คุณมันเลว (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น)

คุณมันเลว (ซีรีย์ชุด มาเฟียญี่ปุ่น)

last updateآخر تحديث : 2025-03-23
بواسطة:  ณัฐลภัสمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
89فصول
3.5Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

พี่ชายของเธอฆ่าพ่อของเขา เขาจึงต้องจับตัวเธอมาเพื่อให้บอกที่อยู่ของพี่ชาย หญิงสาวโดนทำร้ายต่างๆนาๆทั้งร่างกายและจิตใจแต่สุดท้ายแล้วหัวใจของเธอกลับหลงรักคนเลือดเย็นอย่างเขาจนโงหัวไม่ขึ้น!

عرض المزيد

الفصل الأول

เกริ่นนำ

Point de vue de Virelle :

"Il ne peut pas s'accoupler avec ça. Pas avec mon seul fils !" siffle Séraphine, la mère de mon compagnon, Zephyrion, ses yeux bruns étincelants de dégoût alors qu'elle arrache son bras de mon étreinte.

Nous sommes dans la clairière non loin de la maison de la meute où se tiennent les cérémonies d'accouplement, la lune suspendue au-dessus de nous comme une ampoule terne, projetant de longues ombres sur son visage et la rendant plus menaçante que d'habitude.

"Bon sang, elle ne peut s'accoupler avec personne", dit quelqu'un d'autre quelque part derrière moi.

Zephyrion commence à s'éloigner de moi, et j'étends instinctivement la main pour essayer de l'arrêter, mais il est trop loin de ma portée.

Autour de nous, la meute se tient dans la clairière, leurs yeux brillant de satisfaction sous la lumière argentée et crue de la pleine lune.

Pleine lune.

"Zephyrion…" murmuré-je, lui tendant encore la main, mais son visage se durcit.

"Tu n'es que la honte de la meute", dit-il d'une voix froide et cinglante. "La fille d'une femme qui a jeté son destin pour un humain."

"As-tu besoin de me le rappeler ? Elle l'aimait et c'est tout ce qui—"

"Regarde où ça l'a menée !" lance-t-il, me coupant la parole. Sa voix s'élève, résonnant dans la clairière. "La grande Victoria, qui aurait dû être Alpha, a été réduite à rien parce qu'elle n'a pas pu contrôler ses pulsions avec un humain. Et maintenant ?" Son regard balaie mon corps, acéré et cruel. "Tu es ce qu'elle a laissé derrière elle. Une abomination qui ne peut même pas se transformer."

Des rires parcourent la meute rassemblée, faibles et moqueurs. Des sourires narquois se dessinent sur leurs visages, tandis que d'autres me dévisagent ouvertement, leur mépris à découvert.

"Je n'ai peut-être pas de loup", murmuré-je, luttant pour garder une voix stable alors que le monde tourne autour de moi, "mais je fais toujours partie de la meute. Je suis toujours—"

"Tu es toujours quoi ?" coupe Séraphine, son rire cruel et mordant. "Tu crois que tu as ta place ici ? Tu crois que Zephyrion s'accouplait avec une humaine ? Tu es une risée, Virelle. Tu n'es pas des nôtres. Tu ne le seras jamais. Être la nièce de l'alpha ne te donne aucune gloire particulière."

Ses mots me déchirent comme des griffes, acérés et implacables. Ma respiration devient haletante, ma vision se brouille alors que la douleur du rejet s'installe profondément dans ma poitrine.

Je jette un coup d'œil vers mon oncle, l'Alpha Thalor, debout sur le côté, les bras croisés. Il n'intervient pas. Il ne me défend pas.

Ses yeux dorés – si semblables à ceux de ma mère – restent froids, distants, comme si je n'étais rien de plus qu'une étrangère pour lui.

"Kaelith", parviens-je à dire, ma voix tremblante alors que je me tourne vers mon cousin. Il a toujours été celui qui me sauve, qui me protège de la cruauté de la meute.

"Ne les laisse pas te voir pleurer, Virelle", disait-il. "Tu es déjà assez faible comme ça, tu n'as pas besoin d'être aussi pathétique tout le temps."

Ses méthodes n'étaient pas si amicales aux yeux du public ; il disait toujours qu'il ne voulait pas que la meute nous voie bien ensemble car il allait devenir Alpha un jour.

Mais derrière les portes closes, il était différent. Il me faisait me sentir vue. Il écoutait tout ce que j'avais à dire, même si cela ne durait que quelques minutes un jour sur deux.

Mais maintenant, même lui ne bouge pas. Ses yeux croisent les miens, détachés et distants. Il incline la tête, me regardant comme si j'étais une créature pitoyable qu'il ne reconnaît pas.

Puis, une vague de colère m'envahit. J'en ai marre de ça… J'en ai marre depuis des années, mais maintenant ?

"J'ai balayé vos sols. J'ai tondu vos pelouses. J'ai nettoyé vos salles de bains, année après année, depuis la mort de ma mère", ma voix tremble, mais cela ne me dissuade pas. "N'est-ce pas que je mérite quelque chose en retour ?"

"Mériter quoi ?" ricane Zephyrion. "Me mériter, moi, pour avoir été une bonne servante ?"

La clairière tonne de rires et de remarques désobligeantes, et une grosse goutte de salive atterrit à quelques centimètres de mes pieds.

Je l'ignore, me tournant à nouveau vers mon oncle, laissant les larmes chaudes couler en torrents sur mes joues. "N'est-ce pas que je mérite au moins d'être heureuse ? Je continuerai à balayer les sols, je le jure. Mais s'il te plaît, ne le laisse pas me faire ça !" Il ne bouge pas.

"Kaelith, s'il te plaît", il incline la tête sur le côté, écartant légèrement les bras. C'est un geste qu'il fait quand il veut dire : "nous sommes en public, je ne peux rien faire pour t'aider maintenant."

Le sol sous mes pieds semble se dérober, et je lutte pour rester debout, pour m'accrocher aux derniers lambeaux de ma dignité.

Mais en cet instant, avec leurs rires moqueurs qui résonnent autour de moi, toute la colère se dégonfle soudainement et je me sens plus faible que jamais.

Je recule d'un pas, puis d'un autre… et d'un autre, jusqu'à ce que je m'éloigne en courant d'eux, leurs rires devenant plus faibles à mesure que je m'éloigne.

Mes pieds me portent d'instinct, loin de la clairière, loin de l'humiliation, loin de Zephyrion.

Des branches accrochent ma robe alors que je me jette dans la forêt, le tissu grossier se déchirant par endroits. L'air frais de la nuit mord ma peau exposée, mais j'accueille cette brûlure.

Tout est préférable à la honte suffocante.

Un grognement sourd m'arrête net.

Je me fige, mon cœur battant si fort qu'il semble sur le point d'éclater. Le bruit se reproduit, cette fois sur ma gauche.

Lentement, je tourne la tête, mes yeux scrutant l'obscurité. Les ombres se déplacent et se confondent, puis je les vois.

Des rogues.

Leurs yeux brillent au clair de lune, féroces et sauvages. Ils sont quatre, chacun plus grand et plus menaçant que le précédent. L'estomac me tombe, et une vague de terreur glacée m'envahit.

"Eh bien, eh bien", roucoule l'un d'eux, sa voix un rauque chuchotement. "Qu'est-ce qu'une petite humaine fait ici toute seule ?"

Je recule d'un pas, les mains tremblantes. Ma gorge est trop serrée pour parler.

Un autre s'avance, son sourire révélant des dents pointues. "Elle s'est peut-être perdue. La pauvre."

"Elle sent le loup de meute", grogne un troisième. "Mais pas de loup en elle. Elle est faible."

Leur rire est cruel, et je sais ce qui va arriver. Ils ne me voient pas comme une personne. Pour eux, je ne suis qu'une proie.

Je n'ai jamais pu me défendre contre les brimades constantes dans ma meute, même quand cela devenait physique. Alors pourquoi pourrais-je m'aider maintenant ?

Je fais volte-face et je cours.

Des branches me fouettent le visage alors que je fonce à travers les arbres. Mais cela ne sert à rien.

Les rogues sont plus rapides.

Je trébuche et tombe lourdement au sol.

Le premier rogue m'atteint, sa main s'abattant pour attraper mon bras. Je crie lorsque ses griffes s'enfoncent dans ma peau, mais avant qu'il ne puisse me rapprocher, une forme floue s'écrase sur lui.

Le rogue glapit, son emprise sur moi se brisant alors qu'il est jeté à terre. Je le dévisage, les yeux écarquillés, alors qu'un homme… non, un loup… non… il ne ressemble pas aux autres de Moonhaven.

Qu'est-il ?

Il s'interpose entre moi et les rogues restants. Il croise mon regard une fraction de seconde et se remet à attaquer.

Il bouge avec une précision létale, ses mains et ses griffes étant un flou alors qu'il les abat un par un.

C'est fini en quelques secondes.

Le dernier rogue s'effondre, du sang s'accumulent sous lui. L'homme se redresse, la poitrine haletante, puis se tourne vers moi. Il est humain maintenant, je peux le voir dans le noir.

Ses yeux brillent d'un éclat argenté, et je sens leur poids alors qu'ils se verrouillent sur les miens.

J'ouvre la bouche pour le remercier, mais les mots meurent dans ma gorge.

Il est sur moi en un instant, ses mouvements si rapides que j'ai à peine le temps de réagir. Ses mains attrapent mes bras, fermes mais pas douloureuses, et il me remet debout.

"Laissez-moi—"

Il ne me laisse pas finir. Il me soulève comme si je ne pesais rien, ses bras me serrant contre sa poitrine.

"Hé ! Posez-moi par terre !" Je me débats, mais en vain. Son étreinte est inflexible, et son expression est indéchiffrable.

Il me porte jusqu'à une voiture noire garée juste à côté du chemin de terre. La portière est déjà ouverte, et il me pousse à l'intérieur sans cérémonie.

"Attendez—"

Il claque la portière, coupant court à ma protestation. Un instant plus tard, il est au volant, le moteur rugissant.

La voiture bondit en avant, fonçant à travers la forêt comme si les arbres eux-mêmes nous poursuivaient.

Je me presse contre la portière, le cœur battant à tout rompre. "Qui diable êtes-vous ?"

Il se tourne juste assez pour que je ne voie que son œil droit. "Tu le sauras bientôt", dit-il, puis il se retourne comme si la conversation n'avait jamais eu lieu.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
89 فصول
เกริ่นนำ
เกริ่นนำ@ประเทศญี่ปุ่น“สายของเรารายงานว่าไอ้ใหญ่มันหนีไปประเทศไทยแล้วครับ”มาเฟียหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีดำยืนหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมาจนมันคละคลุ้งเต็มห้อง สายตาคมเหลือบมองไปบนท้องฟ้า แววตาของเขากลับว่างเปล่าจนไม่มีใครสามารถอ่านความคิดของเขาได้ซักพักเขาทิ้งบุหรี่ลงพื้น รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบมันจนแหลกละเอียด ก่อนจะหันหน้ามาหาลูกน้องที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นไม้ปาเก้“หึ” มุมปากหนาแสยะยิ้ม “คิดว่าไปมุดหัวอยู่ที่ประเทศไทยแล้วกูจะไม่มีปัญญาตามไปเจอหรอ”“ผมให้นักสืบที่ไทยช่วยตามให้แล้วครับ”“ดีมาก เอามันมาตัวเป็นๆ” กรามหนาขบแน่นด้วยความโกรธแค้น“แต่นักสืบของเรารายงานว่า ไอ้ใหญ่มันไปแค่คนเดียว แต่ไม่ได้เอาน้องสาวมันไปด้วย”“น้องสาว?” คิ้วเข้มขมวดด้วยความแปลกใจ“ใช่ครับ น้องสาวแท้ๆ ของมันชื่อยาหยี ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ร้านดอกไม้ในกรุงเกียวโตครับ”“แต่ตอนที่มันเขียนใบสมัครงาน มันไม่ได้ระบุว่ามีน้องสาว”“ตามรายงาน ไอ้ใหญ่มันเป็นคนหวงน้องสาวครับ แทบไม่มีใครรู้ว่ามันมีน้องสาว”“เหอะ หนีไปคนเดียวแต่ไม่เอาน้องสาวไปด้วย แบบนี้ก็เข้าทาง” มุมปากหนากระตุกยิ้มอีกรอบ“จะให้ผมเอาตัว
اقرأ المزيد
01 หน้ากากหมาป่า
คุณมันเลว ep 1“อื้อ~” ร่างบางพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เธอรู้สึกเวียนหัวมึนตึบราวกับว่าตอนนี้กำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ก่อนที่ม่านตาจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนมองเห็นเพดานห้องสีขาวที่ค่อนข้างเก่า ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?...ที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอ“ตื่นแล้วหรอ” น้ำเสียงเย็นเฉียบของใครบางคนทำให้เธอหันขวับทันที ก่อนจะพบกับบุรุษชายใส่หน้ากากหมาป่ากำลังเดินตรงมาหาเธออย่างช้าๆ“คะ...คุณเป็นใคร” ยาหยีสั่นไปทั้งตัวเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นห้องเก่าๆ เสื้อผ้าของเธอยังเป็นชุดเดิมบ่งบอกให้รู้ว่ายังไม่ได้โดนทำอะไรที่นี่ที่ไหน? ทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้ได้ ตอนนี้ร่างบางคิดถึงหน้าพี่ชายของเธอมาก เธอกลัว...กลัวไปหมด“เป็นใครไม่สำคัญ” บุรุษชายที่ใส่หน้ากากเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ แม้จะไม่เห็นหน้าแต่ก็สามารถมองเห็นแววตาของเขาที่จ้องราวกับกำลังกำลังเคียดแค้นมาสิบชาติ“ฉะ...ฉันว่าคุณจับมาผิดคนนะคะ เพราะฉันจำได้ว่าฉันไม่เคยมีเรื่องกับใคร” แม้จะกลัวสายตาคมแต่เธอก็พยายามใจดีสู้เสือ เธอไม่มีศัตรูที่ไหน เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะจับตัวมาผิดยาหยีเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่สวมหน้ากากเขาเป็นคนตัวสูงมาก ท่าทางดูน่าเกรงขามจนเธอขนลุก
اقرأ المزيد
02 กรอกยาพิษ!
คุณมันเลว ep 2 “น่ะ นั่นคุณจะทำอะไร!” ยาหยีร้องเสียงหลง เมื่อบุรุษชายในหน้ากากหมาป่าเดินไปหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา “ทรมารเธอเล่นๆ!” “อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ” กลัวเหลือเกิน กลัวว่าเขาจะทำให้เธอทรมารก่อนตาย เพราะถ้าจะตายก็ขอให้เขาฆ่าเธอไปเลย “ฉันชอบทรมารคน” ร่างสูงหยิบขวดสีทึบขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นั่งสั่นอยู่บนพื้น “ยะ..อย่านะคะ ถ้าคุณจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย!” “ถ้าฆ่าไปเลยฉันก็หมดสนุกสิ ฉันชอบเวลาที่เห็นเธอดิ้นทุรนทุราย” มือหนาคว้ามับเขาที่ปลายคางมนอย่างแรง ก่อนจะบีบบังคับให้เธอเปิดปาก “อ้าปาก!” “มะ...ไม่” ร่างบางพยายามกัดริมฝีปากเพื่อสู้แรงของเขา แต่ฉับพลันเขาโน้มหน้าลงมาแล้วใช้เขี้ยวคมงับปากของเธอจนเลือดออก ปากบางจึงเผลอเปิดออกด้วยความเจ็บ “โอ้ย! อึก!” เขากรอกน้ำบางอย่างลงมาในปากของเธอ รสชาติขมจนคนตัวเล็กสำลักออกมา แต่บุรุษชายกลับบังคับให้เธอกลืนกินจนหมด “อึก! แค่กๆๆๆ! คะ..คุณเอาอะไรให้ฉันกิน” ยาหยี่รู้สึกจุกที่ลำคอ ก่อนที่น้ำจะไหลลงสู่กระเพาะอาหารจนแสบร้อนท้องราวกับมีคนกำลังเอาไฟมาเผา “มันไม่ใช่ยาปลุกเซ็กส์แน่นอน” เขาขว้างขวดสีทึบทิ้ง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นดูผลงาน “อึ
اقرأ المزيد
03 ภาพติดตา
คุณมันเลว ep 3“เฮือกกกก!” ร่าวขาวซี๊ดที่นอนอยู่บนพื้นห้อง สะดุ้งเฮือกอย่างแรง เปลือกตาค่อยลืมขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคละคลุ้งทั่วห้อง “แค่กๆๆๆ”เสียงไอของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนที่สมองจะประมวลเหตุการณ์ีเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ผู้ชายคนนั้นเอายาพิษให้เธอกินหลังจากนั้นเธอรู้สึกทรมารเหมือนโดนไฟไหม้ แล้วทุกอย่างก็ดับไป“นี่เรายังไม่ตาย” มือบางยกขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกองเลือดที่แห้งเกรอะเต็มพื้นห้อง “อึบ!”แขนขาอ่อนแรงพยายามคลานไปหาขวดน้ำที่ตั้งอยู่บนพื้นด้วยความสั่นเทา แวปหนึ่งก็ฉุดคิดไปว่าเขาแอบใส่ยาพิษ แต่พอเห็นสติกเกอร์ที่แปะอยู่บนขวด บ่งบอกว่าเป็นขวดที่ไม่เคยผ่านการแกะ เธอจะยกขึ้นดื่มทันทีด้วยความทุลักทุเล“อึกๆๆๆ” ร่างบางดื่มรอบเดียวจนหมดขวด ก่อนจะนั่งพักเพื่อไปชั่วครู่ สายตางามกวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาทางออก มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมที่ค่อนข้างเก่าและอับแต่มีหน้าตาอยู่หนึ่งบาน ยาหยีหยัดกายลุกขึ้น แม้แข่งขาจะอ่อนแรงแต่เธอก็ต้องหนีจากนรกนี้ให้ได้กลัวเขากลับมาแล้วจะเอายาพิษนั่นให้เธอกินอีก เธอไม่อยากทรมารแบบนั้นแล้ว“อึบ!” ร่างบางพยายามปิดหน้าต่างออก
اقرأ المزيد
04 นักโทษ
คุณมันเลว ep 4“กินข้าวก่อนนะครับ” ลูกน้องคนหนึ่งนำข้าวกล่องกับน้ำเปล่ามาให้ เขาพาเธอกลับมายังห้องเดิม“เดี๋ยวค่ะ” ยาหยีดักก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินออกจากห้อง อย่างน้อยท่าทางของเขาก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าเจ้านาย “ฉันขอถามอะไรคุณได้ไหมคะ”“...” ชายคนนั้นไม่ตอบ“พี่ชายของฉันทำอะไรไว้หรอคะ” เธอยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะยังไม่สามารถจับต้นชนปลายถูก พี่ชายเธอไปทรยศเขาเรื่องอะไรทำไมเขาถึงได้ทารุณกับเธอเยี่ยงนี้“ถ้าคุณอยากรู้คุณต้องถามเจ้านายผม” ชายคนนั้นเลี่ยงที่จะตอบ“ฉะ..ฉันไม่กล้าถามค่ะ ฉันกลัวเขา”“ดีแล้วครับ เพราะถ้าคุณถามอาจจะไปกระตุกต่อมเจ้านายผม ทางทีดีอยู่เงียบๆ แล้วรอเจ้านายผมพูดให้ฟังเองดีกว่า”“ค่ะ”“กินนะครับเพราะถ้าเกิดคุณไม่กินวันนี้คุณก็จะไม่ได้กินอะไรอีกเลย เดี๋ยวผมไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้”ลับหลังร่างชายคนดังกล่าวยาหยีรีบตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวกระหาย เกือบหนึ่งวันที่เธอไม่ได้กินข้าว ส่งผลให้ทานครั้งเดียวจนหมดกล่อง พลันน้ำตาก็ไหลร่วงจนเลอะเปรอะแก้มที่แสนมอมแมมน้อยใจในชีวิตของตัวเอง ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เธอกลัวเขามาก ผู้ชายที่ใส่หน้ากากหมาป่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภา
اقرأ المزيد
05 ดีลโด้
คุณมันเลว ep 5 “ฉันจะถามเธออีกรอบ ไอ้ใหญ่อยู่ไหน” “ฉัน...ไม่รู้จริงๆ ค่ะ” ร่างบางส่ายหัวไปมาด้วยความกลัว “เป็นพี่น้องประสาอะไร ทำไมถึงไม่รู้ว่าพี่ไม่มุดหัวอยู่ที่ไหน” “ต่อให้คุณฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่บอกว่าพี่ชายของฉันอยู่ที่ไหน” “ปากดี” บุรุษชายที่สวมหน้ากากหมาป่ากระชากผมคนตัวเล็กอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างเล็กติดกับกำแพงอย่าไม่ปราณี จนหน้างามนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด มือแข็งราวกับครีมเหล็กคว้าหมับเขาไปที่ลำคอของเธอ “จะบอกดีๆ หรือต้องให้ฉันใช้กำลัง!” “คุณมันก็ดีแต่รังแกคนไม่มีทางสู้” “ถ้าพี่ชายของเธอไม่ทำฉันก่อน ฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้” “พี่ใหญ่ไปทำอะไรให้คุณ” อยากรู้เหลือเกินว่าพี่ของเธอนั้นทำผิดอะไร ทำไมเขาถึงต้องตามเอาชีวิตขนาดนั้น “พี่เธอฆ่าพ่อฉัน” “มะ...ไม่จริง” ยาหยีหัวใจกระตุกวาป เธอไม่เชื่อว่าพี่ชายของเธอจะทำแบบนั้น เขาไม่ใช่คนใจร้ายที่จะฆ่าคนอื่นได้ลงคอ “คุณโกหก” “โกหกหรอ” ร่างสูงเพิ่มแรงบีบที่คอ ก่อนจะยกคนตัวเล็กขึ้นจนมือบางพยายามแกะนิ้วใหญ่ออกจากลำคอ “ปะ...ปล่อย...ฉัน..หายใจ..อึก..มะ..ไม่ออก” ร่างบางดิ้นเพื่อเอาตัวรอด จนกระทั่งหญิงสาวหายใจรวยรินเขาจึงยอมปล่อยมือ ส่งผลให้ย
اقرأ المزيد
06 เลือดแห่งความบริสุทธิ์ Nc+
คุณมันเลว ep 6“ไม่กางใช่ไหม ได้!” ร่างสูงใช้มือแกร่งฉีกขาเรียวของเธอออก จนร่างบางกรี๊ดร้องด้วยความตกใจ แพนดี้ตัวน้อยสีดำรัดติ้วทำให้เห็นปอยขนโผล่ออกมารำไร“ยะ...อย่าทำฉัน!” ยาหยีร้องเสียงหลงเมื่อเขาใช้มือกระชากกระโปรงสีครีมจนขาดออกจากกัน หญิงสาวตอนนี้อยู่ในสภาพที่มีแค่แพนตี้สีดำตัวน้อยห่อหุ้มส่วนสงวนของเธอไว้อยู่“ร้องดังๆ ร้องให้ไอ้ใหญ่มันได้ยิน ร้องเลย!” ร่างสูงเริ่มรำคาญเสียงร้องของหญิงสาวมือใหญ่จัดการกระชากแพนตี้ตัวน้อยออก หญิงสาวหลับตาแน่นด้วยความเขินอาย เธอไม่เคยต้องอยู่ในสภาพเปลือยกายต่อหน้าใครแต่บุรุษชายหน้ากากหมาป่ากลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น มือหนสคลี่กลีบกุหลาบออกแล้วจ่อดีลโด้ไปที่ใจกลางร่างของหญิงสาว“ได้โปรด~” ยาหยีขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา หากเธอโดนเขากระทำชำเราคงต้องขาดใจตายแน่ๆมือใหญ่จับดีลโด้ถูขึ้นถูลงที่ร่องสวาทจนหญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนจะค่อยๆ แทงเข้าไปในความคับแคบของหญิงสาว“โอ้ย! เจ็บ!” ร่างบางดิ้นด้วยความเจ็บ ราวกลับร่างกายกำลังจะโดนฉีกออกจากกัน“ทำไมแน่นวะ!” ร่างสูงสบถเมื่อยัดแก่นดีลโดนเข้าไปได้แค่หัว ความคับแน่นของหญิงสาวทำให้เขาไม่สามารถยัดมันเข้าไปอีกได้“เอ
اقرأ المزيد
07 ไม่ปราณี
คุณมันเลว ep 7“ไม่!!!” ยาหยีร้องเสียงหลงเมื่อเขากระชากขางามเขาหาตัว ในขณะที่ข้อมือเล็กยังโดนพันธนาการอยู่บุรุษชายหน้ากากหมาป่าจัดการเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกโดยที่ไม่ยอมถอดหน้ากาก ร่างกายกำนำไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไปบวกกับความสูงถึง 190 เซนติเมตร ส่งผลให้เขาดูดีราวกับว่าเป็นนายแบบ มัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการดูแลอย่างดีนั้นทำให้เธอต้องรีบเบือนหน้าหนีถึงแม้เขาจะรูปร่างดี แต่หน้าของเขาอาจจะโหดร้ายเหมือนนิสัยของเขาก็ได้ชายหนุ่มถอดบ็อกเซอร์ชิ้นสุดท้ายออก ส่งผลให้ความยิ่งใหญ่เกินขนาดมาตรฐานชูตั้งขึ้นมา ในขณะที่อีกคนหลับตาปี๋“หึ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงดีลโด้ที่แช่อยู่ในแก่นกายสาวออก จนหญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยง เมื่อเกิดความเสียวแปร๊บที่แก่นกายสาว“...” ดวงตางามเบิกโพล่ง เมื่อเห็นความยิ่งใหญ่ของมังกรหนุ่ม มันใหญ่กว่าดีลโด้มาก ถ้าเข้ามาในตัวของเธอคงเจ็บเจียนตายแน่ๆ “มะ..ไม่นะ ได้โปรดให้ฉันกราบคุณก็ได้ แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”“...” ร่างสูงไม่ตอบ ก่อนจะจัดแจงท่าให้หญิงสาว ยอมรับว่าขนาดของเขาใหญ่กว่าดีลโด้มาก ถือซะว่าเป็นการเปิดทางให้แก่นกายของเขาเข้าไป“ได้โปรด...อย่าทำฉัน~” ร่างบาง
اقرأ المزيد
08 โหดร้าย!
คุณมันเลว ep 8พลัก! พลัก! พลัก!สองชั่วโมงผ่านไปแก่นกายใหญ่ยาวยังคงเร่งจังหวะเข้าออกร่องสวาทไม่มีหยุดหย่อน ต่อให้ร้องขอความเห็นใจกับเขามากแค่ไหน แต่เขากลับไม่หยุดกระทำชำเราเธอช่องคลอดฉีกขาดไม่มีชิ้นดี เลือดสีแดงสดยังไหลออกมาไม่หยุด จนหญิงสาวสั่นไปทั้งตัว“พอเถอะค่ะ ฉันของร้อง~” น้ำเสียงแหบพร่าที่เปล่งออกจากลำคอบางนั้นทำให้ร่างสูงที่กำลังโถมสะโพกสอบอย่างเมามันส์ชะงัก ก่อนที่ชายหน้ากากหมาป่าจะก้มลงมองหน้าเธอ“ลืมบอกไปฉันเป็นคนเสร็จยาก”“ฮื้อๆๆ ฮึก...” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจนกระทั่งแสบร้อนดวงตาไปหมด ในขณะที่ร่างยังสั่นสะท้านตามแรงอัดกระแทกจากสะโพกสอบ“แน่นเกิน!” เขาเผลอซี๊ดส์ปากด้วยความเสียวซ่าน เมื่อแก่นกายสาวตอดรัดมังกรยักไม่หยุด แม้มันจะฉีดขาดไม่มีชิ้นดีแต่ก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียวตับๆๆๆๆ!เขายกขาเรียวพาดบ่าส่งผลให้ร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดมากกว่าเดิม เพราะท่านี้มันทั้งเจ็บและจุกจนฉี่ของเธอแทบแตก“อืม~” เขาครางในลำคอเมื่อคนตัวเล็กใต้ร่างหยุดดิ้น ก่อนจะก้มลงไปมองพบว่าเธอสลบไปแล้ว“บ้าชิบ! อ่อนแอจริงๆ ไม่เหมือนไอ้ใหญ่เลย” ร่างสูงสบถกับความอ่อนแอของเธอ พี่ทำงานให้กับมาเฟียแต
اقرأ المزيد
09 การกระทำอันแสนป่าเถื่อน
คุณมันเลว ep 9 “อื้อออ~” หญิงสาวลืมตาขึ้นมาในห้องอันแสนคุ้นเคย พลันภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็ถ่าโถมเข้ามาในสมอง ส่งผลให้น้ำตาไหลร่วงออกจากดวงตางามคู่นั้นอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ “ฮึก ฮื้ออๆๆๆ” ยาหยีแทบกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อความทรงจำมันตอกย้ำว่าเธอตกเป็นของเขาแล้ว ผู้ชายที่ไม่เห็นแม้แต่หน้า เขาโหดร้ายละทารุณกับเธอมากมายเหลือเกิน มือบางยกขึ้นปิดหน้า หยาดน้ำตาไหลร่วงลงมาจนมันเปียกแฉะเต็มฝามือบาง ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...สิ่งล้ำค่าที่เก็บไว้ให้ชายผู้เป็นที่รักในวันแต่งงานโดนเขาพรากไปอย่างไม่ใยดี ทุกห้วงสัมผัสมันกำลังตอกย้ำว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝันจากความรุนแรงและความป่าเถื่อนที่เธอได้รับ ยาหยีเคลื่อนฝ่ามือออกจากใบหน้างาม ก่อนจะก้มลงมองที่ข้อมือบาง มันถลอกเป็นรอยจนเห็นเลือดเป็นลิ้ม เป็นเพราะเธอดึงทึ่งข้อมือตัวเองตอนที่โดนเขากระทำชำเรา มือบางยกขึ้นแตะปากตัวเองเบาก่อนสัมผัสได้ว่ามันมีรอยแผลจากฟันของเธอที่เผลอกัดปาก ดวงหน้างามที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาค่อยๆ ก้มลงมองยังใจกลางร่างด้วยความสั่นเทา ฉับพลันน้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาเป็นสาย เมื่อเห็นคราบน้ำสีขาวที่เลอะเต็มหน้าขาข
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status