Mag-log in"ฟากฟ้า" ชายหนุ่มผู้มีความสดใสเหมือนอรุณรุ่งในยามเช้า ฟากฟ้าเป็นคนที่มองโลกในทางบวกเสมอ ส่วน "แสนไกล" หนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่มาพร้อมดีกรีเดือนมหาลัย หล่อ สุขุม และอบอุ่นเหมือนดั่งท้องฟ้ายามพลบค่ำ
view more부드럽게 스며드는 햇살과 달리, 아티니스 세레스니타의 표정은 흐린 하늘처럼 잔뜩 가라앉아 있었다.
말없이 긴 숨을 내쉬며 그녀는 마치 잘못을 저지르고 혼나러 가는 아이처럼 무거운 발걸음으로 마차 앞으로 천천히 걸어갔다.
“아티… 정말 혼자 가야겠니? 엄마가 같이 가 준다니까….”
아티니스 뒤를 따라 나온 릴리스 백작부인의 애타는 목소리에 이어, 그녀의 어깨를 다독이던 글라디 백작도 걱정 어린 눈으로 딸을 바라보았다.
나란히 선 두 사람은 도무지 딸을 혼자밖에 내보낼 마음의 준비가 안 된 모양이었다.
‘3년전부터 외출은 허락해 주셨지만... 역시 매번 이러신다니까.’
아티니스는 걱정이 가득한 부모님을 안심시키듯, 최대한 밝게 웃어 보였다.
“걱정 마세요. 금방 다녀올게요.”
입으로는 그렇게 말했지만, 그녀의 심장은 이미 큰 잘못을 들킨 사람처럼 미친 듯이 뛰고 있었다.
‘부모님이랑 같이 갔다간, 다른 사람 앞에서 마법을 썼다는 걸 들키고 말 거야… 사고 친 건 나니까, 내가 직접 수습해야 해.’
어째서인지 그녀의 부모님은 단 한 번도 마법을 왜 반드시 숨겨야 하는지를 말해 준 적이 없었다.
하지만 이것 하나만큼은 분명히 알고 있었다.
만에 하나, 다른 사람 앞에서 마법을 썼다는 사실이 알려지는 순간, 겨우 얻어낸 외출은 다시는 허락되지 않을 거라는 것을.
아니, 저택 밖은커녕 방 문조차 마음대로 열 수 없게 될지도 모른다는 것을.
불안은 목 끝까지 차올랐지만, 아티니스는 그것을 꾹 눌러 삼켰다.
그리고 그녀의 하녀, 리리와 함께 마차에 올랐다.
며칠 동안 이어진 긴 여정 내내, 마차의 흔들림보다 더 거칠게 그녀의 생각이 요동쳤다.
창 밖의 풍경은 쉼 없이 바뀌었지만, 아티니스의 머릿속은 한 자리에 머무른 채 같은 질문만 되풀이했다.
‘대체 어떻게 내가 세레스니타 백작가 영애인 건 알았지? 설마... 내가 마법을 쓸 줄 안다는 걸 이미 누군가에게 말한 건 아니겠지? 아니, 그런데 왜 하필...청혼서야?’
맞은편에 앉아 있던 리리가 한참 동안 창밖을 바라보며 고민하는 아티니스에게 조심스럽게 물었다.
“아가씨, 괜찮으세요?”
아티니스는 천천히 고개를 돌려 리리를 바라보았다.
잠시 망설이다가, 진지한 얼굴로 입을 열었다.
“리리, 만약에… 정말 만약에, 부모님이 날 방에 가둬두려고 하면, 꼭 날 탈출시켜줘.”
“아가씨, 무슨 말씀이세요? 그리고 아가씨가 그런다고 순순히 방에만 계실 분도 아니잖아요.”
아티니스의 속내를 알 리 없는 리리는 그 말을 농담처럼 받아들이며 웃었다.
태연한 리리의 반응에 아티니스도 어색하게 웃어 보였지만, 끝내 진실을 말하지 못한 불안은 가슴속 깊이 가라앉아 있었다.
그녀는 눈을 질끈 감았다.
'아아아.... 어떡해에에에.....!'
아티니스는 아직 몰랐다.
평하롭고 고요하기만 했던 그녀의 일상에 균열이 생긴 것이, 삼년 전—한 소년을 만난 그날부터였다는 것을.
그리고 지금 그녀는 바로 그 소년을 만나러 가는 길이었다.
그녀의 손에는 구겨질 대로 구겨진 편지 한 장.
청혼서였다.
편지 뒷면, 작게 적힌 단 한 줄.
「거절 시, 비밀 유지 취소」
그녀의 손이 더 세게 쥐어졌다.
‘이런... 나쁜 꼬맹이가!!!’
***
삼년 전.
시골 영지 백작가의 영애 아티니스는 생애 처음으로 부모님을 따라 수도를 방문했다.
보통 같으면 수도의 무도회는 피했을 부모님이었지만, 이번에 피할 수 없었다.
엘레우스 제국 황자의 병세가 악화되면서, 16세의 황자가 황태자로 책봉되는 행사였다.
딱딱한 무도회는 시골에서 자유롭게 자란 아티니스에게는 그저 지루하기만 했다.
그래서 지나치게 보호하는 그녀의 부모님이 다른 귀족들에게 끌려가는 사이, 몰래 무도회장을 빠져나왔다.
황실의 화려한 대리석 복도를 지나 정원 입구에 도착하자, 차가운 밤공기가 그녀의 얼굴을 스쳤다.
"후–하아–. 이제야 기분 좋네!"
차가운 공기가 몸속 깊이 스며들며, 아티니스는 답답함이 단번에 사라지는 기분을 느꼈다.
미로처럼 넓은 정원을 걷다가 커다란 분수대 앞에 다다랐다.
황실 분수대라고 자랑하듯 그 분수대는 금빛으로 반짝였지만, 그녀의 시선에 더 반짝이던 건 바로 그 분수대에 앉아 있는 한 소년이었다.
달빛처럼 은빛 머리카락이 밤바람에 살랑였고, 희귀한 사파이어 같은 짙은 자줏빛 눈동자가 보석처럼 반짝였다.
어린 나이임에도 이미 완성된 이목구비는 마치 요정이나 천사 같았다.
‘저렇게 잘생긴 사람은 처음 봐… 요정인가? 천사인가?’
분수대의 후광 때문이었을까, 아티니스는 처음 본 그 소년에게서 눈을 뗄 수 없었다.
“... 잘생겼다.”
그녀는 자신도 모르게 감탄사가 입 밖으로 새어 나왔다.
그 소리에 소년은 고개를 돌려 그녀와 시선을 마주쳤다.
하지만 그 순간, 그는 중심을 잃고 분수대에 풍덩 빠지고 말았다.
“위험ㅎ—!”
놀란 아티니스는 그를 붙잡으려 달려갔지만 결국 함께 물에 빠지고 말았다.
풍덩—!
(ฟากฟ้า)เรื่องราวของพวกผมดำเนินมาเรื่อยๆ คุณพ่อ คุณแม่พี่แสนไกลก็ไว้ใจให้ผมดูแลพี่แสนไกล พี่แสนตอนนี้ทำงานหนักมากครับเสียงผมเอื้อนเอ่ยกับคุณพ่อคุณแม่ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมถามพี่แสน"ครับ ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วกับคุณพ่อ คุณแม่พี่" แสนตอบพร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู"หิวอะไรไหมครับ อาทิตย์นี้พี่กินน้อยมาก" ผมถามพร้อมจับหน้าจับตาอีกคน"หิวแล้วครับ ไปหาอะไรกินกันไหมครับ" แสนตอบพร้อมชวนอีกคน"เอาสิครับ ผมอยากกินราเม็นพอดีเลยครับ" ผมตอบอย่างตื่นเต้น ผมเป็นคนที่ชอบตื่นเต้นครับเวลาพี่แสนชวนไปหาอะไรกินที เพราะว่ามันคือการเดทของพวกเรา ตอนที่ผมมาเป็นผู้ช่วยพี่แสนเต็มตัว งานผมก็หัวหมุนไปหมดเหมือนกัน ตอนนี้ผมแยกกับแสนเพื่อไปดูแลบริษัทพ่อพี่แสนแทนพี่แสน เพราะบริษัทของพี่แสนเองกำลังไปได้ดีมากๆ"เด็กน้อยของพี่แสนตื่นเต้นอะไรครับ" พี่แสนตอบพร้อมขยี้หัวผม"นานๆทีเราจะได้ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยครับ ช่วงนี้งานเรายุ่งกันทั้งคู่" ผมบ่น"พี่รีบเคลียร์งานไงครับ จะได้มีเวลาว่างไปเฝ้าเมียบ้างไง ลูกน้องพี่รายงานว่ามีเด็กใหม่เข้ามาจีบ" พี่แสนตอบ พี่แสนหึงผมได้น่ารักมากครับพี่เขาไม่เคยโวยวายหรือหาเรื่องอะไรใครแค่เพ
ก้าวที่สำคัญอีกก้าว[ฟากฟ้า]แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องเข้ามากระทบผิวเปลือกตาของผม ทำให้ผมขยับตัวโดยอัตโนมัติ ส่วนอีกคนที่นอนข้างๆผมก็ขยับเล็กน้อยเช่นกันผมเลยค่อยๆลืมตาพร้อมลุกเดินไปปิดม่านทึบแสงเข้ามาเพื่อบังแสงให้อีกคนได้พักผ่อน ส่วนผมเดินไปห้องน้ำพร้อมกับอาบน้ำและเดินมานอนพิงตัวเตียงเล่นโทรศัพท์ ผมแอบถ่ายพี่แสนตอนหลับไว้และก็เอามาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์ พี่แสนไกลกับท่านอนตะแคงที่เห็นกล้ามแขนเด่นขึ้นมาพร้อมรอยสักที่ต้นแขนลวดลายมังกรสีดำเด่นชัดขัดกับสีผิวขาวๆของพี่เขามันยิ่งทำให้ผมละสายตาจากพี่เขาไม่ได้จริงๆ เหมือนคนที่ผมมองจะรู้สึกตัวแล้ว"มองอะไรพี่ครับ" เสียงงัวเงียของพี่เขามันยั่วผมสุดๆ"มองคนหล่อหลับครับ" ผมตอบพร้อมกับขยับตัวลงนอนแล้วซุกกอดอีกคน"อ้อนเอาอะไรครับ" พี่แสนถามผม"ฟ้าหิวข้าวอะ" ผมตอบตามความจริง"กี่โมงแล้วครับ" พี่แสนถามผม"เกือบจะ9โมงแล้วครับ" ผมตอบ"หืมม แล้วทำไมไม่ปลุกพี่หล่ะครับ" พี่แสนว่าพร้อมเอามือลูบหัวผม"ก็ฟ้าชอบมองพี่ตอนหลับอะ พี่น่ามองสุดๆ" ผมตอบหลังจากนั้นพี่แสนก็ยี้หัวผมแรงๆพร้อมกับกดจมูกเข้าแก้มผมแรงๆ "พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พี่แสนกระซิบข้างหูผม"ได้ค
เป็นของกันและกัน NC18+[แสนไกล]ทุกคนรอบข้างผมเข้าใจไม่ผิดน้องเป็นคนเดียวที่แสนไกลคนนี้ยอมรอให้เขาพร้อมที่จะเป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ วันนี้ผมไม่ได้คิดว่าน้องจะยอมผมไหมแต่แค่อยากพาน้องมาเที่ยวบ้าง ผมจองเรือนี้เพื่อพาน้องไปเที่ยวพักสมองและร่างกาย ถึงจะเป็นของพวกผมเองก็จริงแต่ธุรกิจมันต้องขับเคลื่อนเช่นกัน พวกผมจะไม่เอาเปรียบตัวเองและธุรกิจที่สร้างมา ไม่ว่าจะผมหรือเพื่อนๆของผมทุกคนต้องจ่ายเงินเหมือนกัน ผมเดินเข้าห้องตามหลังฟากฟ้าเข้ามาเมื่อเห็นว่าฟากฟ้าตื่นเต้นและชอบมาก ผมก็หายเหนื่อยแล้วความจริงแล้วก่อนหน้านั้นงานมันหนักก็จริงนะแต่ไม่มากที่เพิ่มเข้ามาคือการที่ผมเคลีย์งานล่วงหน้ากัน คู่หมื่นสมุทรมันก็จะไปพักสมองกันเหมือนกันพวกเราเลยคุยกันว่า จะเร่งเคลียร์งานทั้งหมดให้เสร็จก่อนช่วงนี้ เพื่อที่จะได้ทันเวลาที่พวกผมจองทริปเอาไว้ แต่กลับต้องเลื่อนออกมาเพราะน้องป่วยกระทันหัน พวกมันเลยนำไปก่อนเมื่อผมมองหน้าน้องเพลินผมก็ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว ได้แต่คิดในใจขอให้ห้ามผมทีก่อนที่ผมจะห้มตัวเองไม่ได้อีกต่อไป แต่น้องกลับปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผม น้องพร้อมแล้วจริงๆใช่ไหม มันเป็นคำถามที่อยู่ในหัว
ซ้อมฮันนีมูน[ฟากฟ้า]วันนี้วันสุดท้ายที่พี่แสนของผมที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อาทิตย์นรกของพี่แสนกำลังจะจบลงแล้วครับทุกคน พี่ๆทุกคนคือพร้อมสลบคากองงานกันสุดๆและใช่ครับผมกับพี่แสนอยู่บริษัััทกันมาสามวันเต็มๆ ผมนอนเยอะกว่าพวกพี่เขาอีก "หิวอะไรกันไหมครับ" ผมถามพี่ๆ"หิวมากครับ พวกพี่ฝากซื้อแซนวิชได้ไหมครับ" พี่หมื่นตอบ"ได้ครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้" ผมตอบพี่หมื่น"เอาเงินในกระเป๋าพี่เลยนะครับ" พี่แสนตอบแบบไม่ได้เงยหน้ามามอง"เอามาแล้วครับ" ผมตอบ"ดีมากครับ" พี่แสนตอบผมเดินออกมาจากห้องพี่แสนด้วยชุดเมื่อวาน ทั้งบริษัทเขาชินกับพวกผมแล้วถ้าเห็นผมในชุดเดิมคือช่วงเวลานรกของฝ่ายบริหาร สามวันสุดท้ายก่อนประชุมไตรมาสหลัง ฝ่ายบริหารต้องเร่งเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่ยื่นขอมาพร้อมกับวางแผนงานในไตรมาสต่อไปเพื่อให้บริษัทไม่ขัดสภาพคล่องแล้วก็ประชุมเพื่อให้พนักงานทุกคนได้แสดงความคิดเห็นเพื่อพัฒนาแผนกตัวเองผมเดินคิดอะไรเพลินๆจนมาถึงร้านกาแฟล่างบริษัท เพื่อไม่ให้นานเกินไปผมเดินไปสั่งกาแฟและเดินออกมาดูแซนวิชอีกร้าน"รับอะไรดีครับ" พนักงานถาม"เอาแซนวิช7อันครับ" ผมตอบ"รอสักครู่นะครับ" พนักงานตอบพร้อมมองผมอย่างเขิน
เริ่มจีบฟากฟ้า[แสนไกล]ผมขับรถออกจากมหาลัยมาถึงคอนโดตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมเดินเท้าไปอีก50เมตรก็ถึงบริษัทของผมแล้ว เมื่อถึงบริษัทผมก็เดินเข้าลิฟท์กดไปยังชั้นผู้บริหารพร้อมยืนเช็คตารางงานของตัวเองเหมือนทุกครั้ง"สวัสดีค่ะ คุณแสนไกล" เลขาประจำตัวผมเอ่ยทักทาย"ครับ พี่ป่านรบกวนเอาเอกสารเข้ามา
หนึ่งวันที่แสนพิเศษ[ฟากฟ้า]ผมและพี่แสนเราตกลงกันว่าจะค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน และผมเองก็เห็นด้วยที่พวกเราจะค่อยๆเรียนรู้กันไป แต่แม่ผมก็ยินดีและพร้อมให้พี่แสนดูแลผมแล้วแม่ผมก็ไปเที่ยวอย่างสบายใจครับ"พี่แสนครับ แม่มีเฟสพี่ได้ไงครับ" ฟากฟ้าถาม"วันที่แม่ฟ้าไปนอนบ้านพี่ครับ" แส
เริ่มต้นการทำงาน[แสนไกล]ผมนอนกอดฟ้าไว้ทั้งคืนเพราะน้องชอบให้กอดไว้แน่นๆ เมื่อเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็เป็นเวลาราวๆๆ 6โมงนิดๆผมปล่อยน้องให้นอนต่อไปก่อน ส่วนผมก็ลุกมาเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำ "ตื่นแล้วหรอครับ" ผมหันมาถามน้อง"ครับ วันนี้ฟ้ามีเข้าแล็บครับ" ฟ้าตอบพร้อ
เรียนจบสักที[ฟากฟ้า]ผมกับพี่แสนเราคุยกันมา6เดือนแล้วครับ หลังจากวันนั้นที่ผมไปพักห้องพี่แสนคุณแม่ของผมก็บอกให้ย้ายไปอยู่กััับพี่เขาเลย และใช่ครับตแนนี้เราอยู่ด้วยกันวันนี้เป็นวันพิเศษของผมอีกหนึ่งวันเพราะผมเรียนจบแล้วครับทุกคน ในที่สุดก็จบสักที"กว่าจะจบปางตายกันอยู่นะ" ไม้เมตรว่า"จริงๆเราไม่น่า