เด็กเสี่ย 1 - ลองงาน

@Moonlight Club

“หน้าตาน่ารักดีหนิ สวยน่ารักแถมยังดูไร้เดียงสา เสี่ย ๆ ชอบเลยแบบนี้...” โคลอี้มองรอบ ๆ ตัวใบชาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา

“...แต่ไม่ใช่สำหรับเสี่ยชยุตม์  รายนั้นชอบคนจัดจ้านมีประสบการณ์ ลองมองหาคนอื่นดีกว่าไหม?” ก่อนจะเอ่ยบอกสิ่งที่ทำให้ใบชาและเพื่อนสาวอย่างนาเดียร์หน้างอผิดหวังไปตาม ๆ กัน

“เอ่อ” ใบชาอ้ำอึ้งเพราะเธอเตรียมใจมาเป็นเด็กให้แค่เสี่ยชยุตม์ เท่านั้น

เพราะสืบประวัติเขามาแล้วว่าเสี่ยคนนี้เป็นคนดีและไม่มีพันธะใด ๆ เขายังโสดและยังหนุ่ม

อีกอย่างเสี่ยชยุตม์ เลี่ยงเด็กหลายคนและดูท่าสำหรับเขาแล้วเธอคงไม่ใช่คนโปรด ถ้าไม่ใช่คนโปรด ก็จะได้ไม่เรียกใช้เธอบ่อย ๆ

“สำหรับเสี่ยคนอื่น ๆ ถ้าหนูบอกว่ายังบริสุทธิ์อาจจะได้มากกว่าที่เสี่ยชยุตม์ จะให้อีกนะ” โคลอี้เกลี้ยกล่อมด้วยเหตุผล

สองเพื่อนรักหันหน้าจ้องมองสบตากันเพื่อตัดสินใจ

“แต่ว่า” นาเดียร์เอ่ยเพื่อจะขัดเพราะไม่เป็นอย่างที่หวัง

แต่ทว่า...

“ค่ะ พี่โคลี้ช่วยแนะนำให้ใบชาหน่อยนะคะ” ใบชาที่ไม่มีทางเลือก ในเมื่อเสี่ยชยุตม์ ไม่ได้เธอก็ต้องหาคนใหม่

“ใบชา!” นาเดียร์ที่ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยเรียกชื่อเพื่อนด้วยความตกใจ

“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนะนาเดียร์” ใบชาเอ่บอกกับเพื่อนด้วยความจำนนท์ต่อสถานะการณ์

โคลอี้ที่ยืนอยู่เห็นสองเพื่อนสนิทเถียงกันไปมาด้วยความขืนใจในสถานการณ์ที่บีบบังคับ ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างนั้น เธอก็รู้สึกสงสาร

พร้อมกับเห็นใจเธอเองก็รู้สึกเสียดายความน่ารักภาพลักษณ์สวยไร้เดียงสาของใบชา

ถ้าเกิดเธอไปเจอเสี่ยที่ไม่ดีเข้าก็แย่เลย

“เอางี้ พี่จะพาเราไปหาเสี่ยชยุตม์ ไปให้เสี่ยดูตัวก่อน เห็นหนูแล้วเสี่ยอาจจะเปลี่ยนใจ แต่หนูต้องยอมให้เสี่ยแตะต้องตัวอย่าขัดขืนอย่าไร้เดียงสาล่ะ” โคลอี้คิดหาทางให้ใบชา

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่โคลอี้” ใบชาได้ยินดังนั้นก็รีบยกมือไหว้ขอบคุณ

เธอมีหวังแล้ว คราวนี้หน้าที่ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่ที่เธอแล้วว่าจะทำมันได้ไหม

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกมันคืองานของพี่ นาเดียร์พาเพื่อนไปแต่งตัวไป” โคลี้เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดูใบชาเป็นอย่างมาก

เธอเองก็แอบเชียร์ใบชาให้กับเสี่ยชยุตม์  เพราะเพียงแค่ไม่กี่นาทีใบชาก็ทำให้เธอเอ็นดูได้ เธอก็เชื่อว่าใบชาจะทำให้เสี่ยชยุตม์ เอ็นดูเธอได้เช่นกัน

“ค่ะ” นาเดียร์ตอบรับคำสั่งก่อนจะรีบพาใบชาเข้าไปเปลี่ยนชุด

ทางด้านเสี่ยชยุตม์

“โคลอี้บอกจะพาเด็กมาแนะนำให้มึงรู้จัก ชื่อใบชา” เนมเดินเข้ามานั่งลงกับน้องชายของเขาที่มักจะมาที่นี่เป็นประจำนั่นก็คือชยุตม์  หรือเสี่ยชยุตม์ ที่เด็ก ๆ ในผับเรียกกัน

“ชื่อคุ้น ๆ เหมือนคนที่เคยให้ดูรูปเมื่อวันก่อน” ชยุตม์ กระดกยกแก้วขึ้นดื่มก่อนคิ้วหนาจะขมวดเมื่อคุ้นชื่อคนที่พี่ชายเอ่ยถึง

“ใช่ คนเดียวกัน” เนมพยักหน้าเอ่ยตอบพร้อมกับยกแก้วกระดกขึ้นดื่มอย่างชิว ๆ

“ไม่ใช่ว่ากูปฏิเสธไปแล้ว” ชยุตม์ เอ่ยพูดติดหงุดหงิดนิดหน่อยเพราะเขาเคยปฏิเสธเด็กคนนี้ไปแล้วจากคราวก่อนที่นำรูปมาให้ดู

เพราะรู้สึกเหมือนโดนบังคับซึ่งเขายิ่งไม่ชอบ

“ช่วยรับเลี้ยงน้องเขาหน่อยดิ” เนมวางแก้วก่อนจะยื่นมือไปตักกับแกล้มอย่างคนหิวไม่สนภาพลักษณ์

“อยากเลี้ยงทำไมไม่เลี้ยงเอง กูไม่ได้เปิดสถานสงเคราะห์รับเลี้ยงเด็กมหาลัย” ชยุตม์ เอ่ยบอกพร้อมกับกระดกดื่มน้ำเมาในมืออย่างคนกระหาย

“ก็ถ้ากูทำได้กูทำไปแล้ว ก็มีแต่มึง เห็นชอบเลี้ยงเด็กไม่ใช่เหรอว่ะ อีกสักคนจะเป็นอะไรไป ขนหน้าแข้งมึงไม่ร่วงหรอก” เนมพยายามเกลี้ยกล่อม

“ไม่เอา ไร้เดียงสาแบบนั้น มึงก็รู้ไม่ใช่เทสกู” ชยุตม์ ปฏิเสธอีกรอบ เขาเห็นรูปเธอก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนยังไงและใช่ เขาไม่นิยมเลี้ยงเด็กหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสาแบบใบชา

“เอาหน่าลองดูอาจจะชอบก็ได้ ลองหน่อยสักคนจะได้ไม่จำเจซ้ำกับที่มีอยู่” เนมเคี้ยวอาหารเต็มปากพร้อมกับเอ่ยคะยั้นคะยอน้องชายที่ห่างกันเพียงหนึ่งปี

”เอาเสร็จแล้วมานั่งร้องไห้เสียใจขี้มูกโป่งกูต้องนั่งปลอบนั่งโอ๋อีก มึงคิดว่ากูจะรู้สึกยังไง” ชยุตม์ เอ่ยบอกเหตุผล เพราะเหตุนี้เขาถึงชอบเด็กที่เป็นงานมากกว่า

“ไม่ขนาดนั้นหรอกสัส น้องเขาเต็มใจอยากเป็นเด็กมึง...” เนมก็พูดเชียร์เต็มที่ เมื่อเห็นชยุตม์ เงียบไปเขาจึงพูดต่อ

“...แค่รับเลี้ยงเฉย ๆ ไม่ต้องเอาก็ได้ เผื่อวันไหนมึงเหงาอยากเปลี่ยนเทส” เนมกล่อมสุดความสามารถ

“เผื่อมึงลืมว่ากูไม่ใช่นักบุญ” แต่ชยุตม์ ไม่หลงในคำของพี่ชาย ทว่า สายตาของเนมก็เหลือบไปเห็นใบชากำลังมุ่งมายังพวกเขาโดยมีโคลอี้พามา

“มาโน้นแล้ว น่ารักสัส” เนมเพยิดหน้าไปทางใบชาที่กำลังเดินเข้ามา

ชยุตม์ หันไปตามสายตาของเนมเมื่อเขาเห็นใบชาตัวจริงที่ไม่ใช่ในรูปก็มองเธอตาค้างไม่กระพริบ

ตัวจริงสวยกว่าในรูป น่ารัก และน่าถนุถนอมกว่า ซึ่งมันขัดกับสิ่งที่เขาต้องการ

จนในที่สุดใบชาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“นี่น้องใบชาค่ะ เข้าไปนั่งกับเสี่ยสิ” โคลอี้แนะนำใบชาสั้น ๆ ก่อนจะสั่งให้เธอเข้าไปนั่งกับเสี่ยชยุตม์ ในทันที

“ค่ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เขา

“เอ่อ สวัสดีค่ะเสี่ยชยุตม์  ใบชาค่ะ” มือเล็กพนมมือยกขึ้นไหว้เขาด้วยรอยยิ้มหวานแต่ติดประหม่าเล็กน้อยเมื่อโดนสายตาคมจ้องมองอย่างไม่กระพริบ

ชยุตม์ ขมวดคิ้วให้กับท่าทางของคนตัวเล็กที่ก้มศีรษะไหว้เขาอย่างกับไหว้ญาติผู้ใหญ่อย่างไรอย่างนั้น

ไม่เพียงแค่นั้นเธอยังนั่งหลังตรงเกร็งตัวตลอดเวลา

“เธอพาฉันเกร็งไปด้วยเลย” ชยุตม์ หัวเสียหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“นะ หนูขอโทษค่ะ” ใบชารีบเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ชอบเธอไปมากกว่านี้

“มึงก็อย่าดุนักดิว่ะ ครั้งแรกของน้อง” เนมพยายามช่วย

“เพราะแบบนี้ กูถึงไม่ชอบคนที่ไม่เป็นงาน” สายตาคมมองคนตัวเล็กด้านข้างด้วยสายตาดุ ก่อนยกกระดกแก้ว

“ยังไม่หยุดทำหน้าดุอีก น้องอาจจะเขินกู งั้นกูไปตรวจร้านก่อน ตามสบายเลยค่ะ” เนมเอ่ยดุชยุตม์ ในประโยคแรก ก่อนที่ท้ายประโยคจะเอ่ยบอกกับใบชาและลุกเดินออกไป