ตอนที่ 10 ความรู้สึก

ตัวแทนเกษตรการเลี้ยงไข่ไก่ในตำบลที่ลุงแจ่มเป็นสมาชิกอยู่ ได้กำหนดวาระการประชุมไว้ในวันนี้ และกิ่งกานดาต้องเข้าไปประชุมแทนผู้เป็นพ่อ ด้วยเพราะอาการป่วยของลุงแจ่มนั้นยังไม่ค่อยสู้ดีนัก

ส่วนพิพัฒน์ใช้ช่วงเวลาว่างในตอนกลางวันตรวจรายละเอียดของรูปคดี หารือกับผู้กองและทนายเกษม

เมื่อต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ยังมีข้อความที่ส่งหากัน เป็นการรายงานตัวอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว  และดูเหมือนจะซึมซับเข้าไปในการใช้ชีวิตแบบไม่รู้ตัว ทั้งที่ชายหนุ่มก็เป็นแค่คนที่มาขอเช่าห้องอยู่แค่ชั่วคราวเพียงเท่านั้น

ลุงแจ่มผู้เฝ้ารอการกลับบ้านของกิ่งกานดา เดินออกมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านพร้อมเจ้าขนุนทันทีที่หญิงสาวขับรถมาถึงในตอนเย็น หญิงสาวเดินลงจากรถพร้อมกับใบหน้าซีดเซียวและดูอิดโรย

“ทำไมหน้าซีดจัง ไม่สบายหรือเปล่า?” ผู้เป็นพ่อจ้องหน้าและถามด้วยความเป็นห่วง

“กิ่งปวดหัวนิดหน่อยจ้ะพ่อ ไม่เป็นไรหรอก”

“สงสัยอากาศร้อน ไปอาบน้ำไป แล้วมากินข้าวจะได้กินยาพักผ่อน” ชายชราบอกหญิงสาวด้วยความห่วงใย

กิ่งกานดาหายเข้าไปในห้องน้ำ สักพักก็มีเสียงอาเจียนแว่วออกมาให้ได้ยินถึงด้านนอก ลุงแจ่มเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูห้องน้ำ

“กิ่งเป็นอะไรหรือเปล่าลูก?” ไม่มีเสียงตอบรับจากหญิงสาว เธอยังคงโก่งคออาเจียนจนน้ำตาไหนอยู่ข้างในนั้น

“กิ่ง” ลุงแจ่มเคาะประตูซ้ำอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรพ่อ กิ่งคลื่นไส้ ดีขึ้นแล้ว” เสียงแหบขึ้นจมูก กับคำโกหกที่ดังออกมาจากห้องน้ำเพราะไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง ล้างหน้าล้างตาก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำและเดินออกมา พิพัฒน์ที่ได้ยินเสียงสนทนาของสองพ่อลูก เดินออกมาจากห้องทันที

“คุณเป็นยังไงบ้าง?” ถามด้วยความห่วงใย เมื่อใบหน้าที่เขาคุ้นเคยนั้นตอนนี้ซีดเซียวเหมือนสีไก่ต้ม บวกกับท่าทีอิดโรยและอ่อนแรงของเธอ นายแจ่มพยุงบุตรสาวออกมานั่งรับลมด้านหน้า หายาดมมาจ่อที่ปลายจมูกเธอ พิพัฒน์นั่งลงข้างๆ

“ท้องไส้มันปั่นป่วนไปหมด พะอืดพะอมเหมือนจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา”

บอกอาการของตัวเอง ขณะที่นั่งพัก ท่าทีของเธอบ่งบอกว่าไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ว่าแล้วก็ขมวดคิ้ว หน้าตาเหยเก ลุกขึ้นยืนมือปิดปากเดินกึ่งวิ่งเข้าห้องน้ำไป พิพัฒน์และลุงแจ่มมองตามร่างที่หายเข้าไปในห้องน้ำ สองหนุ่มต่างวัยยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูด้วยความเป็นห่วง

“ผมว่าไปหาหมอดีกว่าไหม?” เอ่ยปากทันทีที่เธอเปิดประตูห้องน้ำออกมา ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ ร่างบางก็อ่อนยวบลงไปกองอยู่กับพื้น พิพัฒน์คว้าร่างเธอไว้ได้ทันท่วงที กิ่งกานดาหลับตาลงเพราะภาพในหัวมันหมุนเคว้งชวนคลื่นไส้ เธอหายใจแรงจนตัวโยน หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

“กิ่ง”

“หายใจไม่ออก” เสียงแหบพร่า ตาปรือของคนที่อยู่ในอ้อมแขน

พิพัฒน์ช้อนร่างของเธออุ้มขึ้น เดินไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

หน้าห้องตรวจฉุกเฉินในโรงพยาบาล ชายชรานั่งรอฟังผลตรวจอยู่ด้านหน้า พิพัฒน์เดินกลับไปกลับมาเหมือนหนูติดจั่น พลางยกข้อมือขึ้นมองเวลาที่หน้าปัดนาฬิกา และทำซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นจนนายแจ่มมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยความสงสัย

“พัฒน์ มีธุระที่ไหนก็ไปทำก่อนได้เลยนะ ลุงอยู่คนเดียวได้ไม่เป็นไรหรอก”

“อ๋อ ไม่มีครับ”

เขาตอบไปส่งๆ แทบไม่ได้สนใจคำพูดของชายชราเลย พร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ กัน สายตาคอยมองไปที่หน้าห้องตรวจอยู่เป็นระยะ นิ้วเคาะที่หน้าขาอยู่อย่างนั้นเหมือนคนสมาธิสั้น สลับกับลุกขึ้นยืนไปมาจนน่าเวียนหัว พร้อมกับชายชราที่ขมวดคิ้วมองตามเขาอยู่

“ญาติคุณกิ่งกานดาค่ะ”

เสียงที่รอคอยก็ดังขึ้น ลุงแจ่มพยุงตัวลุกขึ้นยืน แต่ช้ากว่าพิพัฒน์ที่ตอนนี้ไปหยุดอยู่ที่หน้าพยาบาลแล้ว

“ครับ” เขาเอ่ยขึ้นทันที

หญิงสาวในชุดผู้ป่วยนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือระโยงระยางเข็มเสียบบนหลังมือของเธอ นายแจ่มและพิพัฒน์นั่งอยู่ข้างเตียง

“คุณเป็นยังไงบ้าง”

“หมอว่ายังไงบ้าง?”

“ดีขึ้นกว่าเดิมไหม?”

“หายใจสะดวกขึ้นหรือเปล่า”

หญิงสาวพยักหน้า เมื่อไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนก่อน

“ยังคลื่นไส้อยู่อีกไหม?”

พิพัฒน์ยิงคำถามเป็นชุด โดยที่ผู้เป็นพ่อยังไม่มีโอกาสได้ถามเลย

พอจะอ้าปากจะพูด พิพัฒน์ก็ชิงพูดขึ้นก่อน สุดท้ายก็ต้องหุบปากลงเพราะพูดไม่ทันเขา

ผื่นแดงเป็นจ้ำเห่อขึ้นตามตัวหญิงสาวจนเห็นได้ชัด ใบหน้าสวยก็เช่นกันตอนนี้เห่อและบวมแดงไปทั้งหน้า

พิพัฒน์จับแขนเธอพลิกไปมา สำรวจตามใบหน้าและลำคอของหญิงสาวอย่างลืมตัว นายแจ่มนั่งนิ่งมองการกระทำของชายหนุ่มเหมือนไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น กิ่งกานดามองหน้าเขาและผู้เป็นพ่อสลับกันไปมา พิพัฒน์เริ่มรู้ตัวก่อนจะวางแขนเธอลงและรีบปรับสีหน้าทันที

“หมอบอกว่าน่าจะแพ้อะไรสักอย่าง” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับนึกทบทวนถึงกิจกรรมของตัวเองในวันนี้

“คุณไปกินอะไรแปลก ๆ จากที่เคยกินมาหรือเปล่า?”

หญิงสาวเอียงหน้าครุ่นคิด

“ตอนไปประชุมก็กินแค่กาแฟตอนเช้ากับคุกกี้ แต่ก็เคยกินประจำนะไม่เห็นจะแพ้ ตอนกลางวันกินข้าวกะเพราแค่นั้นเอง ช่วงบ่ายก็ยังไม่รู้สึกอะไร เพิ่งจะเป็นตอนใกล้ถึงบ้านนี่แหละ”

เธอพูดและนึกภาพตามลำดับเหตุการณ์ของตัวเองในวันนี้

“แล้วระหว่างทางคุณได้กินอะไรหรือเปล่า?”

“อ๋อ...มีซื้อขนมตรงปั๊มน้ำมัน กินในรถแต่มันไม่อร่อยฉันเลยกินแค่นิดเดียว ตอนเข้าห้องน้ำที่ปั๊มก็ทิ้งขยะไปแล้ว หรือจะเป็นเพราะขนมนั่นหรือเปล่า” เธอนึกถึงเหตุการณ์และบ่นพึมพำ

“ทีหลังก็ไม่ต้องไปกินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าอีกนะ พ่อเป็นห่วงแกแทบแย่”

ลุงแจ่มเอ่ยขึ้น

“ดีนะแค่ชิมนิดเดียวเอง” เธอพึมพำ

“กิ่งไม่เป็นไรแล้วพ่อ หมอฉีดยาให้แล้วดีขึ้นมากแล้ว”

ก่อนจะหันมามองหน้าชายหนุ่ม

“คุณพาพ่อกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้”

“ผมโทรบอกโหน่งแล้วกำลังมารับลุงแจ่ม” และหันไปหาชายชรา

“ลุงแจ่มยังไม่หายดี กลับไปพักผ่อนดีกว่าครับเดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคน ผมจะเฝ้ากิ่งเองครับไม่ต้องเป็นห่วง”

จากสายตาของชายชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดู มองตาเดียวก็พอจะเข้าใจ ก่อนจะผ่อนลมหายใจทิ้งอย่างโล่งอก เหมือนยกภูเขาทั้งลูกออกจากอกเมื่อรู้ว่าลูกปลอดภัยดี อีกทั้งมีพิพัฒน์ที่คอยดูแลทำให้ชายชราคลายความกังวลลงไปได้

พิพัฒน์กวาดตามองบรรยากาศรอบบริเวณ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลขนาดเล็ก ห้องผู้ป่วยพิเศษมีจำนวนจำกัด ถึงแม้ชายหนุ่มจะมีเงินมากมาย แต่ในเวลาแบบนี้ เขากลับไม่สามารถขอห้องพักฟื้นพิเศษให้เธอได้ ทำให้เธอต้องมาอยู่ห้องรวมในบรรยากาศที่ชายหนุ่มไม่ค่อยคุ้นเคยสักเท่าไหร่ มันช่างแตกต่างกับเขามากนัก

หันกลับมามองคนป่วยที่หลับสนิทแล้วเพราะฤทธิ์ยา ดวงตากลมโตของเธอตอนนี้ปิดสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ชายหนุ่มเพิ่งเข้าใจตัวเองดีก็วันนี้ เขาไม่เคยรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยหญิงสาวคนใดแบบนี้มาก่อน แม้แต่ดาวิกาความรู้สึกนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย

กิ่งกานดาลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนดึกกับสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย หญิงสาวปรับจูนสายตามองไปทั่วบริเวณ ภายในบรรยากาศที่เงียบสงัดของห้องพักผู้ป่วย มีเสียงกรนที่ดังแว่วมาเป็นระยะ หากไม่ได้ยาที่คุณหมอจัดให้เธอคงหลับไม่ลงเป็นแน่ หันมามองคนข้าง ๆ ที่นั่งพิงเก้าอี้คอเอียงคอพับหลับสนิทอยู่ข้างเตียง ที่บ้านนอนสบาย ๆ ไม่ชอบ จะมานั่งเฝ้าให้ตัวเองลำบากทำไมกัน

ก่อนจะถือโอกาสสำรวจกรอบหน้าเข้มของเขาอย่างละเอียด และเผลออมยิ้มน้อย ๆ อย่างลืมตัว เสียงคนไข้ข้างเตียงที่ขยับลุกและพูดคุยกันปลุกชายหนุ่มให้ลืมตาตื่น กิ่งกานดาขยับจะลุกขึ้น

“คุณจะเอาอะไร?”

“อยากเข้าห้องน้ำ”

“ผมไปส่ง”

พิพัฒน์ลากเสาน้ำเกลือเดินตามหญิงสาวไปส่งที่ห้องน้ำ

หลังจากหมอตรวจดูอาการแล้วว่าไม่มีภาวะแทรกซ้อนจนน่าเป็นห่วง ผื่นตามร่างกายของกิ่งกานดายุบลงแล้ว แม้จะมีรอยจาง ๆ ให้เห็นอยู่ แต่ก็ให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้

“อยากกินกาแฟจัง”

เธอบอกเขาหลังจากนั่งรถออกมาจากโรงพยาบาลได้สักพัก

“หมอบอกให้กินได้แต่อาหารอ่อนๆ ไม่ใช่เหรอ?”

“มันปวดหัวตุบๆ ร่างกายต้องการคาเฟอีนอย่างแรง นิดเดียวไม่เป็นไรหรอก...นะ...” เผลอลากเสียงยาวอ้อนเขาอย่างลืมตัว พร้อมทำตาละห้อยเหมือนเด็กที่อยากได้ของเล่น และลุ้นคำตอบ

“งั้นไปหาอะไรรองท้องก่อน ค่อยจิบกาแฟตาม คุณต้องกินยาด้วยไม่ใช่เหรอ”

พิพัฒน์พาหญิงสาวแวะสวนอาหารริมทางเขาเลือกที่บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบและดูร่มรื่น

“ข้าวต้มอีกแล้ว” กิ่งกานดาบ่นหน้างอ

“ที่โรงพยาบาลก็กินแต่ข้าวต้ม ยังจะสั่งข้าวต้มมาอีก”

“รอให้คุณหายดีก่อนจะกินน้ำพริกสักสิบถ้วยยังได้” เขายิ้ม