/ โรแมนติก / เด็ดปีกเวหา / บทที่ 1 ฮัลโหลบางกอก

공유

เด็ดปีกเวหา
เด็ดปีกเวหา
작가: Coffee Lemonade / Gemini Leo

บทที่ 1 ฮัลโหลบางกอก

last update 게시일: 2026-08-24 18:13:41

ทักทายและแนะนำตัวละครค่ะ

 

นิยายเรื่อง "เด็ดปีกเวหา" เรื่องนี้เป็นหนึ่งใน "นิยายเซตไร่เมฆา" เป็นจักรวาลเดียวกันกับเรื่อง "เล่ห์รักร้ายนายเมฆา" ค่ะ ตัวละครของทั้งสองเรื่องมีความเกี่ยวเนื่องกัน แต่สามารถแยกอ่านได้ค่ะ ไม่งง

เรื่อง เล่ห์รักร้ายนายเมฆา เป็นคู่ของ พ่อเลี้ยงเมฆา กับ น้องปลายฝน เมียสาวขัดดอก

เรื่อง เด็ดปีกเวหา เป็นคู่ของ พี่เวหา กับ น้องนิด สกุณา (ที่เป็นคู่หมายของพ่อเลี้ยงเมฆา) 

มาค่ะ ... มาอ่านกัน

 

 

บทที่ 1 ฮัลโหลบางกอก

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 17 เสือกลายเป็นแมวแล้ว

    เช้าวันหยุด วันนี้สกุณาจะลองทำเมนูอาหารเช้าเป็นข้าวต้มหมู ซึ่งเธอได้ศึกษาวิธีการทำจากยูทูปและโทรถามรายละเอียดจากปลายฝนแล้วลองลงมือทำดู ครั้งนี้เธอได้ชิมแล้วก็ยิ้มอย่างภูมิใจ พลันคิดในใจว่า ‘อืมก็อร่อยเหมือนกันนะ’ จากการที่ได้มาอยู่กับเวหาสองต่อสอง สกุณาก็เรียนรู้การปรับตัวต่างๆ ลองทำอาหารเช้า ซึ่งไม่ว่าเธอจะทำอะไร รสชาติจะแย่แค่ไหน เวหาก็กินจนหมดจานทุกครั้ง อาจจะมีบ่นบ้าง แต่ก็เหมือนการให้ฟีดแบล็กมากกว่าเวหาเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร วันนี้กลิ่นหอมของมื้อเช้าดึงดูดให้เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วสายตาเขาก็มองที่หญิงสาวที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่เธอใส่แล้วยาวมาถึงเขา เขามองด้วยความสงสัย“นี่เธอแต่งตัวอะไรกันเนี่ย .. เฮ้ย.. นี่เธอจะบ้าหรือเปล่า เอาเสื้อผ้าฉันมาใส่ทำไม”สกุณายิ้มแหย“ก็เสื้อผ้าฉันหมดแล้วนี่ ไม่มีใส่ ขอยืมใส่ก่อนอย่างกหน่อยเลยนะ วันนี้ก็เป็นวันหยุดไม่ต้องออกไปไหนด้วย”“แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเธอล่ะ ไปไหนหมด”“เอ่อ.. ก็มันยังไม่ได้ซักเลย”“อ้าวแล้วทำไมไม่ซัก จะหมักไว้ให้มันเน่าหรือไง”“ก็ที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า นายพาฉันเอาผ้าไปซักที่เรือนใหญ่ของพี่เมฆทีสิ ฉันสัญ

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 16 เขาทำเพื่อเธองั้นหรือ

    “จะรีบไปไหนละคุณ”“อ้าวก็มันเที่ยงแล้วนี่ ฉันก็จะไปกินข้าวไง”“ไม่ต้องรีบ ไปตอนนี้ก็ต้องไปยืนต่อแถวรอร้อนเปล่าๆ รอให้คนซาลงหน่อยแล้วค่อยไป อีกอย่างเราควรให้คนงานเขากินก่อน เพราะพวกเขาต้องใช้แรงงาน”สกุณาหน้าหงิก เพราะตั้งแต่เธอต้องเข้ามาทำงานในไร่เธอก็กินข้าวพร้อมกับทุกคนจนร่างกายมันจำได้แล้วว่าตอนนี้ถึงเวลากินข้าวแล้ว เสียงท้องเริ่มร้องประท้วง“เอานี่ไปกินรองท้องไว้ก่อน”ฝรั่งลูกย่อม ๆ ผิวนวลถูกเด็ดจากต้นที่ปลูกไว้ข้างโรงเลี้ยงไก่ยื่นส่งให้สกุณา“แล้วจะให้กินยังไง ล้างก็ยังไม่ล้าง เปลือกก็ยังไม่ปอก”“จะยากอะไรคุณ แค่นี้ก็กินได้แล้ว” เวหาเอาฝรั่งมาถูที่เสื้อ ยกขึ้นมาเป่าสองทีแล้วกัดเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วพยักหน้าให้หล่อนทำตาม“ไม่ล้างก่อนแล้วกินไปได้อย่างไร เปลือกก็ยังไม่ปอก อี๋ สกปรก”“ไม่ต้องมาอี๋เลยคุณ ฝรั่งนี่ผมใช้ถุงกระดาษห่อไว้อย่างดี ไม่มีแม้แต่ฝุ่นมาเกาะแค่เช็ด ๆ ถู ๆ ก็สะอาดแล้ว ทีแอปเปิ้ลเปลือกหนาพวกคุณยังกัดแทะกินได้เลย ฝรั่งก็เหมือนกันแหละ แถมเปลือกยังบางกว่าด้วย ทำไมจะกัดแทะกินไม่ได้ กินรองท้องไปก่อน อร่อยนะคุณ เด็ดกินจากต้นสดๆ เนี่ยมันหวานมากเลย ลองดู

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 15 ทำไมมีแต่คนอยากให้ฉันเป็นเมียเค้าคนนี้นะ

    หลังจากอาหารมื้อเช้าจบลง เสียงห้วนของเวหาก็ดังขึ้น“พร้อมหรือยัง”สกุณาวันนี้เธออยู่ในชุดที่ทะมัดทะแมง ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์โดยมีเสื้อคลุมแขนยาวของเวหาสวมทับอีกที เธอเริ่มคุ้นชินกับการแต่งตัวแบบสาวชาวไร่มากขึ้น เธอเดินตรงไปปีนขึ้นรถโดยที่ไม่ต้องรอให้อีกคนมาพูดอะไรต่อ เธอตั้งใจว่าจะพูดกับเขาให้น้อยที่สุดใช่เธอกำลังโกรธเขาอยู่ที่เขามาทำรุ่มร่ามกับเธอในวันก่อน แล้วยังทำตัวผีเข้าผีออกอีก เดี๋ยวร้าย เดี๋ยวดี ทางที่ดีไม่ต้องยุ่งกันน่าจะดีที่สุดเวหามองท่าทางของหญิงสาวแล้วยกยิ้มที่มุมปากแล้วพูดไปพร้อมสตาร์ตรถ“เดี๋ยววันนี้จะพาไปดูฟาร์ม”พอได้ยินคำว่า “ฟาร์ม” สกุณาก็ลอบถอนหายใจเบาๆ พลางคิดในใจว่าวันนี้เธอคงโดนแกล้งให้ทำงานหนักในฟาร์มอีกเป็นแน่ ภาพที่เธอกำลังขัดทำความสะอาดคอกหมูและเล้าไก่ก็ลอยมาในหัว ‘ไม่เป็นไรยัยนิดอดทนไว้ เธอทำได้ อย่าให้นายคนนี้มาว่ามาดูแคลนเธอได้อีก’ สกุณาได้แต่คิดในใจ แต่เอ๊ะ.. ทำไมต้องไปคิดถึงคนบ้าคนนั้นด้วยนะ รถขับไปตามเส้นทางดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้รถโยกสั่นสะเทือนส่งผลให้ตุ๊กตาหน้ารถคนสวยนั่งตัวสั่นคลอนตามแรงโยกของรถไปด้วย หางตาของเวหาสังเกตเห็นทรวงอกท

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 14 ไม่อายผีบ้านผีเรือนบ้างหรือไง

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังลั่นปลุกให้สกุณาต้องจำใจลืมตาขึ้น บรรยากาศรอบตัวยังคงมืดมิด อากาศเย็นจนเธอไม่อยากลุกออกจากผ้านวมผืนหนา แต่ถ้าไม่ลุกเจ้าเสียงเคาะประตูนั่นก็คงไม่หยุดง่ายๆ “จะเคาะทำไมนักหนาเนี่ย คนจะหลับจะนอน” เธอเดินมาเปิดประตูด้วยดวงตาที่ยังลืมขึ้นไม่เต็มตาดีนัก เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งก็แทรกเข้ามายืนท้าวแขนขวางประตูไว้ เมื่อสกุณาเห็นว่าเป็นใครเธอตกใจรีบถอยหลังครูดออกไป แต่ก็ช้ากว่าวงแขนแกร่งที่คว้าเกี่ยวเอวบางมาไว้ในอ้อมกอด อกนุ่มสัมผัสเข้ากับอกแกร่ง ภาพและรสสัมผัสเมื่อวานไหลเวียนเข้ามาในหัวของสกุณาอีกครั้ง ทำให้หัวใจของเธอได้รัวเร็วขึ้น “นี่นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ” “อ้าว.. เห็นแต่งตัวแบบนี้ก็นึกว่าติดใจฉัน แล้วแต่งมายั่ว อยากให้ฉันกอด อยากให้ฉันจูบอีก วันนี้อยากให้จูบตรงไหนก่อนดีล่ะ” “ปล่อยเลยไอ้คนบ้า ไอ้คนลามก ที่มันห้องส่วนตัวของฉัน ฉันจะแต่งตัวยังไงก็ได้ นายนั่นแหละออกไปเลย” “ไหนพูดอีกสิ ว่านี่ห้องใคร” “ก็ห้อง... เอ่อ.ห้องฉันไง ก็นายยกให้ฉันอยู่แล้วมันก็ต้องเป็นของฉันสิ”

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 13 คำสบประมาท

    เรือนพักหลังเล็กท้ายไร่เมฆา “นี่นายพาฉันมาที่นี่ทำไม นายไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้นะ ปล่อยปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ บอกให้ปล่อยไงล่ะ” ใบหน้าสวยตื่นตระหนก เมื่อโดนใครบางคนฉุดกระชากลากเหวี่ยงดึงเธอให้ลงจากรถ แล้วผลักให้เข้าไปในเรือนพักหลังเล็ก “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ แล้วเธอล่ะมีสิทธิ์อะไรที่ไปทำร้ายคนอื่นเขาแบบนั้น ปลายฝนไปทำอะไรให้เธอโกรธแค้น เธอถึงต้องทำแบบนี้ พูดมาสิ พูด บอกให้พูดไงเล่า” เวหาตวาดลั่น ใบหน้าบูดบึ้งกับดวงตาที่แข็งกร้าวทำให้สกุณารู้สึกกลัวจนปากคอสั่นแต่เธอก็พยายามข่มความรู้สึกนั้นไว้ “ฉันบอกให้พูดไงล เธอตั้งใจทำมันจริงๆ สินะสกุณา ฉันผิดหวังในตัวเธอมาก” “ไม่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นอุบัติเหตุจะต้องให้ฉันพูดอีกสักกี่รอบ” “ปากแข็งจริงๆ ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด ทำไมเธอถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะสกุณา เด็กน้อยน่ารักคนนั้นหายไปไหนแล้ว” เวหาคว้าเอวบางรวบดึงเข้ามาประชิดตัว ใบหน้าคมเข้มยื่นเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบสบตาเธอราวกับว่าจะมองให้ลึกไปถึงห้องของหัวใจ ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนก ริมฝีปากสั่นระริกเตรียมจะเปิดป

  • เด็ดปีกเวหา   บทที่ 12 อุบัติเหตุ

    บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่ทุกคนจัดการกับมื้อเช้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว สกุณาหันไปสบตากับปลายฝนทั้งคู่พยักหน้าให้กัน แล้วเธอจึงหันมาชวนเมฆาคุย “พี่เมฆคะ วันนี้นิดขออยู่หยุดงานในไร่หนึ่งวันนะคะ นิดจะมาเรียนทำอาหารกับปลายฝนค่ะ” สกุณาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เมฆาหันมาสบตาแต่ยังไม่ได้พูดอะไร เสียงของเวหาก็แทรกดังขึ้นมาก่อน “ไม่ได้ แค่นี้ก็คิดจะอู้แล้วหรือไง อีกอย่างไปก็เกะกะปลายเปล่าๆ” “ฉันขออนุญาตพี่เมฆไม่ได้ขออนุญาตนาย” “แต่ฉันเป็นคนที่ต้องดูแลเธอ ฉันมีสิทธิ์ที่จะไม่อนุญาต” ทั้งสกุณาและเวหาต่างเถียงกันคอเป็นเอ็นเหมือนเด็กน้อยทะเลาะกันโดยไม่มีใครยอมใคร จนเมฆาต้องกระแอมไอห้ามทัพทั้งคู่ “ไม่ต้องเถียงกัน” แล้วเขาหันไปสบตาปลายฝน “แล้วปลายล่ะ ว่าไง” สกุณาหยุดหันไปมองเมฆาพลันคิดในใจว่า ‘พี่เมฆนี่เป็นเจ้านายที่ดีจริงๆเลย ให้เกียรติลูกน้อง ขนาดปลายฝนเป็นแค่แม่บ้านยังให้เกียรติเลย ไม่เหมือนอีตาเวหานั่นบ้าและป่าเถื่อนชะมัด’ “ให้คุณนิดมาเรียนงานครัวกับปลายก็ได้ค่ะ เมื่อเช้าคุณนิดก็ลงมาช่วยงานปลายในค

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status