로그인
เรื่อง เล่ห์รักร้ายนายเมฆา เป็นคู่ของ พ่อเลี้ยงเมฆา กับ น้องปลายฝน เมียสาวขัดดอก
เรื่อง เด็ดปีกเวหา เป็นคู่ของ พี่เวหา กับ น้องนิด สกุณา (ที่เป็นคู่หมายของพ่อเลี้ยงเมฆา)
มาค่ะ ... มาอ่านกัน
เช้าวันหยุด วันนี้สกุณาจะลองทำเมนูอาหารเช้าเป็นข้าวต้มหมู ซึ่งเธอได้ศึกษาวิธีการทำจากยูทูปและโทรถามรายละเอียดจากปลายฝนแล้วลองลงมือทำดู ครั้งนี้เธอได้ชิมแล้วก็ยิ้มอย่างภูมิใจ พลันคิดในใจว่า ‘อืมก็อร่อยเหมือนกันนะ’ จากการที่ได้มาอยู่กับเวหาสองต่อสอง สกุณาก็เรียนรู้การปรับตัวต่างๆ ลองทำอาหารเช้า ซึ่งไม่ว่าเธอจะทำอะไร รสชาติจะแย่แค่ไหน เวหาก็กินจนหมดจานทุกครั้ง อาจจะมีบ่นบ้าง แต่ก็เหมือนการให้ฟีดแบล็กมากกว่าเวหาเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร วันนี้กลิ่นหอมของมื้อเช้าดึงดูดให้เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วสายตาเขาก็มองที่หญิงสาวที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่เธอใส่แล้วยาวมาถึงเขา เขามองด้วยความสงสัย“นี่เธอแต่งตัวอะไรกันเนี่ย .. เฮ้ย.. นี่เธอจะบ้าหรือเปล่า เอาเสื้อผ้าฉันมาใส่ทำไม”สกุณายิ้มแหย“ก็เสื้อผ้าฉันหมดแล้วนี่ ไม่มีใส่ ขอยืมใส่ก่อนอย่างกหน่อยเลยนะ วันนี้ก็เป็นวันหยุดไม่ต้องออกไปไหนด้วย”“แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเธอล่ะ ไปไหนหมด”“เอ่อ.. ก็มันยังไม่ได้ซักเลย”“อ้าวแล้วทำไมไม่ซัก จะหมักไว้ให้มันเน่าหรือไง”“ก็ที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า นายพาฉันเอาผ้าไปซักที่เรือนใหญ่ของพี่เมฆทีสิ ฉันสัญ
“จะรีบไปไหนละคุณ”“อ้าวก็มันเที่ยงแล้วนี่ ฉันก็จะไปกินข้าวไง”“ไม่ต้องรีบ ไปตอนนี้ก็ต้องไปยืนต่อแถวรอร้อนเปล่าๆ รอให้คนซาลงหน่อยแล้วค่อยไป อีกอย่างเราควรให้คนงานเขากินก่อน เพราะพวกเขาต้องใช้แรงงาน”สกุณาหน้าหงิก เพราะตั้งแต่เธอต้องเข้ามาทำงานในไร่เธอก็กินข้าวพร้อมกับทุกคนจนร่างกายมันจำได้แล้วว่าตอนนี้ถึงเวลากินข้าวแล้ว เสียงท้องเริ่มร้องประท้วง“เอานี่ไปกินรองท้องไว้ก่อน”ฝรั่งลูกย่อม ๆ ผิวนวลถูกเด็ดจากต้นที่ปลูกไว้ข้างโรงเลี้ยงไก่ยื่นส่งให้สกุณา“แล้วจะให้กินยังไง ล้างก็ยังไม่ล้าง เปลือกก็ยังไม่ปอก”“จะยากอะไรคุณ แค่นี้ก็กินได้แล้ว” เวหาเอาฝรั่งมาถูที่เสื้อ ยกขึ้นมาเป่าสองทีแล้วกัดเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วพยักหน้าให้หล่อนทำตาม“ไม่ล้างก่อนแล้วกินไปได้อย่างไร เปลือกก็ยังไม่ปอก อี๋ สกปรก”“ไม่ต้องมาอี๋เลยคุณ ฝรั่งนี่ผมใช้ถุงกระดาษห่อไว้อย่างดี ไม่มีแม้แต่ฝุ่นมาเกาะแค่เช็ด ๆ ถู ๆ ก็สะอาดแล้ว ทีแอปเปิ้ลเปลือกหนาพวกคุณยังกัดแทะกินได้เลย ฝรั่งก็เหมือนกันแหละ แถมเปลือกยังบางกว่าด้วย ทำไมจะกัดแทะกินไม่ได้ กินรองท้องไปก่อน อร่อยนะคุณ เด็ดกินจากต้นสดๆ เนี่ยมันหวานมากเลย ลองดู
หลังจากอาหารมื้อเช้าจบลง เสียงห้วนของเวหาก็ดังขึ้น“พร้อมหรือยัง”สกุณาวันนี้เธออยู่ในชุดที่ทะมัดทะแมง ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์โดยมีเสื้อคลุมแขนยาวของเวหาสวมทับอีกที เธอเริ่มคุ้นชินกับการแต่งตัวแบบสาวชาวไร่มากขึ้น เธอเดินตรงไปปีนขึ้นรถโดยที่ไม่ต้องรอให้อีกคนมาพูดอะไรต่อ เธอตั้งใจว่าจะพูดกับเขาให้น้อยที่สุดใช่เธอกำลังโกรธเขาอยู่ที่เขามาทำรุ่มร่ามกับเธอในวันก่อน แล้วยังทำตัวผีเข้าผีออกอีก เดี๋ยวร้าย เดี๋ยวดี ทางที่ดีไม่ต้องยุ่งกันน่าจะดีที่สุดเวหามองท่าทางของหญิงสาวแล้วยกยิ้มที่มุมปากแล้วพูดไปพร้อมสตาร์ตรถ“เดี๋ยววันนี้จะพาไปดูฟาร์ม”พอได้ยินคำว่า “ฟาร์ม” สกุณาก็ลอบถอนหายใจเบาๆ พลางคิดในใจว่าวันนี้เธอคงโดนแกล้งให้ทำงานหนักในฟาร์มอีกเป็นแน่ ภาพที่เธอกำลังขัดทำความสะอาดคอกหมูและเล้าไก่ก็ลอยมาในหัว ‘ไม่เป็นไรยัยนิดอดทนไว้ เธอทำได้ อย่าให้นายคนนี้มาว่ามาดูแคลนเธอได้อีก’ สกุณาได้แต่คิดในใจ แต่เอ๊ะ.. ทำไมต้องไปคิดถึงคนบ้าคนนั้นด้วยนะ รถขับไปตามเส้นทางดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้รถโยกสั่นสะเทือนส่งผลให้ตุ๊กตาหน้ารถคนสวยนั่งตัวสั่นคลอนตามแรงโยกของรถไปด้วย หางตาของเวหาสังเกตเห็นทรวงอกท
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังลั่นปลุกให้สกุณาต้องจำใจลืมตาขึ้น บรรยากาศรอบตัวยังคงมืดมิด อากาศเย็นจนเธอไม่อยากลุกออกจากผ้านวมผืนหนา แต่ถ้าไม่ลุกเจ้าเสียงเคาะประตูนั่นก็คงไม่หยุดง่ายๆ “จะเคาะทำไมนักหนาเนี่ย คนจะหลับจะนอน” เธอเดินมาเปิดประตูด้วยดวงตาที่ยังลืมขึ้นไม่เต็มตาดีนัก เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งก็แทรกเข้ามายืนท้าวแขนขวางประตูไว้ เมื่อสกุณาเห็นว่าเป็นใครเธอตกใจรีบถอยหลังครูดออกไป แต่ก็ช้ากว่าวงแขนแกร่งที่คว้าเกี่ยวเอวบางมาไว้ในอ้อมกอด อกนุ่มสัมผัสเข้ากับอกแกร่ง ภาพและรสสัมผัสเมื่อวานไหลเวียนเข้ามาในหัวของสกุณาอีกครั้ง ทำให้หัวใจของเธอได้รัวเร็วขึ้น “นี่นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ” “อ้าว.. เห็นแต่งตัวแบบนี้ก็นึกว่าติดใจฉัน แล้วแต่งมายั่ว อยากให้ฉันกอด อยากให้ฉันจูบอีก วันนี้อยากให้จูบตรงไหนก่อนดีล่ะ” “ปล่อยเลยไอ้คนบ้า ไอ้คนลามก ที่มันห้องส่วนตัวของฉัน ฉันจะแต่งตัวยังไงก็ได้ นายนั่นแหละออกไปเลย” “ไหนพูดอีกสิ ว่านี่ห้องใคร” “ก็ห้อง... เอ่อ.ห้องฉันไง ก็นายยกให้ฉันอยู่แล้วมันก็ต้องเป็นของฉันสิ”
เรือนพักหลังเล็กท้ายไร่เมฆา “นี่นายพาฉันมาที่นี่ทำไม นายไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้นะ ปล่อยปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ บอกให้ปล่อยไงล่ะ” ใบหน้าสวยตื่นตระหนก เมื่อโดนใครบางคนฉุดกระชากลากเหวี่ยงดึงเธอให้ลงจากรถ แล้วผลักให้เข้าไปในเรือนพักหลังเล็ก “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ แล้วเธอล่ะมีสิทธิ์อะไรที่ไปทำร้ายคนอื่นเขาแบบนั้น ปลายฝนไปทำอะไรให้เธอโกรธแค้น เธอถึงต้องทำแบบนี้ พูดมาสิ พูด บอกให้พูดไงเล่า” เวหาตวาดลั่น ใบหน้าบูดบึ้งกับดวงตาที่แข็งกร้าวทำให้สกุณารู้สึกกลัวจนปากคอสั่นแต่เธอก็พยายามข่มความรู้สึกนั้นไว้ “ฉันบอกให้พูดไงล เธอตั้งใจทำมันจริงๆ สินะสกุณา ฉันผิดหวังในตัวเธอมาก” “ไม่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นอุบัติเหตุจะต้องให้ฉันพูดอีกสักกี่รอบ” “ปากแข็งจริงๆ ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด ทำไมเธอถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะสกุณา เด็กน้อยน่ารักคนนั้นหายไปไหนแล้ว” เวหาคว้าเอวบางรวบดึงเข้ามาประชิดตัว ใบหน้าคมเข้มยื่นเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบสบตาเธอราวกับว่าจะมองให้ลึกไปถึงห้องของหัวใจ ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนก ริมฝีปากสั่นระริกเตรียมจะเปิดป
บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่ทุกคนจัดการกับมื้อเช้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว สกุณาหันไปสบตากับปลายฝนทั้งคู่พยักหน้าให้กัน แล้วเธอจึงหันมาชวนเมฆาคุย “พี่เมฆคะ วันนี้นิดขออยู่หยุดงานในไร่หนึ่งวันนะคะ นิดจะมาเรียนทำอาหารกับปลายฝนค่ะ” สกุณาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เมฆาหันมาสบตาแต่ยังไม่ได้พูดอะไร เสียงของเวหาก็แทรกดังขึ้นมาก่อน “ไม่ได้ แค่นี้ก็คิดจะอู้แล้วหรือไง อีกอย่างไปก็เกะกะปลายเปล่าๆ” “ฉันขออนุญาตพี่เมฆไม่ได้ขออนุญาตนาย” “แต่ฉันเป็นคนที่ต้องดูแลเธอ ฉันมีสิทธิ์ที่จะไม่อนุญาต” ทั้งสกุณาและเวหาต่างเถียงกันคอเป็นเอ็นเหมือนเด็กน้อยทะเลาะกันโดยไม่มีใครยอมใคร จนเมฆาต้องกระแอมไอห้ามทัพทั้งคู่ “ไม่ต้องเถียงกัน” แล้วเขาหันไปสบตาปลายฝน “แล้วปลายล่ะ ว่าไง” สกุณาหยุดหันไปมองเมฆาพลันคิดในใจว่า ‘พี่เมฆนี่เป็นเจ้านายที่ดีจริงๆเลย ให้เกียรติลูกน้อง ขนาดปลายฝนเป็นแค่แม่บ้านยังให้เกียรติเลย ไม่เหมือนอีตาเวหานั่นบ้าและป่าเถื่อนชะมัด’ “ให้คุณนิดมาเรียนงานครัวกับปลายก็ได้ค่ะ เมื่อเช้าคุณนิดก็ลงมาช่วยงานปลายในค







