เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ตื่น 8

“ถามหน่อยเถอะคลีน แฟนเธอมันไม่เคยทำให้เหรอ ถึงได้ทำเหมือนไม่เคย” ปากพูดแต่ตาจ้องมองทรวงสล้างตรงหน้าด้วยความปรารถนา

            “คะ...คือมันเป็นเรื่องส่วนตัวของคลีน จะเคยหรือไม่เคยก็เรื่องของคลีน นายหัวเป็นคนนอกไม่เกี่ยว”

            “หึหึ พูดแบบนี้แสดงว่าไม่เคย จำไว้นะว่าเกี่ยวไม่เกี่ยวยังไง ที่มันเกี่ยวเพราะฉันจะเป็นผัวเธอไงเด็กน้อย” ว่าแล้วก็ทาบทับปากหนาปิดปากเล็กที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยออกมาทันที

            ลิ้นร้อนของชายหนุ่มซอกซอนเข้าไปในปากอิ่มไม่ยาก ด้วยความที่มีประสบการณ์เหนือกว่า จึงทำให้สาวน้อยใต้ร่างพ่ายแพ้ต่อลิ้นร้อนของตน เขากวาดลิ้มชิมกลืนกินความหอมหวานในโพรงปากเล็กอย่างย่ามใจ

            คนตัวเล็กทำอะไรไม่ได้เมื่อมือก็ถูกมือหนาจับรวบตรึงไว้เหนือหัว แถมร่างก็ถูกทับทาบด้วยร่างใหญ่โตของบุรุษเหนือร่าง แล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลอาบแก้มนวลออกมา เมื่อคิดว่าก่อนหน้านี้ปากของเขาจูบกับผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับที่กำลังทำกับตน ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล จนทำให้เกิดเสียงสะอื้นในลำคอ จนทำให้คนที่กำลังเมามันกับการจูบปากน้อยๆ ต้องถอนปากออกมาดูว่าสาวเจ้าร้องไห้ด้วยเรื่องอันใด

            “ร้องไห้ทำไม รำคาญ เดี๋ยวก็ครวญครางร้องขอฉันเองแหละสาวน้อย” ไม่สนว่าหญิงสาวจะร้องไห้ ก็ในเมื่อตอนนี้เขาตื่นเต็มกายแล้ว ตื่นตั้งแต่กับแม่นางแบบหน้า หมวยแล้ว ถ้าเธอไม่เข้ามาขัดจังหวะป่านนี้คงเสร็จสมอารมณ์ไปหลายรอบแล้ว

            “คลีนเกลียดนายหัว พรุ่งนี้คลีนจะกลับไปทำงานแล้ว ไม่อยู่แล้วแบบนี้ ฮึก!...” เอ่ยปนเสียงสะอื้น

            “ลามาตั้ง 5 วัน ขอฉันกินให้อิ่มก่อนสิ หลังจากนั้นค่อยเอาของเหลือไปถวายแฟนเธอ” ไม่มีทางหรอกว่าจะได้กลับไปทำงาน ภานุวัฒน์เชื่อความรู้สึกของตัวเอง ถ้าหากได้ครอบครองคนตัวเล็กนี้แล้วเขาจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไป จะผูกมัดไว้ไปตลอดเลย ความรู้สึกลึกๆ มันบอกออกมาแบบนั้น

            “ไม่ คลีนไม่ยอมเป็นของเล่นของใครทั้งนั้น ผู้หญิงเราอยากนอน อยากมีอะไรกับคนที่รักเท่านั้น ไม่ใช่คนที่เกลียด ไม่ใช่เจอผู้ชายที่ไหนจะนอนได้กับทุกคน คลีนไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ” เธอโต้กลับเขาด้วยเสียงดังฟังชัด

            “หลังจากนี้ก่อนนะค่อยมาพูดกัน” ว่าแล้วก็ไม่สนใจจะรับฟังอะไรอีกแล้ว แล้วแต่สาวเจ้าจะพูดมา ตอนนี้เขาปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระเสียแล้ว ร่างหนาเลื่อนมายังสะโพกงอนเพื่อถอดกางเกงยีนขาสั้นที่คีชฎาใส่ ใช่เธอขัดขืนไม่ยอมให้ถอด แถมดิ้นไปดิ้นมา แต่มีหรือจะสู้แรงผู้ชายตัวโตอย่างเขาได้ เมื่อถอดได้แล้วเขาก็ยิ้มมองอย่างสะใจ พร้อมกับตวัดลิ้นออกมาเลียริมฝีปากของตนด้วยความ     เจ้าเล่ห์

            “ยะ!...อย่า...นะ...ว้าย!...” ร้องห้ามได้เท่านั้นเมื่อมือหนาจับเรียวขาที่พยายามหนีบไว้ก่อนหน้านั้นแยกออกจากกัน มือเล็กก็รีบปกปิดส่วนสงวนของตนด้วยความอาย

            “จะปิดทำไมคลีน” ว่าแล้วก็ก้มลงไปซุกซบกับเนินสาวที่สาวเจ้าเอามือปิดไว้ ส่วนมือหนาทั้งสองข้างก็จับเรียวขางามแยกออกจากกันไว้ เพราะถ้าปล่อยเมื่อไหร่มีหวังได้หนีบคอเขาแน่ๆ

            “คลีนกลัว คลีนอาย” เอ่ยแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน

            “ไม่ต้องกลัวหรอก เดี๋ยวก็ชิน 5 วันนี้เราจะสนุก มีความสุขไปด้วยกันนะคลีน” ว่าแล้วก็ตวัดปลายลิ้นหนาไล่เลียไปตามต้นขานวลเนียนงามที่อยู่ใกล้กับส่วนสงวนสลับเปลี่ยนข้างไปมา

            “อื้อ!...ซี้ด!....” คีชฎาเผลอครวญครางสูดปากด้วยความเสียวซ่านอย่างลืมตัว มือเล็กที่ปกปิดก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนที่ไปอยู่ข้างลำตัวจิกผ้าปูที่นอนแล้ว ด้วยความแปลกใหม่และไม่เคยผ่านมือชายจึงทำอะไรออกมาแบบไม่รู้ตัว

            นายหัวหนุ่มเห็นว่าสาวน้อยอ่อนหัดเรื่องรักได้อ่อนไหวผ่อนปรนไปตามสัมผัสของตนแล้ว จึงปล่อยมือหนาที่ยึดเรียวขาทั้งสองข้างให้เป็นอิสระ  แล้วมาจับลูบไล้เนินสวาทที่ปกคลุมไปด้วยขนแกะที่นุ่มมือที่ปกปิดส่วนที่ซ่อนเร้นภายใน ใบหน้าคมจึงซุกซบเข้าหาสวนดอกไม้เพื่อจะได้ชิมรสชาติของดอกไม้ แล้วนิ้วมือใหญ่ข้างขวาก็สอดแทรกเข้าไปโพรงดอกไม้

            “อ๊ะ....เจ็บ!...” ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความเจ็บ เมื่อถูกรุกล้ำเข้าหา