ตอนที่ 8 คิดถึง

พิพัฒน์ ทนายเกษม และผู้กองก้องเกียรติ รวมตัวกันในสำนักงานของทนายอีกครั้ง เพื่อแจ้งความคืบหน้าและหารือรายละเอียดจากข้อมูลที่สืบค้นมาได้ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดี

“นี่เป็นเส้นทางการเงินที่คุณวรรณยักยอกไปตั้งแต่สมัยนายยังอยู่ครับ”

ทนายเกษมวางเอกสารลงที่โต๊ะ พร้อมกับนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับพิพัฒน์

“และเพิ่มจำนวนมากขึ้นตอนนายไม่สบายและเข้าบริษัทไม่ได้ เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในครั้งนั้นได้เงินก้อนโตไปเพื่อปิดปาก”

“ทรัพย์เทวากุล 1 นายเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวและโอนให้คุณพิพัฒน์เรียบร้อยแล้ว”

“ทรัพย์เทวากุล 2 ผู้เป็นเจ้าของกิจการมีทั้งหมดสามราย คือ นาย คุณวรรณ และคุณชัยวัฒน์”

“คุณวรรณแอบโอนหุ้นในส่วนของตัวเองให้ชัชชาติ และคุณชัยวัฒน์โอนให้ดาวิกาไว้ก่อนตาย เพราะเหตุนี้คุณดาวิกาและชัชชาติถึงแอบคบกัน ผมว่าเขาวางแผนมาก่อนหน้านี้ไว้แล้ว”

 “ส่วนของนายเป็นของคุณพัฒน์ แต่ถ้าคุณดากับชัชชาติรวมหุ้นเข้าด้วยกันก็จะเป็นหุ้นใหญ่ย่อมมีสิทธิ์ในการบริหารมากกว่าคุณพัฒน์”

ทนายเกษมร่ายยาว

“และตอนนี้คุณดาและชัชชาติกำลังเดินสายหาแนวร่วม เข้าพบคู่ค้าที่สนับสนุนโรงแรม และกำลังจะเปลี่ยน สปอนด์เซอร์หลักที่ทำธุรกิจร่วมกับนายมาหลายสิบปี เขาคงคิดจะทำอะไรอยู่แน่ ๆ ตอนนี้ผมให้คนตามอยู่ครับ”

พิพัฒน์ฟังทนายแจ้งรายละเอียด และเปิดดูข้อมูลรูปถ่ายและเอกสารตรงหน้าไปพร้อมกันอย่างตั้งใจ

“ส่วนคอนโดศิรินรัตน์ที่กรุงเทพฯ หลังจากที่นายรู้เรื่องการแอบคบหาระหว่างคุณวรรณกับคุณชัยวัฒน์ เธอก็เริ่มยักยอกเงินของโรงแรม อาศัยช่วงที่นายไม่สบาย ซื้อคอนโดศิรินรัตน์เก็บไว้ให้คุณรินเพราะรู้ว่านายไม่ให้อยู่แล้ว แต่เธอมีประวัติไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่เลยจำเป็นต้องเอาชื่อนายจดทะเบียนเป็นเจ้าของกิจการ”

หุ้นในส่วนของเธอนั้นทำเป็นหุ้นลมและถ่ายเทในตอนหลัง เธอได้ทำพินัยกรรมโอนให้รินลดาก่อนตายไว้เรียบร้อยแล้ว

ส่วนคดีไฟไหม้บ้านพักคนงานบ่อกุ้งเป็นการวางเพลิงเพื่อรับเงินประกัน ผู้รับผลประโยชน์เป็นชื่อของศิริวรรณ ตำรวจผู้ทำคดีในตอนนั้นได้เงินก้อนโตทั้งชุดทำให้ปิดคดีไปแบบง่ายๆ

ทนายเกษมแจ้งรายละเอียดแก่พิพัฒน์และก้องเกียรติ ทั้งสามหารือกันจนดึกดื่น พิพัฒน์มอบหมายให้ทนายและทีมงานของเขารวบรวมข้อมูลและยื่นข้อเสนอให้ชัชชาติ ให้ดูท่าทีของเขาและดาวิกาเสียก่อนว่าจะออกมาในทิศทางใด

“มีอะไรต้องการเพิ่มเติมก็บอกผู้กองได้เลยนะครับคุณเกษม ผมอาจจะยุ่งหน่อยช่วงนี้”

“ได้ครับคุณพัฒน์”

หลังจากเดินทางลงมาถึงกรุงเทพ ตารางงานในแต่ละวันก็ไม่มีช่องว่างให้หยุดพัก พิพัฒน์ใช้เวลาขลุกอยู่กับเอกสารในการทำคดีและวางแผนงาน  เดินทางลงภูเก็ตตรวจงานที่โรงแรมอย่างเงียบ ๆ แต่กระนั้นใบหน้าหญิงสาวคนที่อยู่ห่างไกลก็ยังลอยวนเวียนมากวนใจอยู่เสมอ

“ไอ้พัฒน์” เสียงตะคอกของก้องเกียรติทำให้พิพัฒน์ถึงกับสะดุ้ง หลังจากเรียกเพื่อนรักอยู่นานสองนานแต่เจ้าตัวก็ยังเหม่ออยู่ เหมือนคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“แล้วแกจะแหกปากทำไมวะ” หันหน้ามามองก้องเกียรติหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

“ใจลอยไปไหน?” พูดพลางจับผิด

“เปล่า”

“เปล่าอะไร...กูเรียกตั้งหลายรอบ”

“อาการแบบนี้...กำลังอินเลิฟหรือเปล่า...กูสังเกตมาหลายวันแล้ว” ก้องเกียรติจ้องหน้าจริงจัง

พิพัฒน์ส่ายหน้าเหมือนเรื่องที่เพื่อนรักพูดเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับเขา  ลุกเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเครื่องดื่มออกมาสำหรับตัวเองและก้องเกียรติ

“แสดงว่ามี”

“ใครวะ...บอกมาเดี๋ยวนี้เลย”

“เซ้าซี้...ปิดปากไว้ซะจะได้ไม่พูดมาก” พิพัฒน์โยนกระป๋องเครื่องดื่มให้เพื่อน

“ทำเป็นมีความลับ กูสืบเองแป๊บเดียวเดี๋ยวก็รู้ นี่ตำรวจสายสืบนะมึง”

พิพัฒน์ยักไหล่ ท่าทีไม่ใส่ใจในสิ่งที่ก้องเกียรติกำลังพูด

“นี่แกจะไม่บอกจริง ๆ เหรอ?”

“ฉันง่วงแล้วแกกลับไปนอนได้แล้ว ล็อกประตูให้ด้วย” ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องนอนไป

สายลมเอื่อย ๆ พัดปะทะยอดไผ่พลิ้วไหวเล่นลมอยู่เป็นระยะ พระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าแล้ว แสงสีส้มอ่อนที่สะท้อนออกมาจากก้อนเมฆที่บดบังอยู่ครึ่งดวง ให้ความรู้สึกเหงาแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของกิ่งกานดาแบบไม่เคยรู้สึกมาก่อน หญิงสาวนั่งมองเจ้าขนุนที่วิ่งเล่นไล่จับแมลงในทุ่งหญ้า รวมอยู่กับฝูงวัวพร้อมกับถอนหายใจทิ้งอย่างเหงา ๆ

ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากพิพัฒน์กลับไปกรุงเทพและไม่ส่งข่าวมาอีกเลย แม้ข้อความก็ไม่ส่งหา หญิงสาวเฝ้ามองแต่โทรศัพท์และสายเรียกเข้า แต่ก็ไร้วี่แวว นาวินและลุงแจ่มก็ถามข่าวเขาจากเธออยู่ทุกวี่ทุกวัน จนนึกหมั่นไส้ เขาจะปลอดภัยดีหรือเปล่านะ หรือยุ่งมากจนไม่มีเวลาโทรมาขนาดนั้นเลยหรือยังไง

ช่างเถอะ เขายังไม่คิดจะโทรมา แล้วเธอจะเป็นห่วงเขาทำไมกัน บอกตัวเองในใจ พร้อมกับเผลอหน้างออย่างลืมตัว

พิพัฒน์วางปากกาในมือลง พร้อมกับปิดแฟ้มงานเล่มสุดท้ายที่เพิ่งเคลียร์จบ ปิดเปลือกตาลงผ่อนคลาย เอนหลังพิงพนักโซฟาพร้อมถอนหายใจทิ้ง

หลังจากสะสางงานเสร็จในแต่ละวันก็ดึกดื่น เลยเลือกที่จะไม่โทรหากิ่งกานดาเพราะกลัวไปรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ และปฏิเสธที่จะส่งข้อความหาเพราะอยากคุยกับเธอเพื่อฟังเสียงมากกว่า เหลือบมองเวลาที่หน้าปัดนาฬิกา วันนี้ก็ดึกอีกเช่นเคย เธอคงเข้านอนแล้วกระมังชายหนุ่มบอกตัวเอง สุดท้ายก็แพ้เสียงในหัว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสายโทรออก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก กิ่งกานดาหลับไปแล้ว หญิงสาวงัวเงียตื่น มือควานหาโทรศัพท์ที่หัวเตียง หรี่ตาดูหน้าจอ

“พัฒน์” เธอลุกขึ้นนั่งทันที เป็นอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกดื่นขนาดนี้

(“ฮัลโหล”) กรอกเสียงไปตามสายพร้อมกับภาวนาอย่าให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเขาเลย

(“คุณอยู่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมโทรมาดึกจัง?”) หญิงสาวถามรัวพร้อมนิ่งรอฟังคำตอบจากปลายสาย พิพัฒน์ยิ้มมุมปากพร้อมเอนตัวลงนอนที่โซฟา

“ผมเพิ่งเคลียร์งานเสร็จ ลืมดูเวลาขอโทษที คุณนอนแล้วเหรอ?”

เสียงนุ่มทุ้มหูที่คุ้นเคย ที่เธอรอฟังมาตลอดหลายวัน พร้อมกับความโล่งอกที่รู้ว่าเขาปลอดภัย

(“อือ...เข้านอนแล้ว”)

(“คุณเป็นไงบ้างมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”)

“โอเคทุกอย่างแค่เหนื่อยไปหน่อย...ไอ้ก้องใช้งานหนักเกินไป” เสียงพูดทีเล่นทีจริงปนเสียงหัวเราะบาง ๆ บ่งบอกอารมณ์ของคนพูด

“คุณเป็นยังไงบ้าง?” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม

(“ก็เรื่อย ๆ วุ่นวายทั้งวัน”) แค่อยากบอกเขาเป็นนัย ๆ ว่าเธอไม่ได้รอเขาสักหน่อย

“ลุงแจ่มเป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?”

(“อือ...พ่อดีขึ้นมากแล้ว”)

สองหนุ่มสาวพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกันไปมาอยู่สักพัก

(“คุณ…อยู่กับใคร?”) เธอชั่งใจอยู่นานกว่าจะถามคำถามนี้ออกไป

“ผมอยู่คนเดียวที่คอนโด” ตอบและอมยิ้ม

(“แล้ว...”)

“ผมอยู่คนเดียวมานานแล้ว”

(“ฉันหมายถึงคุณก้องไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณเหรอ?”)

“เปล่า...ไอ้ก้องก็อยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละ มันมีสาวมาเฝ้าไม่สนใจผมหรอก”

(“อีกสองวันจะมีงานประจำปีที่ตำบล ไอ้โหน่งกับพ่อถามถึงคุณทุกวัน”) อ้างชื่อคนอื่น

 (“คุณ...จะมาไหม?”) ถามและลุ้นคำตอบ

“รอดูผู้กองกับคุณเกษมจะมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีอะไรผมจะรีบกลับ”

เหมือนภรรยาที่รอการกลับบ้านของสามีเสียอย่างนั้น เมื่อนึกในใจก็รู้สึกเขินตัวเองอยู่ไม่น้อย

(“แล้วเรื่องคดีเป็นยังไงบ้าง?”) หญิงสาวถามต่อ

“กลับไปแล้วผมจะเล่าให้ฟัง วันนี้ดึกแล้วคุณนอนเถอะ”

“....”

โทรมาปลุกเพื่อที่จะบอกให้นอนต่อเนี่ยนะ หญิงสาวคิดในใจ

(“อือ…คุณก็พักผ่อนเถอะ...ไว้ค่อยคุยกัน”)

“ครับ ไว้เจอกัน” และวางสายไป

หญิงสาวล้มตัวลงนอน หลับตาพร้อมกับรอยยิ้ม พิพัฒน์ก็เช่นเดียวกัน