายจากปากของคนเป็นพี่พรั่งพรูออกไปอย่างไม่คิด ไม่สนด้วยซ้ำว่าน้องชายจะรู้สึกอย่างไร

อย่างเรื่องหนี้ของพ่อคงจะหมดไปตั้งนานแล้วถ้าน้องตัวดีมันฉลาดสักหน่อย เพราะเขาเห็นสายตาไอ้เสี่ยโรคจิตนั่นแค่ครั้งเดียวก็รู้แล้วว่ามันต้องการอะไร

หากจำใจยอมมันในสิ่งที่มันต้องการนอกจากหมดหนี้แล้วมีหวังยังจะได้เสวยสุขอยู่อย่างสบายในบ้านหลังโตนั่นอีก

“เวรเอ๊ย! แล้วกูจะเอาเงินจากไหนวะ”

กระวนกระวายราวกับผีพนันเข้าสิง รู้ทั้งรู้ว่าอาจจะไม่มีทางชนะแต่ก็ยังดิ้นรนที่จะเล่นต่อให้ได้ ทางสุดท้ายที่คิดได้ตอนนี้คือกู้ยืมกับเจ้าของบ่อนที่นี่

ใคร ๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่านายใหญ่ของที่นี่คุยง่าย อนุมัติเร็ว ทว่ามีข้อตกลงและสัญญากู้ยืมที่ต้องเซ็น หากไม่สามารถจ่ายได้ตรงตามเวลาที่นัดไว้ ก็ต้องรับผลตามที่ตกลงไว้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองสามครั้งก็ได้ยินคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง ก้าวลูกน้องคนสนิทพาชายหนุ่มร่างสูงเข้ามาพบผู้เป็นนาย

“เฮียครับ คุณอาร์มต้องการทำสัญญากู้ยืมครับ”

แม้ว่าอาร์มจะเป็นแค่บุคคลธรรมดาไม่ได้มียศใหญ่โต ทว่าลูกน้องทุกคนที่ทำงานอยู่ที่นี้ถูกกำชับไว้อย่างดีว่าให้เคารพลูกค้าทุกคน ไม่อนุญาตให้ใช้ความรุนแรงภายในบริเวณสถานที่นี้เด็ดขาด

ถ้าเป็นที่อื่นก็อีกเรื่องหนึ่ง..

“ต้องการเท่าไรครับ”

“สามแสนครับ”

ตอบกลับอย่างมั่นใจ ไม่มีการตรึกตรองให้ถี่ถ้วนถึงความจำเป็น คนฟังยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ ไม่ได้ตอบกลับ เพียงเอื้อมมือไปหยิบเอกสารบางอย่างในลิ้นชักมาวางลงบนโต๊ะ

ก้าวผายมือเชิญอาร์มให้เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับผู้เป็นนายอย่างรู้งาน พลางบอกอาร์มแทนเจ้านาย

“อ่านสัญญาให้ถี่ถ้วนก่อนเซ็นนะครับ”

แววตาเป็นประกายวับขึ้นมาในทันที ไม่คิดว่าจะง่ายดายถึงเพียงนี้ ไม่มีการขอข้อมูลส่วนตัว หรือถามซักไซ้ใด ๆ อาร์มปรายตามองตัวอักษรในแผ่นกระดาษ ที่มีข้อตกลงอยู่ประมาณ 5-6 ข้อ ทว่าเขาแทบไม่ได้สนใจมันเท่าที่ควร แค่อ่านผ่าน ๆ ไปเท่านั้น ก่อนจะรีบหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นในช่องว่างที่เว้นไว้ตรงด้านล่างขวามือ

“เรียบร้อยครับ แล้วเงิน..”

ชัชวินลุกขึ้นเดินไปยังห้องที่อยู่ขวามือ เพียงครู่หนึ่งร่างสูงก็กลับมาพร้อมซองเงินตามจำนวนที่อีกอาร์มขอไว้

ใบหน้าเข้มยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโค้งคำนับอีกฝ่าย พร้อมขอตัวออกไปภายในบ่อนต่อ

มุมปากหยักยกยิ้มราวกับเห็นเหยื่อติดเบ็ด อะไรที่คิดว่ายากจริง ๆ ก็ง่ายราวปอกกล้วยเข้าปาก

“อย่าลืมเรื่องที่ผมสั่งไว้ล่ะก้าว”

“ไม่ลืมครับเฮีย”

ก้าวลอบยิ้มให้ผู้เป็นนาย ก่อนจะออกไปจากห้อง ปล่อยให้ชัชวินอยู่เพียงคนเดียว

ลิ้นชักข้างโต๊ะถูกเปิดออกอีกครั้ง กล่องสี่เหลี่ยมสีดำถูกหยิบออกมาเปิดออก ชัชวินหยิบสร้อยข้อมือมีจี้รูปดาวห้อยประดับอยู่สามสี่ดวง ทว่ากลับเป็นสร้อยที่ถูกดึงจนขาด พลางคิดถึงเหตุการณ์ในวันที่ได้สร้อยเส้นนี้มา เพราะเหตุผลบางอย่างที่เขายังเก็บเอาไว้ ทั้งที่มันไม่ได้มีราคาจนสามารถนำมาแลกเป็นเงินได้

“ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะอัยย์”

เอ่ยพึมพำเสียงเบากับตัวเองเท่านั้น แผ่นหลังแกร่งพิงพนักเก้าอี้หนังสุดหรู ทอดมองสร้อยข้อมือเส้นเล็ก ยกยิ้มอย่างมีเลศนัยบางอย่างที่ไม่สามารถคาดเดาไปถึงความคิดของชัชวินได้