ตอนที่ 9 งานประจำปี

ถนนเส้นเดิมที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาคึกคักขึ้นมาอีกครั้งกับงานประจำปีในตำบล แสงไฟเป็นลำแท่งจากวงดนตรีในงานที่สาดส่องขึ้นบนท้องฟ้ากวัดแกว่งไปมาอยู่เป็นระยะ บวกกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มในงานแว่วมาตามลมให้ความรู้สึกคึกคักตื่นเต้น แตกต่างกับกิ่งกานดาที่กำลังรอใครบางคนด้วยหัวใจที่เหี่ยวแห้ง เมื่อไม่มีวี่แววว่าเขาจะโผล่หน้ามาให้เห็น

นายแจ่มเป็นคณะกรรมการร่วมกับหลายคนในหมู่บ้าน ถูกดึงตัวให้ไปเตรียมงานตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว หลังจากเคลียร์งานในฟาร์มกับนาวินเสร็จเรียบร้อยสองพี่น้องก็เข้าไปซื้อของในตลาดจนเย็น กลับมาถึงบ้านก็ปราศจากเงาของใครคนนั้น การรอคอยใครสักคนด้วยใจที่จดจ่อมันรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้เชียวเหรอ ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับสลัดความคิดถึงนั้นออกจากหัวไปให้หมด

แสงไฟจากหน้ารถที่สาดส่องมาตามทางก่อนจะจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวชะเง้อมองอย่างมีความหวัง รถเชอรี่จอดอยู่หน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงเรียกนาวินให้เปิดประตูรั้ว กิ่งกานดาเดินกลับมานั่งแล้วถอนหายใจ เขาคงเคลียร์งานไม่เสร็จกระมัง จะกดโทรหาก็กลัวจะไปกวนใจเขา คงมีเรื่องวุ่นวายให้ต้องจัดการตามที่เขาบอกกับเธอในวันนั้น

“พี่กิ่ง” กิ่งกานดาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกของเชอรี่

สองหนุ่มสาวยืนอยู่ที่หน้าประตู เชอรี่และพิพัฒน์นั่นเอง กิ่งกานดาลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัวเมื่อเห็นคนที่เธอรอคอยมาทั้งวันยืนอยู่ตรงหน้า

“พัฒน์” เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ

สองสายตาประสานกันในระยะไกล คำพูดมากมายที่เขาอยากบอกกับเธอ ถูกส่งผ่านไปในความเงียบพร้อมกับแววตาที่ซ่อนความรู้สึกมากมายอยู่ในนั้น

กิ่งกานดาก็เช่นเดียวกัน ดวงตาของเธอส่งประกายไหวระริกเมื่อเจอหน้าเขา ความรู้สึกยินดีที่เก็บซ่อนไว้ภายในมันเต็มปริ่มจนเก็บไว้ไม่มิด และล้นออกมาทางแววตา พิพัฒน์เผลอยิ้มน้อยๆ เมื่อสัมผัสความรู้สึกนั้นได้ด้วยหัวใจ และไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ เชอรี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนเป็นอากาศธาตุ ในสายตาคมกริบของเขาคู่นั้นที่มองเธอ มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจกิ่งกานดาเต้นแรง ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

“เจอพี่พัฒน์หน้าปากทางเลยรับมาด้วยกัน พอดีเลยจะได้ไปเที่ยวงานด้วยกัน” เชอรี่พูดทำลายความเงียบ

ลานกิจกรรมประจำปีที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน บรรยากาศในงานยังคงมีกลิ่นอายของความเป็นชนบท และรักษาขนบธรรมเนียมพื้นเมืองไว้อย่างดีเยี่ยม

กิจกรรมมากมายในลานกว้าง สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้ผู้คนที่เดินผ่านได้ จุดสอยดาวการกุศลเพื่อนำรายได้เข้าวัดปรับปรุงโบสถ์ ตรงลานกว้างมีมโหรสพบรรเลงครึกครื้น รวมทั้งลานปาลูกดอก ซุ้มยิงปืนอัดลมแลกเครื่องดื่ม ซุ้มบิงโก และม้าหมุน สาวน้อยตกน้ำ สองฝั่งทางเดินซ้ายขวาคือแผงขายเครื่องดื่ม ขนม ของกินมากมายจนละลานตาไปหมด

หนุ่มสาวมาหยุดที่ซุ้มปาลูกโป่ง ตุ๊กตาตัวโตน่ารักคือของรางวัลที่วางตั้งไว้ล่อตาล่อใจให้ทดสอบฝีมือความแม่น

“อยากได้ตัวนั้น” เชอรี่ชี้มือไปที่ตุ๊กตาตัวใหญ่ตรงหน้า

“มะ…พี่จัดการให้” นาวินคุยโว

เงื่อนไขคือลูกดอกสามลูก ปาลูกโป่งให้แตกทั้งสามดอก จะได้ตุ๊กตาขนาดเล็กหนึ่งตัว

ลูกดอกสองลูกราคาจะแพงขึ้น ปาลูกโป่งให้แตกทั้งสองดอก จะได้ตุ๊กตาขนาดกลางหนึ่งตัว

ลูกดอกหนึ่งลูกราคาจะแพงขึ้นไปอีก ปาลูกโป่งให้แตก จะได้ตุ๊กตาขนาดใหญ่หนึ่งตัว

นาวินลองแล้วลองอีกซื้อลูกดอกหมดเงินไปมากโข ก็ยังไม่ได้ตุ๊กตาตัวที่เชอรี่ต้องการเลย

“ไอ้โหน่งมันกาก...พี่จัดการให้เอง” กิ่งกานดาอาสาจะทำความหวังของเชอรี่ให้เป็นจริง พร้อมทำท่าทางเยาะเย้ยนาวิน แต่ก็ได้แค่ตุ๊กตาตัวเล็กเท่านั้น แถมถูกนาวินเยาะเย้ยกลับอีกต่างหาก

“ขอผมลองหน่อย”

พิพัฒน์ถือลูกดอกในมือ เล็งเป้าแค่ไม่กี่วิ ก็ซัดลูกดอกพุ่งปักที่ลูกโป่งทันที

โป๊ะ!

“เย้”

เสียงคนเชียร์ที่ดังกว่าเสียงแตกของลูกโป่ง เชอรี่กระโดดตบมือดีใจเหมือนเด็กๆ ชี้มือไปที่ตุ๊กตาตัวที่เธอต้องการ เจ้าของร้านยื่นตุ๊กตาให้ หญิงสาวกอดแน่นออกอาการดีใจจนออกนอกหน้า

ก็แค่ปาลูกดอกมันจะยากอะไรหนักหนา ชายหนุ่มคิดในใจ นี่คือกิจกรรมที่เขาทำเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดในสมองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่นี้คือจิ๊บ ๆ

“ให้พี่พัฒน์ปาให้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว” แล้วก็หันมาทางนาวิน

“ไม่ได้เรื่อง”

“เปลี่ยนแฟนเลยไหมล่ะ?” ชายหนุ่มค่อนแคะ พูดขำๆ ทีเล่นทีจริง

“ถ้าพี่พัฒน์ไม่คบกับพี่กิ่งฉันจีบแล้ว ทั้งหล่อทั้งเก่ง ตรงสเปคเว่อร์” เชอรี่พูดไปเรื่อย กิ่งกานดาสตั๊นไปชั่วขณะกับคำพูดของเชอรี่ ส่วนพิพัฒน์อมยิ้มอย่างพอใจ

“น้อย ๆ หน่อยแม่คุณ พี่พัฒน์เขาไม่มองหล่อนหรอกเขาชอบของแปลก”

นาวินพูดเสริมชำเลืองตามามองพี่สาวแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ กิ่งกานดาหน้าเหวอเข้าไปอีก ไม่รู้จะหาคำไหนมาตอบโต้นาวิน สมองตื้อไปเสียอย่างนั้น ส่วนพิพัฒน์ยืนยิ้มกริ่ม สายตาแพรวพราวมองมาที่หญิงสาว เธอยกแก้วน้ำในมือขึ้นมาดูดแก้เก้อเฉไฉมองไปทางอื่น

หนุ่มสาวเดินเล่นแวะซุ้มกิจกรรมทั่วงาน และนั่งดูวงดนตรีย้อนยุคจนดึกดื่นถึงชวนกันกลับ พิพัฒน์ถือข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือไม่แตกต่างจากนาวินที่หิ้วของให้เชอรี่

“แล้วก็บอกกลัวอ้วน ซื้อของกินทั้งนั้น”

“ก็ไม่ได้กินหมดวันนี้วันเดียวนี่นา”

นาวินและเชอรี่เดินนำหน้าหยอกล้อกันไปตามทาง พิพัฒน์กับกิ่งกานดาเดินตามหลังไป

“ผมหิวน้ำ”

สองหนุ่มสาวหยุดที่ซุ้มขายน้ำตรงทางออก เธอยื่นแก้วน้ำในมือให้เขา แทนคำตอบชายหนุ่มยกมือที่หิ้วของอยู่ให้เธอดู กิ่งกานดายื่นมือมาจะถือของจากมือเขา พิพัฒน์ปฏิเสธและยืนเฉย

“ผมหิวน้ำ” เขาพูดซ้ำคำเดิม

หญิงสาวยื่นแก้วน้ำในมือยกขึ้นจับหลอดไว้และยื่นให้เขา เธอแหงนหน้าเล็กน้อยมองพิพัฒน์เนื่องจากเขาตัวสูงกว่าเธอ ชายหนุ่มก้มลงดูดหลอดน้ำในมือหญิงสาวโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของเธอ กิ่งกานดาหน้าแดงก่ำไปถึงติ่งหู หลบตาและมองไปทางอื่น ทั้งที่มือยังจับแก้วน้ำอยู่และรอจนเขาอิ่ม

ด้านหลังสองหนุ่มสาวมีสายตาเศร้าของใครคนหนึ่ง เฝ้ามองในความมืดด้วยความเจ็บปวด ภาพหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจกำลังหัวเราะสดใสกับชายคนอื่นอย่างมีความสุข

พลันภาพเหตุการณ์ในอดีตก็หวนกลับมาในความทรงจำของเอกภพอีกครั้ง

หลังงานเลี้ยงฉลองการสอบบรรจุเป็นสัตวแพทย์ประจำตำบลของเอกภพ ในคืนนั้นเขาเมาหนักมาก คลับคล้ายคลับคลาจำอะไรไม่ค่อยได้ ตื่นมาอีกทีน้ำหวานเด็กสาวรุ่นน้องก็นอนอยู่บนเตียงกับเขาเสียแล้ว

กิ่งกานดาไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยง และแวะมาหาเขาที่หอพักในตอนสายเพื่อจะมาเซอร์ไพรส์แสดงความยินดี น้ำหวานเดินมาเปิดประตูให้ มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้นที่ห่อร่างของเธออยู่ และเอกภพนอนอยู่บนเตียง เขาไม่ได้สวมเสื้อ มีแค่ผ้าห่มคลุมท่อนล่างเขาไว้เท่านั้น กิ่งกานดายืนนิ่งเหมือนโดนมนต์สะกด ไม่ต้องมีคำอธิบายภาพตรงหน้าก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี

“พี่เอก”

เสียงน้ำหวานปลุกเอกภพ เขางัวเงียลุกจากเตียง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว งุนงงและจับต้นชนปลายไม่ถูก ทั้งเมาค้างบวกกับความตกใจ น้ำหวานมาอยู่กับเขาได้อย่างไรกัน แต่ที่ทำให้ช็อกหนักคือกิ่งกานดาที่ยืนอยู่ตรงประตู

“กิ่ง” กิ่งกานดายืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ลืมแม้กระทั่งการขยับตัว เสียงของเอกภพอื้ออึงอยู่ในหู พลางทำให้สมองมึนงงไปด้วย ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ผู้ชายที่บอกรักเธอหมดใจ และวางแผนว่าจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่สิ่งที่เธอเห็นในวันนี้...

“กิ่ง...ฟังเอกก่อน”

เสียงของเอกภพปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนจะเรียกสติตัวเองให้คืนมา และหันหลังเดินออกไปทันที เธอไม่โวยวาย ไม่ฟูมฟายร้องไห้ ไม่ขอคำอธิบาย ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกจากปากเธอแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มลนลานลุกจากเตียงคว้าผ้าขนหนูมาห่อตัวไว้ และวิ่งตามเธอออกไปแต่มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

ทุกครั้งที่คิดถึงเธอและภาพความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยมีร่วมกัน ในใจมันเจ็บปวด หน่วง เหมือนจมดิ่งอยู่ใต้น้ำ ตั้งแต่วันที่กิ่งกานดาจากไป เขาไม่มีความสุขเลยแม้แต่วันเดียว ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเธอ แต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เขาพยายามตามง้อและอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่มีประโยชน์กิ่งกานดาเป็นคนจริงจังและรักศักดิ์ศรี เธอเกลียดที่สุดคือการทรยศหักหลัง และเธอไม่ให้อภัยเขาเสียแล้ว