ขอรักเจ้าตัวร้าย

ขอรักเจ้าตัวร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-08-29
Oleh:  sammi'POngoing
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
79Bab
1.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ซีรีส์ ชุด Return (รัก) นิยาย yaoi มี 3 เรื่อง 1. ขอรักเจ้าตัวร้าย "พี่ทะเล อยู่กับผม เราอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยได้ไหม" "นายแน่ใจเหรอ" "ผมแน่ใจ" "งั้น... ฉันก็..." 2. Run to Love รีเทิร์น 2 รัก อาคเนย์มองสบดวงตาสีน้ำตาลไหม้ที่ยังคงรอคอยคำตอบจากเขาด้วยความสับสน จนกระทั่งถูกมือน้องน้อยกอดรัดเข้าให้ เพียงสัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านปลายนิ้วระหว่างกันทำให้เขาใจเตลิด ไม่สนใจใครแล้วดีไหมนะ... เห็นแก่ตัวสักครั้งดีไหมนะ... อาคเนย์ชั่งใจครู่หนึ่งจึงกอดตอบแอลที่ผละออกเมื่อเห็นเขาไม่ตอบรับ "ก็ได้... งั้นคืนนี้เราอยู่ด้วยกันนะ" 3. Catch Me If You รัก เมื่อร้านหนังสือที่รักกำลังจะถูกปิด กวินรู้สึกใจหาย เขาอยากส่งต่อหนังสือที่รักให้ใครสักคน และคนที่เข้ามาคนนั้นก็คือ เจษฎ์ เขาจ้างกวินให้เป็นคนส่งหนังสือแทนความรู้สึกดีๆ เมื่อได้ใกล้ชิดก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ กวินจะทำยังไงกับคนที่ทำให้หัวใจสั่นไหวในฤดูหนาวนี้.

Lihat lebih banyak

Bab 1

1 เด็กกำพร้า

「桜井綿、俺がお前を愛するなんて妄想するな!」

男は彼女の首を掴み、ソファに押しつけながら憎々しげに叫んだ。

「もう限界だ。おとなしくしてろ。半年後、絶対離婚してやる!」

「陸川嬌を突き落としたのは私じゃない……彼女が自分でプールに落ちたの!」

桜井綿の声はか細く震え、全身びしょ濡れのまま、痩せた体が絶えず小刻みに揺れていた。先ほど水に落ちた恐怖から、まだ抜け出せずにいた。

「言い訳はやめろ!お前は嬌ちゃんと長年の友人だろ?彼女が水を怖がるのは、一番知っているはずだ!」男はさらに力を込める。まるで「嬌に何かあれば、お前も同じ目に遭わせてやる」とでも言うような、凶悪な表情だった。

「長年の友人」――その一言で、彼女の罪は決まった。

綿の瞳は薄く霞み、一筋の涙がゆっくりと頬を伝い落ちた。心が砕ける音が、自分にだけ鮮明に響く。

他の女のために、自分を責めるこの男が夫だなんて――信じたくなかった。

彼女は高杉輝明を四年間愛し、三年間、彼の妻だった。三年前、彼と結婚できると知ったときの喜びは、言葉にできないほどだった。

――だが、輝明と結婚してから知った。

この結婚には最初から、彼の愛なんてなかったのだと。

輝明の母は、たとえ何があっても、彼の想い人である陸川嬌を家に入れないと決めていた。それで綿は、陸川が彼のそばに居続けるための「道具」にされたのだ。

陸川がプールに落ちたとき、みんなが彼女を助けに行き、必死で取り囲んだ。

――けれど。

綿がプールに落ちたときには、誰一人、気にも留めなかった。冷たい水の底で、ただ一人、死にかけていた。輝明は陸川が水を怖がることを覚えていた。けれど、彼女も同じく水を恐れていることは忘れていた。

必死に築き上げた結婚が、ただの空っぽな殻だったと気付いた瞬間、綿は思わず笑ってしまった。ソファに座ったまま、乾いた笑みをこぼす彼女を見て、輝明は軽蔑の色を浮かべる。そして、冷たく言い捨てた。

「……狂ってるな。」

――そう。彼女は、狂っていたのかもしれない。

輝明と結婚するために、彼女は何度も父に逆らい、桜井家を混乱に巻き込み、ついには父と決裂した。その結果、父は病で倒れ、入院することになった。

父は彼女に言った。

「愛してくれない男と結婚しても、苦痛なだけだ。君は、勝てない」

――けれど、彼女は信じていた。

「彼が私を妻に迎えることこそが、最大の承認だ」と。

「彼の心を、いつか愛で溶かせる」と。

そして彼女は父に誓った。

「この結婚は私が勝つ」と。

――だが、彼女は間違っていた。

愛してくれない人の心は、氷のように冷たいのだ。その前では、息をすることすら罪だった。勝敗を決めるのは、彼女ではなく、輝明だったのだ。

ジリリリリ~ン

静かなリビングに、けたたましい着信音が響いた。輝明のスマートフォンが鳴る。

ディスプレイに映し出された名前を見た瞬間、彼の顔から怒りがすっと消えた。

リビングには微かに、電話の向こうの甘い女性の声が漏れている。

輝明は視線と落とし、そばに置いてあったスーツのジャケットを手に取った。険しい表情はすっかり消え、代わりに柔らかな笑みが浮かぶ。

「大丈夫、すぐに行くからね」

綿の息が詰まる。

彼は電話を切ると、ただ綿を一瞥するだけで、何の未練もなく部屋を出て行った。

「輝明……」

掠れた声で男の名前を呼ぶ。少しでも、ほんの少しでも、引き止めたかった。

「私も、水が怖いの……」

その言葉に、輝明は足を止めることすらしなかった。馬鹿げている、としか思わなかった。

嬌が水を怖がるのは、彼が幼い頃誘拐されたあの日、海に落ちて彼を助けようとしたことが原因だった。その出来事は、彼女に深い傷を残したのだ。

一方、桜井綿はダイビングの資格まで持っている。そんな彼女が、水を怖がる?

彼女は、そんなことで彼の気を引けるとでも思っているのか?

愚かにもほどがある!

扉が押し開けられる。その背中を見送りながら、綿の目からぽろぽろと涙がこぼれ落ちた。これまで一度も輝明に選ばれたことがない。そう気づいた瞬間、心が引き裂かれるように痛んだ。

「……この七年間、少しも私を愛したことがないの?」

全身の力を振り絞り、赤くなった瞳で問いかける。

こんな瞬間でさえも、もしかしたら彼の中に、自分への感情がほんのわずかでもあるのではないかと、どこかで幻想を抱いていた。

輝明はついに足を止め、振り返る。そして冷え冷えとした嘲笑を浮かべた。次の瞬間、彼が放った言葉は、綿にとって何よりの屈辱だった。

「お前が愛を語る資格があるのか?桜井綿、その哀れな顔を引っ込めろ。気持ち悪いんだよ!」

怒りを帯びた鋭い視線と刺さるような言葉が、ナイフのように綿の心をえぐった。

輝明はそんな彼女を見下ろしながら、心の中で嘲笑った。「愛」だと?自分に結婚したい相手が別にいると知りながら、それでもあらゆる手を尽くしてこの結婚を勝ち取った。そんなものを、愛と呼べるとでも?

綿は衣服の端をぎゅっと握りしめると、爪が食い込め、血の気が失せて白くなっていくのがわかった。そのとき、頭に浮かんだのは友人の森川玲奈の言葉だった。

「皆から愛されている桜井家のお嬢様の綿が、なぜ高杉輝明にこだわる必要があるの?」

――なぜ、私は彼に、こんなにも執着してしまったのだろう。

綿自身にも、それがわからなかった。

多分、それは十七歳のとき、いじめられた自分を必死に庇いながら、彼が言ったあの言葉のせいだろう。

――綿ちゃん、怖がらないで。

でも、今になって綿は気づいた。

「怖がらないで」なんて、誰にでも言える慰めの言葉に過ぎなかったのだ。

綿は静かに目を閉じる。涙が頬を伝い、音もなく落ちた。胸の奥にある痛みも、もう麻痺し始めていた。

この三年間、彼女が経験した痛みは、すべて彼女が最も愛した人――輝明からのものだった。

彼の目には、綿は冷酷で残忍な女にしか映っていなかった。彼の想い人を排除しようとする、忌まわしい毒婦として。

七年。

どんなに冷たい相手でも、七年も一緒にいれば多少は信頼を得られるはずだった。けれど、彼は最後まで綿を信じなかった。

ならば、もういい。お互いに傷つけ合うくらいなら、早く終わりにした方がいい。

彼が嫌悪するこの結婚を、彼女ももう続けたくなかった。一分一秒でも、もう耐えられない。

綿は涙を拭い、彼の背中を見つめながら淡々と言った。

「私たち、離婚しましょう」

その言葉が部屋に響き渡った瞬間、輝明の足が、一瞬止まった。彼は驚いたように振り返り、綿を見つめる。彼の目には、一瞬の戸惑いが浮かんでいた。

彼は信じられなかった。綿が、そんなことを言うなんて。

この三年間、彼女はいつも良き妻を演じ、慎重に二人の関係を守ってきた。

どんなに彼が冷たくあしらおうと、どんなにひどい言葉を投げかけようと、彼女は一度も「離婚」なんて言葉を口にしなかった。

これは何の芝居だ?輝明は喉を少し動かし、眉をひそめる。そして、冷たい声で告げた。

「桜井綿、その幼稚な手はやめろ。すぐに病院に行って、嬌ちゃんに謝れ!」

綿は唇を噛み、完全に心が冷え切った。

もういい。彼女は、もう、弱さを捨てる。

深く息を吸い、初めて――トゲのある言葉を口にした。その声は、氷のように冷たかった。

「離婚するって言ってるの。わからないの?」

輝明はその冷たい声に驚き、目を暗くした。

彼女はソファのそばに立っていた。近くにいるのに、二人の間には大きな隔たりがあるように感じられた。

輝明は綿をしっかりと見たのは、久しぶりのことだった。

彼女は以前より痩せ、結婚前のあの明るく美しい姿はもうなかった。今では少し陰りを帯びている。

五月の南城はまだ夏には遠い。

綿はプールに落ち、冷たい水に浸かっていたせいで全身が震えていた。その姿が、どこか痛々しく、みすぼらしくすら見えた。

一瞬、輝明の思いは青春時代に引き戻された。

綿は桜井家で愛されて育ったお嬢様だった。ピアノの腕前も素晴らしく、彼女を追いかける男は数えきれないほどいた。

しかし、綿はただ彼だけを愛し、必ず彼と結婚すると言い張っていた。

その頃、母が病気だった。水仕事をしたことのないお嬢様である綿が、スープの煮込み方を学び、マッサージを覚え、気難しい母の世話を完璧にこなしていた。

正直なところ、当時の輝明は綿を嫌ってはいなかった。むしろ、彼女と結婚することを受け入れていた。

――いったい、いつから変わってしまったのだろう?

彼が「嬌ちゃんとしか結婚しない」と決めて、それでも綿があらゆる手を尽くして彼と結婚しようとした、あの時からだ。

輝明は薄く唇を閉じ、低い声で言った。

「離婚を持ち出せば、俺が謝るとでも思ったのか?」

普通なら、綿が離婚を望むと聞けば、喜ぶべきなのだろう。

なのに、彼女の顔を見ていると、なぜか胸が詰まるような感覚に襲われた。

「よく考えたのか。本当に離婚するんだな?」

輝明は綿を睨み、初めて彼女が遠い存在に思えた。

心を尽くして手に入れた結婚を、彼女は本当に捨てるつもりなのか?

輝明はスーツに身を包み、すらりとした長身を誇っていた。端正な顔立ちはひときわ目を引く。特に、漆黒に輝く深い切れ長の目。一重でありながら、冷たさと妖しい魅力を宿っている。

この顔に惹かれ、綿は離れられなくなった。

彼との結婚を続けるために、彼女は何度も冷たい態度に耐え、陸川嬌の存在にも目をつぶった。彼女はこの結婚に対して、誠実だったと自負していた。

――けれど。

結婚は双方向のものだ。一人で支え続けることなんて、できない。

もう、操り人形のように縛られるのはごめんだ。そして、愛し合う二人を引き裂くことにも、疲れた。

「私はもう、答えを出したわ」

綿は微笑みながら言った。その顔には、どこか穏やかな表情が浮かんでいた。

輝明の眉間がひくつく。握りしめたジャケットに、無意識に力をこもる。心の奥底から湧き上がる、不快感と苛立ちが叫んでいる。

「あなたを七年間愛し続けたけれど――」

「高杉輝明、私は負けたの」

綿は涙を飲み込み、心の痛みに耐えながらも、静かに笑っていた。

負けたのだ。彼の心を手に入れることも、溶かすこともできなかった。

以前は、こんな結末なんて想像もしなかった。でも今は、それを認めるしかない。

輝明は彼女の言葉を聞き、胸の奥で苛立ちが膨れ上がるのを感じた。

「……好きにしろ」

どうせ、またいつもの駄々こねだろう。数日無視していれば、また何事もなかったかのように戻ってくる。

バタン――

ドアが勢いよく閉められる。

綿は力が抜けたようにソファへ崩れ落ち、苦笑を浮かべた。

七年間の夢は、もう終わりにしなければならない。

彼女は静かにスマホを取り出し、ある番号を押した――
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
79 Bab
1 เด็กกำพร้า
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของเมืองใหญ่ ทะเลแนบใบหน้ากับกระจกสีชาของรถแท็กซี่ จ้องความสูงของตึกระฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับของร้านรวงที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยแสงไฟแห่งการเฉลิมฉลอง ใกล้ปีใหม่แล้วสินะ... ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นไม่คลายนับแต่ย่างเท้าก้าวลงมาจากรถไฟที่มุ่งตรงจากภาคเหนือมายังปลายทางกรุงเทพมหานคร จะว่าเชยก็เชย... ทะเลไม่เคยมากรุงเทพฯ เลยสักครั้ง ถึงแม้จะชื่อว่าทะเล แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นทะเลกับตาตัวเอง ไม่เคยรู้แม้กระทั่งว่าน้ำทะเลมีรสเค็มอย่างไร แล้วทำไมคนถึงชอบมาทะเล เขารู้แค่ว่าชื่อจริงของเขานั้นมีที่มาจากพ่อที่เป็นคนทะเล อยากเจอจัง... ทะเลอยากเจอพ่อ ก็เลยหมายใจว่ามาทำงานที่กรุงเทพฯ เขาจะออกตามหาพ่อ ไม่ว่าจะเจอหรือไม่ เขาก็อยากลองดูสักครั้ง“ถึงแล้วครับ”ทะเลมองผ่านกระจกหน้าต่างรถแท็กซี่ที่เพิ่งจอดสนิทลงตรงหน้าประตูรั้วของ ‘อคินพร็อพเพอร์ตี้’ คอนโดมิเนียมมิเนียมกลางเก่ากลางใหม่ใจกลางกรุงเขาขยับตัวไล่ความเมื่อยขบแล้วหยิบกระเป๋าเป้เตรียมพร้อมก่อนจะล้วงกระเป๋าเงินขึ้นมาล้วงหยิบธนบัตรสีม่วงหนึ่งใบส่งให้“
Baca selengkapnya
2 คนที่เจอกันคืนนั้น
“ครับพี่”ทะเลกระตือรือร้นตอบรับ สักพักปลายสายก็ตอบกลับมา“ถึงแล้วเหรอ”“ครับ”“กินไรยัง ไปกินข้าวกัน”“ไม่เป็นไรครับ ผมอิ่มพอดีเลย”ทะเลได้ยินเสียงปลายสายหัวเราะ เขาก็หัวเราะตาม เสียงหัวเราะของณัฐพล ครูพละหนุ่มโรงเรียนอคิราห์วิทยาทำให้ทะเลยิ้มหวานดีใจจังที่ได้มาทำงานที่เดียวกับพี่ณัฐ...ชายหนุ่มผิวขาวร่างเพรียวบาง สูงร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตร ผุดลุกขึ้นเดินไปมาแก้เขินขณะฟังเสียงณัฐพลคุยจ้อไม่หยุด“นายยังใส่แว่นอยู่ปะ”“ใส่ครับ”“ทรงผมหยอยเหมือนเดิมสิท่า”“ครับ”“ว่าแล้ว ฮ่าฮ่า”ทะเลเผลอหัวเราะตาม ขณะมวนผมลอนข้างหูของตัวเองตามความเคยชิน สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของทะเลเห็นจะเป็นแว่นสายตาหนาเตอะที่เข้ากันพอเหมาะพอดีกับดวงหน้านวลที่บดบังดวงตาสดใสของเขาเสียสนิท ซึ่งทะเลก็หาได้แคร์ไม่ เขายังสวมแว่นสายตากรอบหนาที่บดบังดวงตาคู่งามเช่นเดิมเขาไม่เคยสนใจ ว่าใครจะว่าหรือมองรูปลักษณ์ภายนอกของเขายังไง เขายังคงไว้ผมทรงเดิมเหมือนสมัยเรียนอย่างที่ณัฐพลเพิ่งล้อ ปอยผมหยักศกที่ตกลงมาข้างหูกับผมหน้าม้าที่ปิดหน้าผากเหนือคิ้วที่ไม่ได้กันให้เป็นระเบียบตามเทรนด์ ส่งผลให้ทะเลดูแตกต่างจากคนอื่นมากกว่าจะเป็นชายหนุ่มว
Baca selengkapnya
3 หลงตัวเอง
ทะเลใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ราวกับกำลังมุ่งร้าย ร่างที่โถมปะทะเข้ามาทั้งสูงใหญ่และกำยำจนเขาเหมือนจะจมมิดไปกับแผงอก กระทั่งแสงไฟจากกระบอกไฟฉายสาดส่องเข้ามาในห้องสมุด ทะเลรวบรวมแรงผลักร่างโถมออกห่าง จะโบกมือให้คนด้านนอกช่วย แต่แล้วก็ถูกรวบตัวผลักเข้าชิดมุมผนังจนมุม“ปล่อยผมนะ...”“ปล่อย ผมก็โดนจับดิ”ทะเลผลักอกแน่นใต้เสื้อหนังตัวหนาออกห่าง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน แถมยังพยายามดันเขาเข้าผนังอีก ทะเลเหมือนปลาหมึกถูกหนีบจนแบนอีกนิดเดียวคงโดนเครื่องบดขยี้จนตัวแฟบแล้ว“ผมไม่บอกใคร สาบาน สาบานจริงๆ”“ฝันเหอะ คิดว่าจะเชื่อเหรอ”“ผมจะร้องให้ช่วยแล้วนะ!”“ก็ลองดู ครูร้องให้ช่วยเมื่อไหร่ ผมจูบ”“ห๊ะ จะบ้าเหรอ! นายเป็นเด็กนะ!”“เด็กแล้วไง จูบผู้ใหญ่ได้ก็แล้วกัน”เฮ้ย!“ไม่ได้เฟ้ย!” ทะเลถึงกับสบถ เพราะคนในความมืดดูจะคุกคามเขาไม่ลดละ “ชะ ช่วยด้วย! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!”“ผมเตือนครูแล้วนะ”เด็กหนุ่มในมุมมืดกระซิบริมหู ก่อนที่ริมฝีปากของทะเลจะถูกปิดทันควัน ทะเลตาค้างเมื่อถูกร่างสูงใหญ่เบียดชิดจนเขาจมอยู่กับมุมเสาริมผนังด้านหลังชั้นหนังสือลึกเข้าไปด้านใจจนสุดปลายทางเดิน เข
Baca selengkapnya
4 คนที่เจอกันอีกครั้ง
ทะเลอดหัวเราะไม่ได้ ขนาดเห็นหน้าแวบๆ จากแสงสลัวในความมืด ทะเลก็รู้สึกว่าเขาดูดี แต่จะดีกว่านี้หากไม่ยกหางตัวเองแบบนี้“ว่าแต่นายชื่ออะไร”“ทำไม สนใจเหรอ”“บ้านนายดิ” ทะเลโพล่งตอบไอ้คนหลงตัวเอง...“ครูไม่ต้องห่วงว่าจะติดเชื้อบ้าจากผมล่ะ ถึงจะโดนหมาหมู่รุมกัดมาแต่ผมจำได้ว่าไม่ได้กัดครู อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าปากครูก็หอมดีนะ”“หอมเหรอ หมายความว่าไง”เด็กหนุ่มถูมือขวากับอกเสื้อไปมาล้อเลียน ทะเลหน้าม้านเพราะเมื่อครู่มือนี้ที่ปิดปากเขาแน่นแทบหายใจไม่ออกนั่น...“อะ ไอ้บ้า!”“ไปนะ หนูคิตตี้” “นี่! เดี๋ยวสิ นาย! แล้วหนังสือที่ถือไปน่ะ ยังไง...”“ไว้เอามาคืน” ทะเลมองตามมือไหวๆ ที่ยกหนังสือสันเท่าก้อนอิฐขึ้นโบกเหนือหัวไม่บ่งบอกว่าสะทกสะท้านใดๆ กับความผิดที่ก่อไว้ เขารู้สึกคุ้นท่าทีแบบนี้มากกว่าเดิม เหมือนจะไม่ใช่แค่เด็กนักเรียนเกเรในโรงเรียน แต่เขาเหมือนจะเคยพบคนลักษณะเช่นนี้มาก่อนเมื่อไม่นานมานี้เองว่าแต่ว่าเขาเป็นใครกัน...ทะเลมองตามเด็กคนนั้นไปจบลับสายตา ขณะจะก้าวออกจากห้อง เขาก็เห็นแว่นสายตากรอบเงินวางตั้งอยู่บนโต๊ะ เงาวับแวววาวของมันสะท้อนผ่านตาของเขาแวบหนึ่งทะเลจำได้ว่ามันคือแว่นของเข
Baca selengkapnya
5 คนที่แอบปลื้ม
ทะเลงัวเงียลืมตาตื่น เพ่งมองหน้าเจ้าของเสียงที่คุ้นเคย ปรับโฟกัสสายตาได้จึงรีบหยิบแว่นสายตาที่ถูกถอดวางไว้บนหนังสือปกแข็งขึ้นมาสวม พอเห็นชัดๆ ว่าใครก็ถึงกับตาเบิกกว้าง “ครูเอ”“ครับ ครูเลไปทำอะไรกับใครมาเอ่ย ดูท่าหลับเพลินเลย”“เปล่าครับ แต่ครูเออย่าเพิ่งเรียกผมว่าครูเลย ผมยังเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวเอง”“อีกเดี๋ยวก็ใช่ ได้ยินว่ายื่นสมัครที่นี่ด้วยไม่ใช่เหรอครับ”“ครับ แต่ยังไม่มีตำแหน่งว่างเลย”“ไม่เป็นไร ผมว่าครูเลได้อยู่แล้วล่ะ ผมเรียกไว้ให้ชินก่อนน่ะครับ”“แหม ครูเอก็...” ทะเลตอบเขินๆชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่ออย่างสนิทสนมฉีกยิ้มกว้างขณะก้มหน้ามอง ทำให้ทะเลเขยิบตัวขึ้นนั่งหลังตรงด้วยความตกใจ“ตกลงเมื่อคืนไปทำอะไรกับใครมาครับ” “เปล่า เปล่า ผมไม่ได้ทำอะไรกับใครเลยจริงๆ ครับ”ทะเลโบกมือปฏิเสธอย่างไว หน้าแดงแก้มแดงจนครูหนุ่มยื่นหน้ามาใกล้จนทะเลถึงกับผงะ“งั้นแสดงว่าครูเลยังไม่มีใคร”“อะไรนะครับ”ทะเลยิ้มเก้อ ไม่กล้าสบตาครูพละหนุ่มด้วยซ้ำเพราะกลัวจะสงสัยว่าทำไมคนกระตือรือร้นกับการทำงานอย่างเขาถึงตกอยู่ในโหมดง่วงเหงาหาวนอนได้ ก็เมื่อคืนกว่าจะกลับถึงคอนโดมิเนียมที่แม้จ
Baca selengkapnya
6 คนที่ทำให้ความยุ่งยากตามมาโดยไม่รู้ตัว
ทะเลแกล้งไขสือทั้งที่รู้อยู่ว่าเอราวัฒน์แกล้งมาทำหมาหยอกไก่กับเขาก็เพื่อหลอกใช้ทั้งที่ใจเขาชอบครูอีกคนอยู่ ดีที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย“เปล่าสักหน่อย ก็ที่ผมมขอแลกเวรกับครูเลคืนนี้เพราะรู้ว่าคุณว่างไงครับ”“แต่ครูคนอื่นก็มี”“แต่ครูเลอยู่ใกล้โรงเรียนที่สุด นะครับ ช่วยผมนะครับ” เอราวัฒน์ทำตาเล็กตาน้อยออดอ้อน “ผมมีธุระจริงๆ เนี่ยถ้าไม่ติดว่าครูณัฐต้องอยู่คนเดียว ผมคงไม่ขอครูเลช่วยหรอกครับ ผมก็เกรงใจ”“คุณว่าใครต้องอยู่คนเดียวนะครับ”“ก็ครูณัฐคนดังประจำโรงเรียนเราไงครับ ผมกลัวว่าครูณัฐจะคุมเด็กคนเดียวไม่ไหว ก็เลยเสนอครูเลเป็นผู้ช่วย”“แล้วเขาว่าไงครับ”“ครูณัฐพอรู้ก็ดีใจมากๆ นะครับ”ทะเลหูผึ่ง เพราะได้ยินว่าณัฐพลอยู่คนเดียว อย่างนี้เท่ากับว่าการแลกเวรดูเด็กซ้อมกิจกรรมต้อนรับผู้บริหารโรงเรียนชุดใหม่ก็ไม่เลว เพราะมีณัฐพล ครูพละสุดหล่อที่เขาแอบชอบอยู่โอกาสดีแบบนี้ใช่ว่าจะมีบ่อยๆ...“ถ้าครูเลไม่ว่างจริงๆ ก็...”“ว่าง! ว่างครับ ผมว่าง” ทะเลตอบรับหน้าชื่นตาบานทันที“แหม่ ขอบคุณนะครับครูเล”เอราวัฒน์คว้ามือทะเลมากุมไว้ทั้งสองมือแล้วแกว่งไปมาด้วยความยินดี จนทะเลเหลียวมองรอบๆ ด้วยความกระดากท่าม
Baca selengkapnya
7 อันตราย!
ทะเลโยนถุงปาท่องโก๋ทิ้งถังขยะใกล้ๆ ประตู รีบย่ำเท้าออกมาหมายจะให้ถึงคอนโดมิเนียมให้ไวที่สุด แต่เพราะฝนกระหน่ำเมื่อบ่าย ทำให้ถนนเฉอะแฉะนองไปด้วยน้ำเป็นหลุมเป็นบ่อทะเลหลบหลุมไม่พ้นจึงเผลอเหยียบก้อนหินจนข้อเท้าพลิกอีกโธ่เว้ย!ด้วยความโมโห ทะเลจึงย่ำเท้าอีกข้างแรงๆ ประชดชีวิตหมายให้เป็นที่ระบายอารมณ์จนหนำใจจึงจะเดินต่อ แต่คราวนี้ไม่ใช่เล่นๆ ทะเลรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าข้างที่พลิกจึงค่อยลดความห้าวลงเจ็บเป็นบ้า!ไอ้ทะเลคนงี่เง่าเอ๊ย!เขาได้แต่ตำหนิตัวเองก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินต่อด้วยความเจ็บ แต่ไปได้แค่ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ แหวกบรรยากาศที่แสนจะเงียบเหงาวังเวงดังเข้าโสตประสาท ทะเลรู้สึกถึงอันตรายจนกระทั่ง...“ช่วย... ด้วย...”“ช่วย.. ด้วย...”นั่นใคร!!ทะเลชะงัก ผ่อนฝีเท้าลง มองซ้ายมองขวาเห็นเงาวูบวาบ ฉับพลันก็ขนลุกซู่ นั่นคนหรือผีกันนะ ทะเลเริ่มใจเสีย ชะงักดูทีหากเห็นท่าไม่ดีเขาจะหาทางหนีทีไล่ยังไง รู้งี้เดินกลับทางหน้าถนนใหญ่เสียก็ดีทะเลได้แต่นึกหวาดระแวงในใจ มือสั่นเทาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าขึ้นมาเตรียมพร้อมไว้ก่อนแต่ทว่า... “เฮ้ย! พวกมึงสั่งสอนมันดิ๊!”เสียงคำรามดุ
Baca selengkapnya
8 เข้าใจผิด
เด็กหนุ่มส่งเสียงแผ่วเบาย้ำอีกครั้งออกมาจากริมฝีปากบวมช้ำเขาจ้องมองมาด้วยสายตาแทนความรู้สึก มันดูลึกล้ำ มีแววกังวลห่วงใยจนเห็นได้ชัด ทะเลเห็นแล้วใจกระตุกแทนที่เขาจะต้องเป็นห่วง กลับกลายเป็นเด็กคนนี้เสียเองที่ดูกังวลกว่าเขาทะเลมองจ้องจับไปยังสองคนที่พ่นควันจากปลายมวนบุหรี่สีแดงวาบ ทั้งสองคุยกันหลังจากคนเป็นลูกพี่วางสายจากเบอร์ปริศนา เหมือนกำลังตกลงอะไรบางอย่างคงไม่ทันได้สนใจ สักพักมันก็ดีดก้นบุหรี่ทิ้งลงข้างทางแล้วทิ้งร่างเด็กหนุ่มไว้ตามลำพังก่อนจะเดินหายไปในความมืด เขาจึงตัดสินใจกดโทรศัพท์ส่งข้อความทันที “แจ้งเหตุครับ... คือว่า มี...” ไม่ทันได้บอกกล่าวสาเหตุให้ปลายสายรับรู้ ก็ถูกเด็กหนุ่มเอื้อมมือมาปัดโทรศัพท์จนกระเด็น “เฮ้ย! นั่นมันโทรศัพท์ผม” “บอกว่าอย่าแจ้งไง...” “เอ๊ะ! ทำไมล่ะ” “อยากหาเรื่องเดือดร้อนหรือไง”เสียงเด็กหนุ่มขาดห้วงจนทะเลหน้าเสีย เป็นขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรได้ไง แล้วยังยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมให้เขาแจ้งความอีก“งั้นไม่แจ้งความก็ได้ แต่เรียกรถพยาบาลละกัน” “ก็บอกไม่เป็นไร” “ไม่เ
Baca selengkapnya
9 ช่วยด้วย!
“ไหนว่าพอแล้วไงพี่”“ก็เมื่อกี้น้องแอนกู”“ผมว่าพอเหอะ สั่งสอนมันแค่นี้มันก็หยอดน้ำข้าวต้ม เสนอหน้ามาให้น้องแอนพี่เห็นไม่ได้เป็นเดือนแล้วมั้ง” ตัวหัวโจกหัวเราะลั่นขณะจ้องเด็กหนุ่มที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ ดูไม่ยี่หระที่สภาพแบบนั้นด้วยซ้ำ“มึงดูดิ๊ว่ามันเป็นไงบ้าง”“รากเลือดแล้ว”“สมน้ำหน้า”เสียงทุ้มห้วนไม่พอยังใช้เท้าเขี่ยต้นขาคนเจ็บแล้วเอียงคอมอง ก่อนเตะเข้าที่บั้นเอวอีกหลายครั้งราวประกาศศักดา ทำให้เด็กหนุ่มร่างบอบช้ำหงายหลังผึ่งแน่นิ่งไปทันที“มันนิ่งไปแล้วอะพี่”“ดูดิ๊ว่ามันตายยัง”“ยังๆ อย่าตายเลย ผมกลัว”หนึ่งในลูกสมุนรูปร่างอ้วนเตี้ยทรุดนั่งเอามืออวบอ้วนตบหน้าคนนอนจมกองเลือดเบาๆ แต่ร่างนั้นแน่นิ่งไม่ไหวติงไปแล้ว“ไม่รู้ตายยัง”“เฮ้ย!”สมุนอีกคนนั่งยองๆ เอานิ้วอังจมูกที่เต็มไปด้วยเลือดของอีกฝ่ายแล้วถอนใจหนัก ก่อนลุกขึ้นยืนต่อหน้าลูกพี่ใหญ่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ผมว่าพามันไปหาหมอเหอะ”“เรื่องสิ”“แต่ผมได้ยินว่ามัน...”“มันเป็นลูกใคร ก็ไม่เกี่ยวกับกู” คนเป็นลูกพี่ยักไหล่บอก “ซ่าดีนัก ก็ทิ้งไว้นี่แหละ”“แล้วถ้าเกิดมันตายล่ะลูกพี่”“ไม่ตายหรอก แต่ถึงมันตายแล้วใครจะเห็นวะ”สมุนสองคนรวมก
Baca selengkapnya
10 ห้องตรงข้าม
“ได้ครับครู แล้วนี่ไปโดนใครซ้อมมา”“ผมก็ไม่รู้”“หรือว่าจะเป็นพวกเด็กเกเรกลุ่มเดิมที่ชอบมาเล่นยาแถวนี้““แถวนี้มีเด็กเล่นยาด้วยเหรอครับ” ทะเลถามหน้าตื่น“จะเหลือเหรอครับ”“แล้วไม่มีใครรู้เหรอ”“มันพูดยากครับครู ไม่มีใครอยากยุ่งกับเด็กพวกนี้หรอก มันแบ็คดีจะตาย”รปภ.ว่าไม่พอยังพยักหน้ายืนยันขณะกุลีกุจอเข้าช่วยอีกแรง ทะเลก็หิ้วปีกอีกข้างจับคนหมดสภาพให้ลุกยืน แต่ไม่สิ้นสงสัย “แสดงว่าเกิดเหตุในตรอกนี้บ่อยเหรอ” “ก็เดือนละหลายครั้งอยู่ครับ”“แล้วไม่แจ้งตำรวจล่ะ” ทะเลถามย้ำรปภ.หนุ่มแค่นยิ้มพลางส่ายหน้าดิก “ไม่มีใครกล้าแจ้งหรอกครับครู รู้ๆ กันอยู่ว่าเด็กพวกนี้ลูกใครแบ็คใหญ่ขนาดไหน”“แต่ผมคิดว่า...”ไม่ทันที่ทะเลนะได้บอกเจตนารมณ์ ก็ปรากฏเสียงเหมือนฝีเท้าคนวิ่งย่ำน้ำด้วยความเร็วมุ่งตรงมาทางนี้ ทั้งสองเฝ้ามองด้วยความระแวงระวังที่แท้เป็นหนึ่งในสามอันธพาลเมื่อครู่ที่วิ่งกระหืดกระหอบมาดักหน้า“เดี๋ยวก่อนครับ ผมเห็นครูเมื่อกี้๊““นายเห็นเหรอ แล้วพวกนั้นล่ะเห็นรึเปล่า”“ไม่เห็น จุ๊ๆ”“อะไร” ทะเลถามหน้าตื่นเด็กหนุ่มหน้าเครียดพลางถอนหายใจเหลียวซ้ายแลขวา ไม่เห็นใครอีกก็รีบบอก “ผมเ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status