บทที่ 5 คู่ปรับเก่า

สนามบินเชียงใหม่

         สกุณาในชุดเดรสรัดรูปสีขาวและเสื้อคลุมสวมทับสีน้ำตาล รองเท้าบูชสีน้ำตาล วันนี้เธอแต่งกายด้วยการคุมโทนสีเอิร์ทโทนพร้อมกับแว่นตาดำแบรนด์หรู เธอเดินลากกระเป๋าออกมาพร้อมกวาดสายตามองหาคนที่มารอรับด้วยอารมณ์หงุดหงิด

         “ดูสิเครื่องแลนด์ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่โทรมาหา ไม่มารอรับ เดี๋ยวเถอะนะจะฟ้องพี่เมฆให้ตัดเงินเดือนเสียให้เข็ดเลยคอยดู”

         หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ตอนแรกเธอตื่นเต้นที่จะได้พบกับว่าที่สามีสุดหล่อในอนาคต แต่ก็ต้องมาอารมณ์เสียเพราะทุกสิ่งอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรือตั้งใจไว้ โชคชะตาดันนำพาให้เธอต้องมาเจอกับคนที่เธอไม่ชอบขี้หน้าก่อนเจอหน้าว่าที่สามีอีก

เหตุการณ์เมื่อสามชั่วโมงก่อน

         “สวัสดีค่ะพี่เมฆ นิดนะคะ ตอนนี้นิดมาเช็กอินรอที่แอร์พอร์ตแล้วค่ะ อีกหนึ่งชั่วโมงเครื่องจะออก นิดจะไปถึงที่เชียงใหม่เวลา 11.45 น.นะคะ”

         “เดี๋ยวพี่ให้เวย์ไปรับนะพอดีพี่มีธุระต้องทำนิดหน่อย อะ..นี่เบอร์ของเวย์061-xxx-xxxx”

         “เอ่อ... โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเราค่อยเจอกันก็ได้ค่ะ”

         หลังจากที่เธอลงจากเครื่องมา รับกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีใครโทรหา เธอเดินออกมายืนรอหน้านิ่วด้วยความไม่สบอารมณ์ สุดท้ายก็ต้องเป็นเธอที่โทรหาเบอร์ที่เมฆาทิ้งไว้ให้ก่อนหน้านี้

         “เครื่องลงจอดตั้งนานแล้วทำไมไม่มารอรับ”

         “กำลังจะไปพอดี แสดงว่าคุณเดินออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเดินออกมาด้านหน้าตัวอาคารหน่อย เดี๋ยวผมขับรถไปจอดรอรับคุณตรงทางออกก็แล้วกัน”

         ยังไม่ทันที่สกุณาจะได้พูดต่อ อีกฝั่งก็ชิงกดวางสายใส่เธอไปแล้ว ยิ่งทำให้เธอโมโหอารมณ์เสียหนักกว่าเดิม

         “กล้าดียังไงมาตัดสายวางหูใส่ฉันเนี่ย อีตาบ้า ไอ้คนบ้านป่าเมืองเถื่อน”

         สกุณาเคยเจอกับเมฆาและเวหามาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่ครอบครัวของเธอมาพักผ่อนที่ไร่ของเมฆา ซึ่งทั้งสองครอบครัวนี้สนิทกันโดยเฉพาะแม่ของเธอกับแม่ของเจ้าของไร่คนปัจจุบัน และเมื่อเธอได้มาเจอกับลูกชายเจ้าของไร่ในตอนนั้น เธอก็ตกหลุมรักเขาทันที มันเป็นเสมือนรักแรกเป็นป๊อบปี้เลิฟของคนที่พึ่งจะเริ่มแตกเนื้อสาว แต่ช่วงเวลาที่อยู่ที่ไร่นั้นเธอก็มักจะโดนหนุ่มอีกคนที่เป็นเพื่อนรักเจ้าของไร่อย่างเวหากลั่นแกล้งเป็นประจำและนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอจำฝังใจ และไม่ชอบหน้าเวหาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

         สกุณาเดินลากกระเป๋าสองใบพร้อมสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมหรูที่ซื้อมาจากยุโรปเดินหน้าเง้ามาที่ประตูทางออก เธอกวาดสายตามองไปโดยรอบแล้วก็พบกับรถกระบะเก่าๆ ที่มีสติ๊กเกอร์ “ไร่เมฆา” ติดไว้ที่หน้ารถ

         ผู้ชายวัยกลางคนผิวเข้มหนวดเครารกรุงรังใส่เสื้อลายสก๊อตสีแดงดำแขนยาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์ตัวเก่าสีซีดขาดๆ ที่บ่งบอกถึงการผ่านการใช้งานมานาน ไม่ใช่ยีนส์ฟอกแบรนด์ดังที่วางขายในห้างสรรพสินค้าหรู เขายืนกอดอกหลังพิงรถมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้ากระพุ้งแก้มถูกดุนด้วยลิ้นไปมา

         “มองอะไร ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย แล้วทำไมไม่เข้าไปรับฉันข้างใน ดูสิให้ฉันลากกระเป๋าเดินมาตั้งไกล”

         สกุณาพูดพลางผลักกระเป๋าล้อลากของตนเองไปทางเขา

         “นี่คุณผมอายุมากกว่าคุณตั้งหลายปี พูดกับผมให้มันมีหางเสียงหน่อยสิ ใครกันแน่ที่ไม่มีมารยาท”

         “ฉันจะพูดดีกับคนที่ดีด้วยเท่านั้นแหละ พวกแก่กะโหลกกะลาพูดดีไปด้วยก็เท่านั้น”

         “ปากอย่างนี้น่าจะปล่อยทิ้งไว้ที่นี่แล้วให้หาทางเข้าไร่เอง หรือไม่ก็นั่งเครื่องกลับกรุงเทพไปเลย มาทางไหนก็เชิญกลับไปทางนั้น”

         “นายไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉันนะ ฉันเป็นแขกของพี่เมฆเป็นแขกของเจ้าของไร่ แล้วต่อไปฉันก็จะแต่งงานกับพี่เมฆ ถึงตอนนั้นฉันจะให้พี่เมฆไล่นายออก”

         “ฮึ น่าไม่อายผู้ชายเขายังไม่ทันจะยอมรับ ก็โมเมจะไปเป็นเมียเขาเสียแล้ว ทำไมผู้ชายที่กรุงเทพไม่มีแล้วหรือไง ถึงได้เร่มาถวายตัวถึงที่นี่”

         “พูดจาน่าเกลียด ถอยไปเอากระเป๋าขึ้นรถให้ฉันด้วย แล้วรถคันนี้มันยังวิ่งได้จริงๆ หรือนี่  ทำไมไม่เอาคันที่ดีกว่านี้มาหน่อยล่ะ”

         สกุณามองสภาพรถกระบะที่น่าจะมีอายุมากกว่าตัวเธอสังเกตุที่บานประตู กระโปรงรถ และตัวรถที่มีสนิมกัดกินจนผุเป็นหย่อมๆ

         “รถใช้งานในไร่มันก็แบบนี้แหล่ะ ไม่มีหรอกปอร์เซ โรลส์รอย เบนซ์น่ะ ถึงรถมันจะเก่ามันจะแก่แต่เครื่องมันยังแรงอยู่นะคุณ ถ้าลองได้ขับได้ลองควบรับรองจะติดใจ”

         เวหาหรี่ตามองเลียริมฝีปากพูดจาสองแง่สองง่ามพลางใช้สายตาสำรวจเรือนร่างแม่สาวชาวกรุงที่ยืนเถียงเขาปากแจ๋วอยู่ตรงหน้าตอนนี้ เขายอมรับตามตรงเลยว่าสกุณาเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวย หุ่นเป๊ะ หน้าอกไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่ได้แบนราบถือว่าสมส่วนกำลังดี เอวคอดรับกับสะโพกผายกลมกลึง ชวนให้น่ามอง

         “นี่ปากหรืออะไร ชอบพูดแต่สิ่งน่าเกลียด แล้วก็ไม่ต้องมามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันจะฟ้องพี่เมฆ”

         หญิงสาวก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหน้ารถเคียงข้างคนขับ ชุดเดรสที่ว่าสั้นอยู่แล้วเมื่อเธอนั่งชุดก็ร่นขึ้นเผยให้เห็นต้นขาอันขาวเนียน ถึงแม้ว่าเธอจะนำกระเป๋าถือมาปิดก็ไม่อาจปกปิดความขาวนวลเนียนชวนมองได้มิด เธอได้แต่นึกโทษนึกโกรธตัวเองที่เลือกชุดนี้มาใส่ ก็ใครจะไปคิดว่าเจ้าของไร่จะไม่ออกมารับว่าที่เจ้าสาวด้วยตัวเองล่ะ ไม่ออกมารับเองยังไม่เท่าไหร่ แต่กลับส่งอริเก่าเธอมารับแทนนี่สิมันชวนให้หงุดหงิดยิ่งนัก เธออุตส่าห์อยากจะทำให้เขาประทับใจ แต่กลับกลายมาเป็นเป้าสายตาของคนหื่นบ้ากามคนนี้ไปได้

         “ถ้าไม่อยากให้มองแล้วใส่มาทำไม ใส่แบบนี้มาก็แปลว่าอยากโชว์อยากให้คนอื่นมามอง นี่ก็อุตส่าห์ช่วยมองแล้วนี่ไง น่าจะขอบคุณเสียด้วยซ้ำ”

         เวหาพูดกวนประสาทไปเขารู้สึกสนุกที่ได้กลั่นแกล้งหญิงสาวชาวกรุง และแน่นอนที่เขาเลือกรถคันนี้ขับมารับหล่อนก็เพราะต้องการที่จะแกล้งหล่อนอีกนั่นแหละ ปกติรถคันนี้จะจอดทิ้งไว้ในโรงรถไม่เคยถูกนำมาใช้งานนานมากแล้ว ดีนะที่ยังสตาร์ตติด และแน่นอนที่สุดคือรถคันนี้ไม่มีแอร์ ต้องเปิดกระจกรับลมและมีของแถมเป็นฝุ่นดินแดงฟุ้งตามมาด้วย ฝุ่น PM2.5 ที่ว่าแน่ในเมืองกรุงมาเจอฝุ่นดินแดงที่เมืองเหนือดูเบาไปเลย ยิ่งช่วงทางก่อนเข้าไร่เป็นทางดินซึ่งพอรถขับผ่านฝุ่นก็จะฟุ้งตลบ จนตุ๊กตาหน้ารถต้องเอาผ้าพันคอที่พกมาเอาขึ้นมาพันหน้าปิดจมูกไว้ เวหามองแล้วอมยิ้มด้วยความพอใจ