ตอนที่ 11 สูญเสีย

หญิงสาวตื่นขึ้นมาในตอนสาย ด้วยฤทธิ์ยาทำให้เธอหลับสนิทตลอดทั้งคืน ก่อนจะเดินออกมาด้านนอกยืดเส้นยืดสาย และสูดอากาศบริสุทธิ์ แม้จะเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย แต่ยังรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแจ่มใสในหัวใจของตัวเองที่ก่อตัวขึ้น เช่นเดียวกับท้องฟ้าโปร่งสดใสในวันนี้ แม้แสงแดดอ่อน ๆ ที่ระบายอยู่บนยอดอ้อยก็ยังดูสวยงามเสียอย่างนั้น

กวาดสายตามองไปรอบบ้านที่เงียบสงบ ไม่ได้ยินเสียงคุ้นเคยของใครเลยสักคน กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นจากในครัวลอยมาปะทะจมูก พ่อคงทำไว้ให้เธอก่อนออกไปข้างนอกกระมัง เสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งมาจอดหน้าบ้านพร้อมกับร่างของนาวินที่เดินลงมาจากรถ

“ไปไหนมา?” ผู้เป็นพี่เอ่ยถาม

“ไปส่งลุงแจ่มที่โรงเรียน มีประชุมคณะกรรมการที่ต้องเตรียมงานชุมชนอาทิตย์หน้า”

“แล้วเจ๊หายดีแล้วเหรอ?”

“อือ...ค่อยยังชั่วแล้ว”

“พัฒน์ล่ะ?” เมื่อไม่เห็นชายหนุ่มกลับมาด้วย

“อ้าว...ไม่อยู่เหรอ? เห็นตื่นมาทำข้าวต้มแต่เช้า”

คำตอบของนาวินทำให้คนฟังถึงกับอมยิ้ม นี่เขาจะให้เธอกินแต่ข้าวต้มหรือยังไง เดินกลับไปดูที่ห้องนอนของเขาก็ไม่พบชายหนุ่มเจ้าของเมนูข้าวต้ม หยิบโทรศัพท์จะโทรหา มีข้อความส่งเข้าจากเขาที่ยังไม่ได้อ่าน

พัฒน์  “มีเรื่องด่วนที่กรุงเทพฯ ผมต้องกลับวันนี้”

พัฒน์  “คุณหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก”

พัฒน์  “ทำข้าวต้มไว้ในครัวกินแล้วอย่าลืมกินยา แล้วผมจะโทรหา”

หน้าม่อยลงทันทีที่ได้อ่านข้อความ

แอร์เย็นฉ่ำในห้องทำงานของผู้บริหาร ไม่อาจทำให้ความร้อนรุ่มภายในใจของชัชชาติเย็นขึ้นมาได้ แต่ยังคงรักษาท่าทีไว้อยู่ เขานั่งอยู่บนโซฟารับรอง ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทีสบาย เอนหลังพิงพนักโซฟาสบตากับทนายเกษมที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างไม่สะทกสะท้าน

“นี่เป็นข้อเสนอของคุณพัฒน์ครับ”

ทนายเกษมวางเอกสารลงบนโต๊ะกลมตรงหน้า หลังจากยื่นหลักฐานการยักยอกเงินของศิริวรรณ ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีก่อนหน้าที่เธอจะเสียชีวิต นั่นเท่ากับว่า เงินทุนที่ใช้สร้างโรงแรมและซื้อคอนโดคือทรัพย์สินของทรัพย์เทวากุล และแน่นอนว่าเจ้าของที่แท้จริงคือ นายสุเทพ

“ข้อมูลเท็จแบบนี้ไม่ใช่ว่าพอคุณแม่เสียแล้วจะสร้างขึ้นมาได้ง่ายๆ นะครับคุณเกษม”

ชัชชาติยังรักษาความนิ่งไว้ได้เป็นอย่างดี มองหน้าอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

“ใช่ครับข้อมูลเท็จมันสร้างขึ้นได้ง่าย ๆ แต่คุณชัชก็น่าจะทราบดีว่าผมไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน”

 พร้อมกับวางรูปถ่ายเจ้าหน้าที่การเงินที่เคยทำงานให้ศิริวรรณลงบนโต๊ะ

“คุณชัชก็รู้ผมเป็นทนายฝ่ายกฎหมายของบริษัท ข้อมูลที่ผมไม่แน่ใจผมไม่พูดลอย ๆ แน่นอน”

“เธอได้เงินก้อนโตจากคุณวรรณ ก่อนจะลาออกจากบริษัทไป คุณชัชอาจจะคิดว่าเธอตายแล้ว...แต่เธอยังอยู่ และปลอดภัยดี ภายใต้การดูแลของตำรวจครับ”

ประโยคบอกเล่าที่ทำให้แววตาของชัชชาติกระตุกได้

“นี่เป็นเอกสารการถอนหุ้นจากทรัพย์เทวากุล เป็นทางเดียวที่คุณชัชจะไม่ถูกดำเนินคดี” ทนายเกษมวางเอกสารลงตรงหน้า

“ส่วนเรื่องคุณดาวิกากับคุณชัช” เขาหยุดประโยคไว้แค่นั้น ก่อนจะขยับเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทางเหมือนจงใจยั่วอีกฝ่าย ก่อนจะหันมายิ้มให้ชัชชาติแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ผมจะนัดคุณชัชอีกครั้งหลังจากผมได้เอกสารชุดนี้กลับไป” นั่นหมายความว่าแค่ถอนหุ้นยังไม่จบแน่ และหากชัชชาติมีลูกไม้อื่นตุกติกอาจจะจบไม่สวย

“ส่วนรินลดาคอนโดที่คุณดามีหุ้นอยู่ถึงแม้ว่าจะเป็นเงินที่ได้มาแบบมิชอบจากทรัพย์เทวากุล คุณชัชก็น่าจะรู้ความสัมพันธ์ของคุณวรรณและคุณชัยวัฒน์นะครับ ถือว่าเป็นเงินทำขวัญจากการถอนหุ้นจากโรงแรม คุณพัฒน์จะถอนหุ้นออกจากรินลดาคอนโดให้ ซึ่งจริงๆ แล้วคุณพัฒน์ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้ ผมหวังว่าคุณชัชจะนำไปพิจารณานะครับ”

ชัชชาติที่บังคับตัวเองให้นิ่งไว้ไม่ได้อีกต่อไป ลมหายใจของเขาเริ่มแรงขึ้น เส้นเอ็นที่ขมับนูนขึ้นจากการขบกรามแน่น

“เราจะเจอกันที่ศาลหรือจบแบบง่าย ๆ ขึ้นอยู่กับคุณชัชนะครับ”

“ผมเสร็จธุระแล้ว ต้องขอตัวกลับก่อน ขอบคุณที่สละเวลานะครับ”

ทนายเกษมลุกขึ้นยืน ค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนออกจากห้องเขาหันกลับมาหาชัชชาติอีกครั้ง

“อ้อ...ผมลืมไป”

“ขอแสดงความยินดีกับการตั้งครรภ์ของคุณดาด้วยนะครับ”

ชัชชาติถึงกับชะงัก กับประโยคทิ้งท้ายของทนายเกษมก่อนจะเดินออกห้องไป

“โธ่เว้ย” เอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะกระจัดกระจายเกลื่อนห้อง จากการระบายโทสะ ก่อนจะตั้งสติและข่มอารมณ์ไว้ เสียงเตือนในหัวบอกว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว อย่าวู่วามและใช้แต่อารมณ์เพราะเกมนี้เขาจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด พลางครุ่นคิดนึกถึงผู้เป็นแม่ หากศิริวรรณยังอยู่เขาคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวแก้ปัญหาคนเดียวอยู่แบบนี้

พร้อมกับภาพความหลังที่หวนกลับเข้ามาให้คิด

“แม่จะเคลียร์ทุกอย่างไว้ให้ ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของแก” คือคำพูดของศิริวรรณที่ยังก้องในหัวเขาอยู่เสมอ

หลังจากที่ศิริวรรณคอยสร้างสถานการณ์หลาย ๆ อย่าง ให้ชัชชาติได้อยู่ใกล้กับดาวิกาในช่วงเวลาคับขันเพื่อให้ความช่วยเหลือเธอ สร้างความประทับใจให้กับหญิงสาว ถึงแม้ดาวิกาและพิพัฒน์จะแต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย แต่ชายหนุ่มไม่เคยสนใจไยดีเธอเลยสักครั้ง จะพูดคุยเฉพาะเท่าที่จำเป็น หรือแค่เรื่องงานเพียงเท่านั้น และนั่นคือความขุ่นเคืองที่มีในใจของดาวิกามาโดยตลอด

“ฉันไม่ยอมให้ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาชุบมือเปิบไปง่ายๆ หรอกนะ แกต้องเร่งมือแล้ว” คำสั่งของศิริวรรณที่บอกผู้เป็นลูก

หลังงานเลี้ยงฉลองเปิดกิจการรินลดาคอนโดในครั้งนั้น ศิริวรรณพาชัชชาติและดาวิกาขึ้นไปชมห้องหรูของคอนโด ที่จัดไว้สำหรับเป็นห้องพักของผู้บริหาร และอยู่ดื่มฉลองกันจนดึกดื่น ศิริวรรณได้แอบใส่บางอย่างเข้าไปในเครื่องดื่ม และขอตัวกลับก่อน ปล่อยให้หนุ่มสาวได้อยู่กันตามลำพัง

ชัชชาติรูปร่างดี หน้าตาหล่อเหลา การศึกษาดีมีรสนิยม และเป็นที่หมายตาของสาวๆ ดาวิกาก็เช่นเดียวกันด้วยความรู้สึกที่พึงพอใจกับชายหนุ่มอยู่แล้ว ทำให้เธอไม่ปฏิเสธการอยู่กับเขาตามลำพัง

“วันนี้คุณสวยมาก”

ดาวิกาอยู่ในชุดราตรีสีแดงเข้ารูปสุดหรู ขับผิวขาวของเธอให้ผ่องออร่า สายตาหวานฉ่ำของชัชชาติที่กระตุ้นเลือดในกายของเธอให้ร้อนวูบวาบขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งฤทธิ์แอลกอฮอล์และสารบางอย่างในนั้น ที่ผสมผสานร่วมกันทำงานและออกฤทธิ์ได้เป็นอย่างดี

“เสียดายที่คุณไม่โสดแล้ว ผมคงไม่ต้องทรมานแบบนี้”

เขาพูดพร้อมทำหน้าละห้อยดวงตาหม่นเศร้า

“ดาอยากหย่าค่ะ” เธอพูดพร้อมจ้องหน้าเขา

“คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?”

ชัชชาติออกอาการดีใจ ขยับตัวไปใกล้และดึงมือเธอมากุมไว้

“ถ้าคุณอยากให้ดาหย่า” สองสายตาประสานกัน

“ผมต้องอยากอยู่แล้วสิ” มองริมฝีปากสวยที่ถูกฉาบด้วยลิปสติกราคาแพง ที่เผยออยู่น้อย ๆ เหมือนกำลังเชื้อเชิญเขาอยู่อย่างเต็มใจ ดวงตาของเธอพร่าเลือนเมื่อเขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้ และประทับริมฝีปากลงจูบอย่างดูดดื่ม ก่อนจะเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยแรงปรารถนา

การตอบสนองของดาวิการก็ร้อนแรงไม่แพ้กัน ต่างคนต่างมอบความสุขให้กันแบบหิวกระหาย บรรเลงรักร่วมกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนค่อนสว่าง

.....

ดาวิกาวางสายจากชัชชาติที่โทรมาส่งข่าวหลังจากทนายเกษมกลับไปแล้ว เสียงรองเท้าส้นสูงที่ย่ำไปมาอยู่ภายในห้องขณะขบคิดจนหัวแทบแตก แผนที่เธอวางไว้พังไม่เป็นท่า เธอเดินหมากช้ากว่าพิพัฒน์ไปเสียแล้ว

“ไม่หมูอย่างที่คิดเลยนะพัฒน์ ดาประเมินคุณต่ำไปจริงๆ” เสียงพูดลอดไรฟันของเธอ เล็บเรียวยาวที่ถูกแต่งแต้มสีอย่างสวยหรู จิกลงบนฝ่ามือที่กำแน่นของเธออย่างลืมตัว

ใบไผ่แห้งที่ร่วงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ถูกกวาดไปรวมกันอยู่ที่โคนกอ สายลมเย็น ๆ พัดมาปะทะเป็นครั้งคราว ปลายไผ่โอนเอนไหวเล่นลม เสียงลำไผ่เสียดสีกันไปมา เหมือนกำลังขับกล่อมหญิงสาวให้คลายเหงาลงเสียอย่างนั้น

กิ่งกานดานั่งพักอยู่ริมคลอง มองหมู่ปลาที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในนั้นอย่างใจลอย พร้อมกับใบหน้าของใครคนหนึ่งที่ลอยมากวนใจตลอดเวลา แม้เพิ่งจะวางสายจากเขาไปเมื่อครู่ พรุ่งนี้เขาก็จะกลับมาแล้ว ยังจะคิดถึงเขาอยู่ได้ แม้ทั้งสองไม่เคยเผยความในใจออกมาเป็นคำพูด แต่ใช่ว่าจะมองไม่ออกเมื่อไหร่เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ปลุกเธอให้ตื่นจากความคิด

“ว่าไงโหน่ง?”

“อะไรนะ” เธอพรวดพราดลุกขึ้นยืน

หน้าห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล กิ่งกานดาและนาวินนั่งและลุกเดินไปมาสลับกันอยู่แบบนี้เกือบชั่วโมงแล้ว นายแจ่มเกิดภาวะแทรกซ้อนจากความดันทำให้หลอดเลือดหัวใจตีบฉับพลัน ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานแค่ไหน จนกระทั่งนาวินกลับมาจากตลาดถึงได้นำตัวส่งโรงพยาบาล

สองพี่น้องนั่งเงียบต่างไม่พูดไม่จาอยู่แบบนั้นจนเลยเวลาเที่ยงคืน นายแจ่มก็จากไปอย่างสงบ โดยหมอบอกว่ามาถึงช้าเกินไปไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้ทัน สองพี่น้องนิ่งช็อกไปชั่วขณะ มันเร็วเกินไปจนตั้งรับกับความรู้สึกนี้ไม่ทัน พลันน้ำตาก็เอ่อล้นและไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก

บุคคลอันเป็นที่รักจากไปโดยไม่ได้เอ่ยคำลาแม้เพียงคำเดียว หัวใจกิ่งกานดาเหมือนถูกรัดด้วยลวดหนาม และเหวี่ยงลงใต้น้ำ จมดิ่งแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น ความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตมันเป็นแบบนี้นี่เอง