ใครหื่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

“พ่อครับ แม่ครับ เธอร์ตื่นแล้ว”

ทั้งสองคนตกใจ รีบวิ่งวุ่นหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนที่หลุยส์จะไปเปิดประตูให้กับเธอร์

ส่วนหยาดฝนจัดทรงผมแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง

“แม่ครับ อรุณสวัสดิ์” เด็กชายวิ่งเข้าไปหาแม่ด้วยความคิดถึง

“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์ครับนอนได้ไหมเมื่อคืน” เธอถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“สบายมากครับ เธอร์โตแล้ว เธอร์โตเป็นหนุ่มแล้ว”

“จริง ลูกชายของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้ว” หลุยส์เข้าไปเขย่าหัว

“เธอร์หิวครับ”

“จริงด้วย พ่อกับแม่ขอโทษนะครับที่ตื่นสาย”

“พ่อครับ แม่ครับ เธอร์จะออกไปช่วยป้าแต้วทำแพนเค้ก พ่อกับแม่ต้องรีบอาบน้ำนะครับ”

อาเธอร์หมุนตัวจะวิ่งออกไป แต่กับหยุดชะงักหันกลับมา เห็นแม่ฝนกำลังชี้หน้าคุณพ่อ ทำปากขมุบขมิบ ทั้งสองแก้เก้อโดยการรีบยืนจับมือกัน และหันหน้ามามองลูกชาย

“ป้าแต้วถามเธอร์ว่า เธอร์พร้อมที่จะเป็นพี่ชายหรือยัง เธอร์จะบอกพ่อกับแม่นะครับ ว่าเธอร์พร้อมแล้ว เธอร์อยากมีน้อง” อาเธอร์หัวเราะแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป ปล่อยให้พ่อกับแม่ยืนหน้าแดง

ปึก... ปึก... เธอทุบกำปั้นลงไปตีที่หน้าอกของหลุยส์ เขารีบจับมือเธอและรวบเอาไว้

“พี่แต้วนี่รู้ดีจริง ๆ เอาเป็นว่า เราสองคนต้องร่วมมือกันปั๊มน้องให้อาเธอร์แล้วล่ะ” ทั้งกอด ทั้งซุกไซ้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ ถ้าคุณไม่หยุด เรื่องที่ฉันกับลูกจะย้ายมาอยู่ที่นี่ เป็นอันโมฆะ” หยาดฝนพูดไปด้วย รีบเดินหนีเขาเข้าไปในห้องน้ำ

“เรนนี่ เดี๋ยวสิ คุณรับปากกับผมแล้ว กลับคำไม่ได้แล้วด้วย”

“แต่คุณมันหื่น”

“ผมหื่นกับคุณคนเดียว ตลอดหลายปีเนี่ย ผมไม่ได้นอนกับสาวคนไหนเลยนะ”

“ไม่เชื่อ”

“ต้องเชื่อ เรื่องจริงทั้งหมด”

หยาดฝนยัดแปรงสีฟันที่ใส่ยาสีฟันแล้วไปในมือของเขา พร้อมกับชี้หน้า

“แปรงฟันค่ะ” แล้วเธอก็หันไปทำหน้าอมยิ้มให้กับตัวเอง

สองหนุ่มสาวสบตากันในกระจก ต่างคนต่างแปรงฟัน โดยที่ยังจ้องมองตากันอย่างหวานชื่น

สายของวันนั้น

กริ๊ง... มือถือของหลุยส์ดังขึ้น เขารีบกดรับสาย

“ขอคุยกับฝนหน่อย” ยายเม้านั่นเอง

“ครับ” เขายื่นมือถือให้เธอ

“ใครคะ”

“ยาย”

เธอถึงกับถอนหายใจดังเฮือก เห็นอาเธอร์สนุกและสุขสบายจนลืมตายายไปเลย

“ฝนพาลูกกลับมาได้แล้วนะ ยายคิดถึง”

“ค่ะ”

“จะกลับกันกี่โมง” ยายเม้าพูดแรงจนเสียงดังออกมา

หยาดฝนสบตากับหลุยส์

“กลับตอนนี้เลยก็ได้ ผมอยากจะไปคุยกับตายายเหมือนกัน”

“จ้ะยาย กำลังจะกลับแล้วค่ะ”

“รีบมาหน่อยนะ พี่ต้นเขามารอฝนอยู่”

ชื่อของต้นสักทำให้หลุยส์หูผึ่ง

“ค่ะ” หญิงสาวกดวางสายไป

หลุยส์รีบจับมือเธอ “ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน”

เช้าวันนี้ เธอได้เล่าเรื่องราวของตัวเองตั้งแต่เกิดมาจนถึงวันที่เจอกับหลุยส์ และจนเธอระเห็จมาอยู่กับยายเม้าและตาเชิด พร้อมกับลูกในท้อง

“ท่านทั้งสองมีพระคุณกับคุณและก็อาเธอร์ ผมจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน และผมสัญญากับคุณนะ เราจะไม่ทอดทิ้งตากับยาย ต้องดูแลท่านจนแก่เฒ่า จนตายจากกัน”

“ขอบคุณนะคะที่คุณเข้าใจ”

จุ๊บ... เขาจูบไปบนหลังมือของเธอ

“แล้วอาเธอร์ล่ะคะ หายไปไหนอีกแล้วเนี่ย”

“สงสัยจะอยู่กับแต้วนั่นแหละ ที่นี่มีสิ่งที่ให้อาเธอร์เล่นได้ทั้งวัน ไม่มีเบื่อแน่ ๆ”

“ค่ะ”

“คุณจะไปทั้งชุดนี้ใช่ไหม”

“ค่ะ”

“งั้นไปตามลูกกัน แล้วขับรถไปบ้านตายายกันเลย”

หลุยส์และหยาดฝนไปรับอาเธอร์ที่สวนองุ่น กำลังปีนต้นไม้ขึ้นไปตัดองุ่นกับป้าแต้ว เด็กชายบ่นอุบทำท่าจะไม่ยอมกลับ จนหลุยส์ต้องบังคับนิด ๆ

อาเธอร์ถูกหลุยส์จับขึ้นมานั่งในรถด้วยอาการหน้าหงิกงอ ผู้เป็นแม่หันไปมองตาวาวทันที

“เธอร์” คุณแม่ทำเสียงดุแล้ว

“ครับ” ยอมรับผิด แต่ก็ยังทำหน้างออยู่

“อาเธอร์คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย เหมือนที่พ่อเคยสอน”

“ครับพ่อ”

“ถ้าไปถึงที่บ้านคุณยาย แม่จะลงโทษ” หยาดฝนไม่อยากให้ลูกเสียนิสัย

“ไม่เอาน่าคุณ”

“ผมขอโทษครับแม่” อาเธอร์นั่งหน้าหงอย

เมื่อหลุยส์ขับรถออกไปจากสวนองุ่นได้สักพัก เด็กน้อยก็หลับคอพับอ่อน

“เฮ้อ... สงสัยจะเหนื่อย”

“เล่นมากไปนะสิคะ”

“ไม่เอาน่า เด็กวัยนี้ต้องให้เล่นสนุก ทำนั่น ทำนี่ กล้ามเนื้อจะได้แข็งแรง”

“ค่ะ อาเธอร์จะเสียนิสัยมากกว่า”

“เรนนี่ ผมรู้แล้วว่าอาเธอร์ดื้อเหมือนใคร”

“เอ๊ะ!”

หลุยส์เห็นเธอสะบัดหน้าด้วยอารมณ์บ่จอย เขาก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“คุณพร้อมไหมที่จะลุยไปกับผม”

“คุณจะพาฉันไปออกสนามรบหรือคะ”

“เปล่า สนามรักต่างหาก”

“ชิ... คิดเอาไว้แล้วเชียว”

หนทางข้างหน้าแม้จะแสนไกล หรือว่ามีอุปสรรคอีกมากมายแค่ไหน เขาก็พร้อมฟันฝ่า หลุยส์ใช้มือซ้ายเอื้อมไปจับมือของเธอ แล้วเขาก็ฮัมเพลงที่เขาเปิดอยู่ด้วยน้ำเสียงมีความสุข