INICIAR SESIÓNบ้านสายป่าน วันต่อมา
ในขณะที่สายป่านหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ากำลังจะเดินออกจากบ้าน อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เธอหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก จากนั้นเธอก็กดรับสาย 'ฮัลโหล' 'ออกจากบ้านมาหรือยัง' แค่ได้ยินเสียง เธอก็จำได้ว่าเป็นเขา 'กำลังจะออกไปขึ้นรถค่ะ' 'เธอรอฉันอยู่ที่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอเอง ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันด้วย' 'ค่ะ' รับคำเสร็จเธอก็กดวางสายแล้วเข้าแอปพลิเคชั่นไลน์เพิ่มเขาเป็นเพื่อน ก่อนจะส่งโลเคชั่นไปให้เขา หนึ่งชั่วโมงต่อมา ครืด~ 'ค่ะคุณชวิน' 'ฉันขับเข้ามาในซอยเข้าบ้านเธอแล้ว เธอออกมายืนรอฉันหน้าบ้านได้เลย' 'ค่ะๆ' เธอรีบกดวางสายแล้วหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าไปยืนรอเขาหน้าบ้าน ไม่ถึงสองนาทีรถสปอร์ตหรูของเขาก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดตรงที่เธอยืน ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถทันที พร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยออกไป "ขอบคุณนะคะที่มารับสายป่าน" "อืม" จากนั้น เขาก็ขับรถออกไปจากหน้าบ้านของเธอด้วยความเร็ว เมื่อรถหรูของชวินเคลื่อนตัวออกมาจากปากซอยเข้าบ้านของเธอ เจ้าของใบหน้าหล่อก็หันบอกยังร่างเล็กที่นั่งหันหน้ามองออกไปนอกรถอยู่ "คาดเข็มขัดด้วยสิ" "อ อ๋อค่ะ" เธอที่กำลังใจลอยอยู่ก็ถึงกับตกใจ ก่อนจะจัดการดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตามที่เขาบอก คอนโด หลังจากที่สายป่านเอากระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปไว้ในห้องนอนแล้วก็ออกมา จึงเห็นว่าชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เมื่อเขาเห็นเธอออกจากห้องมา เรียวปากหนาก็ขยับเอ่ยออกไป "วันนี้เธอพร้อมจะทำงานหรือยัง" "คือ...มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ ให้สายป่านปรับตัวก่อนไม่ได้เหรอคะ" "เธอจะใช้เวลาปรับตัวกี่วัน" "สักอาทิตย์ได้ไหมคะ" "ฉันให้เวลาเธอปรับตัวแค่สามวัน ถ้ามากไปกว่านั้นคงไม่ได้" เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยหลังจากที่สัญญาของเด็กเลี้ยงคนที่สิบจบไป ตอนนี้ร่างกายของเขาต้องการปลดปล่อยเต็มที เขาอยากทำวันนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เธอก็ปฏิเสธอีก ซึ่งผู้หญิงสิบคนที่ผ่านมาไม่เคยปฏิเสธเขาเหมือนเธอ เด็กเลี้ยงทุกคนที่ผ่านมาของเขาพอเจอหน้ากันวันแรกเขาก็จัดเลย ไม่ต้องมัวให้เขารอเหมือนเด็กเลี้ยงคนที่สิบเอ็ดที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้หรอก "สามวันก็สามวันค่ะ" ขอเลื่อนไปสามวันก็ดีกว่าต้องโดนวันนี้ เธอคิดในใจ "งั้นวันนี้ฉันกลับก่อน อีกสามวันฉันจะเข้ามา" "ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตรก็ลุกขึ้นยืนแล้วออกจากคอนโดไป ก่อนที่หญิงสาวที่ยืนอยู่จะผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่เธอได้มีเวลาได้ทำใจอีกสามวัน หลังจากที่ชวินออกมาจากคอนโดแล้วเขาก็ขับรถไปหาแม่ที่บ้าน เพราะแม่โทรมาบอกให้เขาไปหา เนื่องจากมีเรื่องอยากจะคุยด้วย บ้านชวิน "แม่มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ" ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผู้เป็นแม่พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ "ที่ลูกเคยให้สัญญาไว้กับแม่ว่าถ้าลูกอายุครบสามสิบปีเมื่อไหร่ ลูกก็จะตกลงปลงใจกับคนที่แม่หาให้ แล้วตอนนี้ลูกก็อายุครบสามสิบปีแล้วนะลูก" "แล้วแม่มีผู้หญิงที่แม่ถูกใจแล้วเหรอครับ" "มีแล้ว และแม่ก็เล็งๆไว้หลายปีแล้วด้วย" "เขาเป็นใครเหรอครับ" "หนูมายด์เขาเป็นลูกของเพื่อนแม่ตอนเรียนอยู่มหาลัย และตอนนี้หนูมายด์ก็เรียนจบแล้วด้วย" "แม่ได้พูดกับทางโน้นแล้วเหรอครับ" "แม่ได้คุยกับเพื่อนแม่แล้วเมื่ออาทิตย์ก่อนว่าอยากจะให้ลูกหมั้นกับหนูมายด์เอาไว้ก่อน" "แล้วลูกของเพื่อนแม่เขาตกลงจะหมั้นง่ายๆเหรอครับ" "เพื่อนแม่ถามหนูมายด์แล้ว หนูมายด์ตอบตกลงว่าจะหมั้นกับลูก" "อ๋อครับ" "ลูกก็ตกลงจะหมั้นกับหนูมายด์ด้วยใช่ไหม" จีรนันท์ถามย้ำลูกชายอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ถ้าเขาตกลง ผมก็ตกลงครับ" เขามาคิดๆดูแล้วว่าเขาก็อยากจะมีครอบครัวแล้วเหมือนกัน และอีกอย่างเขาอยากให้แม่สบายใจด้วย ที่สำคัญเขาอยากจะทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่เมื่อสองปีก่อน สองปีก่อน 'แม่อยากหาผู้หญิงดีๆมาเป็นภรรยาของลูก ลูกจะว่ายังไง" 'ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวครับแม่ ผมอยากอยู่แบบนี้ไปอีกสักพัก" 'คำว่าสักพักของลูกกี่ปีดีล่ะ เพราะตอนนี้ลูกก็จะสามสิบแล้ว' 'ให้ผมอายุสามสิบก่อนนะครับ ถ้าถึงตอนนั้นแม่หาใครมาให้ผม ผมก็พร้อมที่จะตกลงปลงใจกับคนที่แม่หาให้ครับ' 'ไม่ว่าแม่จะหาใครมาให้ ลูกก็พร้อมที่จะยอมรับผู้หญิงที่แม่หาให้ใช่ไหม' 'ใช่ครับ ผมอยากให้แม่เป็นคนหาให้ ถ้าแม่คิดว่าผู้หญิงคนที่แม่หาให้ดีพอที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของแม่ ผมก็ว่าดีครับ เพราะผมเชื่อสายตาแม่ว่าแม่ต้องมองคนไม่พลาด' 'แม่มองคนไม่พลาดแน่นอน ลูกไว้ใจแม่เถอะว่าแม่จะหาผู้หญิงดีๆมาให้ลูก คนเป็นแม่อยากให้ลูกตัวเองเจอคนที่ดีอยู่แล้วล่ะ' "งั้นเอาเป็นว่าแม่จะไปบอกกับทางโน้นนะว่าลูกก็พร้อมจะหมั้นกับหนูมายด์ พอหลังจากนั้นแม่จะหาฤกษ์หมั้นอีกที แต่แม่คิดว่าคงอีกไม่กี่เดือนนี้หรอกที่ลูกจะได้หมั้นกับหนูมายด์" "ผมแล้วแต่แม่ก็แล้วกันนะครับ" ที่เขาแล้วแต่แม่ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยคบใครเป็นแฟน เพราะเขาไม่เคยรู้สึกรักผู้หญิงคนไหนสักคน เด็กเลี้ยงที่เขาเคยเลี้ยงมาสิบคนก็ไม่เคยทำให้หัวใจของเขาเปลี่ยนไปเป็นมีความรู้สึกรักพวกเธอได้สักคน ดังนั้นเขาจึงอยากให้แม่เป็นคนหาให้ดีกว่า เพราะถ้าให้เขาเป็นคนหาเอง ชาตินี้น่าจะไม่ได้เมีย "พอได้ยินลูกพูดแบบนี้ แม่ก็สบายใจหน่อย" "แม่สบายใจได้เลย เพราะผมยินดีรับผู้หญิงที่แม่หาให้ครับ"เพ้นท์เฮ้าส์ ห้าเดือนต่อมา ตอนนี้สายป่านย้ายมาอยู่กับชวินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่งานแต่งได้เสร็จสิ้นไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พรึบ! เสียงของร่างเล็กที่ทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟาด้วยความอ่อนล้าหลังจากที่วันนี้อาเจียนไปห้ารอบแล้ว "สายป่านเหนื่อยจังเลยค่ะพี่ชวิน" ใบหน้าใสหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง "อืม" เขารับคำในลำคอแล้วดึงร่างเล็กมาโอบกอดไว้ "ที่สายป่านอาเจียนบ่อยแบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรเหรอคะพี่ชวิน" "เอ่อ...มันคงเป็นอาการของคน...แพ้ท้องน่ะ" เขาตอบด้วยท่าทีอึกๆอักๆเหมือนคนมีพิรุธ "สายป่านจะแพ้ท้องได้ยังไงคะก็ในเมื่อสายป่านยังแปะแผ่นยาคุมอยู่เลย" "ถึงจะแปะแผ่นยาคุม แต่มันก็มีโอกาสท้องได้เหมือนกัน ถ้าเกิดว่าแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบกับผิวหนัง เพราะประสิทธิภาพในการคุมกำเนิดจะลดลงไปด้วย" เขาจะเป็นคนเปลี่ยนและแปะแผ่นยาคุมกำเนิดให้เธอทุกครั้ง แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขาจงใจแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบ เพราะอยากให้เธอท้อง และตอนนี้เธอก็ท้องจริงๆ ถือว่าแผนที่วางไว้สำเร็จแล้ว "พี่ชวินคิดว่าสายป่านจะท้องไหมคะ" "พี่คิดว่าท้องนะ เพราะพี่ตั้งใจให้เธอท้อง" เขาจำต้องบอกความจริง ไม่อยากโกหก "พี่ต
เพ้นท์เฮ้าส์ หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "พี่ชวินคะ วันนี้สายป่านจะออกไปหามายด์นะคะ" "จะออกไปเลยไหม" "ออกไปเลยค่ะ" "งั้นก็อาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวออกไปพร้อมพี่เลย" "ได้ค่ะ" ว่าจบ หญิงสาวก็เข้าไปอาบน้ำ ก่อนที่ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทหรูจะออกจากห้องไปรอข้างนอก เวลาต่อมา สายป่านที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยออกจากห้องแล้วเดินมาหายังร่างสูงที่นั่งก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองยังร่างสวยที่มายืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคมจ้องมองเธอที่อยู่ในชุดเดรสสั้นโชว์ไหล่บอบบางและช่วงเนินอกขาวนวลเนียนด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ก่อนจะพูดออกไป "ไปกันเถอะ" พูดจบ ชวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพากันออกจากเพ้นท์เฮาส์ไป คาเฟ่แห่งหนึ่ง หลังจากที่สองสาวสั่งน้ำและขนมมาทานกันแล้ว สายป่านก็เอ่ยถามมายด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พี่ชวินบอกฉันว่าเธอมีคนในใจอยู่แล้ว ตกลงคนในใจของเธอคือใครเหรอมายด์" "ออสติน" มายด์ตอบแล้วหยิบขนมขึ้นมากินไปด้วย "ออสติน?" สายป่านถามออกไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ ก่อนที่มายด์จะเอ่ยออกมา "ใช่ ฉันชอบออสตินมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งแล้วล่ะ และออสตินก็ชอบเธอมานานแล้วด้วยเหมือนกัน" "ออสตินชอบฉันงั้นเห
เมื่อทั้งสองร่วมรักกันเสร็จแล้ว ชวินก็อุ้มสายป่านไปชำระล้างคราบน้ำรักในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้ากัน ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยถาม "ยาคุมล่ะคะพี่ชวิน" "ไม่กินได้ไหม" "ถ้าไม่กินยาเดี๋ยวก็ท้องสิคะ" "เธอยังไม่อยากท้องเหรอ" "สายป่านว่ามันเร็วไปหน่อยค่ะถ้าจะให้ท้องตอนนี้" "แต่สำหรับพี่พี่ว่าไม่เร็วไปหรอก แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อมเดี๋ยวพี่จะให้เธอกินยาก่อนก็ได้ พอหลังจากนี้พี่ค่อยป้องกันเอง" "โดยการใส่ถุงยางน่ะเหรอคะ" "ใช่" "ไม่เอาค่ะ สายป่านไม่ชอบให้พี่ใส่ถุง" เธอทำเสียงออดอ้อนแล้วสวมกอดเอวสอบและแนบหน้าไปกับอกแกร่ง ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นโอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความรักและหวงแหน "หึ ชอบให้พี่เอาสดใช่ไหม" หัวเราะยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดู เขาชอบที่เธออ้อนเขาแบบนี้ "ใช่ค่ะ สายป่านชอบแบบเนื้อแนบเนื้อ เรามีอะไรกันแบบเนื้อแนบเนื้อมาตั้งหลายเดือนแล้วนะคะ แล้วจู่ๆจะให้กลับไปใส่ถุงอีกเหรอคะ" "พี่ก็ไม่ได้อยากกลับไปใส่ถุงอีกหรอกนะ แต่พี่แค่ไม่อยากให้เธอต้องคุมเองน่ะ พี่ก็เลยเป็นฝ่ายป้องกันเองจะดีกว่า" "พี่ชวินไม่ต้องป้องกันเองหรอกค่ะ เดี๋ยวสายป่านจะคุมเอง สายป่านจะคุมแบบใช้แผ่นแปะอีกค่ะ" "ถ้าอย่างนั้
เมื่อเขาดูดเลียทรวงอกอวบอิ่มจนรู้สึกว่าพอใจแล้ว จากนั้นเขาก็หยัดกายขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าออกไปจากกายหนา โดยความแข็งแกร่งที่อยู่กึ่งกลางกายก็เริ่มผงาดแข็งขึ้นมาพร้อมที่จะสอดแทรกเข้าไปในร่องคับแคบสีหวานที่เขาไม่ได้เข้าไปสองเดือนแล้ว "คุณชวินคะ" สีหน้าของเธอแสดงความวิตกกังวลออกมาอย่างชัดเจนเมื่อนึกไปถึงมายด์ที่เป็นคู่หมั้นของเขา "เรามามีความสุขกันเถอะนะสายป่าน สองเดือนแล้วนะที่เราไม่ได้มีความสุขด้วยกัน และตอนนี้เธอก็ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอะไรทั้งนั้น" พูดจบ เขาก็อุ้มร่างเล็กไปนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำหรูขนาดใหญ่ เขาลงไปนั่งในอ่างพร้อมกับจับขาเรียวให้กางออกเป็นรูปตัวเอ็ม ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปชิมความหวานที่เขาโหยหามานานมากแล้ว ห่างหายเรื่องนี้ไปสองเดือนก็เหมือนกับสองปีสำหรับเขา แผล่บ แผล่บ "ซี้ดด อ๊า" เธอแอ่นกลางกายเข้าหาลิ้นร้อนที่ตวัดเลียอย่างนุ่มนวล พลางสะโพกสวยก็ร่อนส่ายไปมาเนิบนาบด้วยความเสียวซาบซ่านที่ก่อตัวขึ้นเร็วมากหลังจากที่ลิ้นชื้นสัมผัสเข้ามาในร่องกลีบของเธอ ลิ้นหนาเลียติ่งเกสรซ้ำๆอยู่หลายครั้งหมายกระตุ้นความต้องการของคนตัวเล็กให้เพิ่มสูงขึ้น "อ๊า อื้อ" เธอหลับตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม พล
หนึ่งเดือนต่อมา ในขณะที่มายด์นั่งดูทีวีอยู่นั้น จู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นอดีตเพื่อนนอนที่ไม่ได้ติดต่อเธอมาหลายเดือนแล้วก็เกิดความลังเลว่าจะรับดีหรือไม่รับดี แต่แล้วเธอก็จำต้องกดรับสาย เพราะอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ครืด~ 'มีอะไร' 'เธออยู่ไหน' 'อยู่บ้าน นายมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ' 'เย็นนี้เธอมาหาฉันที่คอนโดหน่อย' 'ไม่ไป' 'ฉันมีธุระสำคัญมากอยากจะคุยกับเธอ' 'คุยทางโทรศัพท์ก็ได้' 'ฉันไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ เธอมาหาฉันหน่อยนะ ฉันคุยไม่นานหรอก' 'ก็ได้ เย็นนี้ฉันจะไป' 'ฉันจะรอนะ' 'อืม' จากนั้น มายด์ก็กดวางสายพลางคิดในใจว่าเขายังมีเรื่องสำคัญอะไรอยากจะคุยกับเธออีกงั้นเหรอ แต่พอเขาบอกมาแบบนั้นก็ทำให้เธออยากรู้เข้าไปใหญ่ ดังนั้นเธอต้องไปหาเขา เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่เขาบอกว่าสำคัญมากคือเรื่องอะไร บริษัทออสติน ตอนเย็น สายป่านมาทำงานเป็นเลขาของออสตินได้หนึ่งเดือนแล้ว ออสตินที่รู้ว่าเธอยังไม่มีงานทำเขาก็เลยชวนเธอมาทำงานในบริษัทของเขา "กลับบ้านกันเถอะสายป่าน เดี๋ยวฉันไปส่ง" ออสตินเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานแล้วบอกกับร่างบางที่นั่งอยู่หน้าห้อง "
อีกด้าน วันนี้มายด์ชวนชวินมาบ้านของสายป่าน เพราะเธอบอกว่าอยากจะมากินข้าวราดแกงที่นี่ ซึ่งเธอกับออสตินจะมากินบ่อยตอนเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเป็นอย่างนั้นชวินจึงจำเป็นต้องบอกให้มายด์รู้ก่อนล่วงหน้าว่าเขารู้จักกับครอบครัวของสายป่าน เพราะแม่ของสายป่านเคยเป็นคนไข้ของเขา "สวัสดีค่ะพ่อแม่" มายด์ยกมือไหว้วิชาญกับวิภาด้วยท่าทีนอบน้อม "สวัสดีหนูมายด์" วิชาญกับวิภารับไหว้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มใจดี ก่อนที่ชวินที่เดินมาทีหลังจะยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไป "สวัสดีครับคุณอาคุณน้า" "สวัสดีครับคุณหมอ/สวัสดีค่ะคุณหมอ" วิชาญกับวิภารับไหว้แล้วทักทายกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเช่นเคย เมื่ออาทิตย์ก่อนหลังจากที่สายป่านกลับมาจากงานหมั้นของมายด์ สายป่านบอกพ่อกับแม่ว่าคู่หมั้นของมายด์ก็คือหมอชวิน วิชาญกับวิภารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าชวินหมั้นกับมายด์ แต่ก็ไม่ได้อะไร "สายป่านอยู่ไหมคะแม่" "สายป่านนอนป่วยอยู่ข้างในน่ะ ออสตินก็อยู่ข้างในด้วย" "..." เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชวินกับมายด์ก็นิ่งไป พลางสีหน้าของทั้งสองก็ถอดสีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มายด์จะพูดออกไป "งั้นมายด์ขอไปหาสายป่าน
เวลาต่อมา ร่างสูงของนายแพทย์หนุ่มผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลากับเจ้าหน้าที่รถเข็นเปิดประตูเข้ามาในห้องพักฟื้นที่คนตัวเล็กอยู่กับพ่อแม่ของเธอ ก่อนเรียวปากหนาจะเอ่ยออกไป "เดี๋ยวคุณน้าลงมานั่งในรถเข็นได้เลยนะครับ" พูดจบ ร่างสูงก็เดินไปที่เตียง ก่อนที่สายป่านจะเดินไปที่เตียงด้วยเหมือนกัน จากนั้นวิภาก็ค่อยๆ
คอนโด ชวินกลับมาถึงคอนโดในเวลาสามทุ่มกว่าๆ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้องนอนก็เห็นว่าคนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียง สายป่านที่ยังไม่หลับหันไปมองยังร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป "ยังไม่นอนเหรอ" "สายป่านยังไม่ง่วงค่ะ" "ที่ไม่ง่วงเพราะกำลังรอฉันอยู่หรือเปล่า" ยกยิ้มนิดๆ "เปล่าค่ะ ไม่ไ
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง วันต่อมา เมื่อชวินขับรถหรูเข้ามาจอดยังที่จอดส่วนตัว จากนั้นทั้งสองก็พากันลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่ภายในตกแต่งด้วยสิ่งของราคาแพง ก่อนที่จะมีเสียงของพนักงานในโรงพยาบาลจะเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลด้วยท่าทีอ่อนน้อม "สวัสดีค่ะคุณหมอชวิน
คอนโดสามวันต่อมา ตอนเย็นวันนี้ทั้งวันสายป่านมีความรู้สึกกลัวๆและประหม่าเมื่อคิดว่าวันนี้แล้วสินะที่เขาจะมา และเธอก็ต้องทำหน้าที่เด็กเลี้ยงของเขาในขณะที่เธอนั่งครุ่นคิดและวิตกกังวลอยู่นั้น เสียงสแกนคีย์การ์ดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลูกบิดที่เปิดเข้ามาติ๊ด! แกร่ก!จึงทำให้เธอที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกถ







