อาเธอร์อยากมีพ่อ

“พ่อเขาไปไหนเสียล่ะครับ” แต่พอเขาสบตากับยายเม้า ชายหนุ่มก็ต้องปิดปาก เพราะยายขยิบตาเหมือนเป็นสัญญาณไม่ให้เขาพูดต่อ หลุยส์จึงเงียบ ๆ ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้

เขาก้มไปมองหน้าเด็กชาย รู้สึกสงสารจับหัวใจ ยังมีเด็กที่กำพร้า พ่อไปทาง แม่ไปทางอีกหรือ

ทำให้หลุยส์หวนคิดไปถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่สร้างความทรงจำเอาไว้ให้กับเขาไม่เคยลืม อาชีพที่เธอทำนั้น อาจจะทำให้เธอท้องไม่มีพ่อ และเกิดปัญหาต่าง ๆ ตามมา ในใจของหลุยส์ยังคิดและคะนึงหา และภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า เขาอยากจะเจอเธออีกสักครั้ง เขาอยากจะรู้ว่าชีวิตของเธอดำเนินไปเช่นไร และเธอมีอะไรให้เขาช่วยเหลือหรือไม่ หลุยส์ได้แต่หวัง

“ตาจ๋า” พอลงรถได้ อาเธอร์วิ่งเข้าไปหาตาที่มารออยู่หน้าบ้านแล้ว

“ไปไหนกันมายายหลาน ตามาถึงก็ไม่เห็นใครสักคน เห็นแต่จักรยานล้มอยู่ตรงโน้น เลยไปลากมาแล้ว แล้วนั่นหน้าตาไปโดนอะไรมา” ถามหลาน แต่ส่งสายตาดุไปให้ยาย

“ก็มันซน” ยายตอบอ้อมแอ้ม

“หึ... ถ้าแม่มันกลับมารู้ว่า เจ็บเพราะจักรยานละก็ มีหวัง”

“ตาครับ ตา ตาอย่าบอกแม่นะครับว่า เธอร์เจ็บเพราะจักรยาน ไม่อย่างนั้น เธอร์ไม่ได้เล่นอีกแน่ ๆ”

“เจ็บแบบนี้ ยังจะขี่อีกหรือ” สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“เจ็บครับ แต่มันก็สนุกมาก ๆ นะครับ ตาห้ามบอกแม่”

“เอ้า... ก็ได้ ไม่บอกก็ไม่บอก ว่าแต่เจ็บไหมเนี่ย”

เด็กชายส่ายหน้าระรัว

“ไม่เจ็บแล้วครับ หายแล้วครับ”

ตาเพิ่งสังเกตว่ามีหนุ่มหน้ามน ตัวสูงใหญ่ หน้าตาแทบไม่มีเค้าโครงของคนไทย กระเดียดไปทางลูกครึ่ง หน้าจะถอดแบบหลานตัวน้อยเนี่ยเปี๊ยบ เหมือนแม่กระทั่งสีผม แต่คงไม่ใช่น่า ถ้าจะคิดให้ถูก ต้องบอกว่า เจ้าอาเธอร์ถอดแบบพ่อหนุ่มคนนี้มามากกว่า

ตาคิดไป ก็พิศพินิจหน้าของชายหนุ่มไปด้วย

“พาใครมาด้วยล่ะนั่น”

“อ๋อ คนที่พาอาเธอร์ไปหาหมอไง แล้วยังใจดีพามาส่ง ออกค่ายาให้อาเธอร์อีกนะ” ยายรีบบอก พลางชักชวนให้ชายหนุ่มเข้ามาข้างใน

ตาจึงยิ้มให้

“ขอบใจนะพ่อหนุ่ม เข้าไปกินน้ำกินท่าก่อนมั้ย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมกำลังจะไปธุระต่อ” ใจจริงแล้วเขาก็อยากจะเข้าไปในบ้านหลังนั้นใจแทบขาด แต่ติดตรงที่ สายเรียกเข้ามาที่มือถือดังถี่ ทำให้เขาจำใจที่จะต้องกลับก่อน

“ค่อยหาโอกาสมาใหม่วันหลังครับ ผ่านมาทางนี้ ผมจะแวะเยี่ยม”

“เออ... ว่าแต่ พ่อหนุ่มชื่ออะไร ป้าลืมถามไปเลยแย่จริง” ยายเม้าพึ่งนึกได้

“มอนเครเต้ครับ” หลุยส์บอกนามสกุลของเขา เพราะมันสนุกดี เวลาที่ใคร ๆ ออกเสียงไม่ได้

“มอน มอนอะไรนะ” ยายเม้าพยายามที่จะเรียกแต่จำไม่ได้ ชื่อฝรั่งมันยากเกินไปสำหรับคนแก่บ้านนอก

“มอนเครเต้ครับ ผมลานะครับ สวัสดีครับ” หลุยส์ยิ้มขำ ก่อนจะยกมือไหว้ เอ่ยลา

เขาตรงเข้าไปจับหัวของอาเธอร์เบา ๆ

“ไปก่อนนะหนูน้อย อย่าดื้อ อย่าซนให้มากนะ แล้วต้องระมัดระวังอย่าให้เกิดอุบัติเหตุอีก เข้าใจไหม”

“ครับ” อาเธอร์พยักหน้า และเดินมาส่งเขา มองตามหลุยส์ที่ขึ้นรถ และขับออกไปแบบตาละห้อย พร้อมมือที่โบก เด็กน้อยมองตามรถคันใหญ่ที่แล่นออกไปจนลับตา

“อาเธอร์มากินยาก่อนอาหารก่อนเร็ว” ยายเรียกเสียงดัง เด็กน้อยรีบเดินกลับเข้าไปในทันที

หลุยส์เองก็มองผ่านกระจกหลัง เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กชายคนนี้เหลือเกิน ได้แต่คิดเอาไว้ในใจว่า วันหลังจะแวะมาพร้อมกับของเล่น

เด็กชายอาเธอร์ทำให้หลุยส์คิดถึงเรนนี่อีกแล้ว เขาขับรถไปได้สักระยะหนึ่ง ฝนก็เทลงมาจากฟากฟ้า

“คิดถึงเธอทีไร ฝนก็ตกทุกที”

ในรอยยิ้มของหลุยส์มีแต่ความเศร้า เขายังนึกเสียใจที่ตามหาผู้หญิงคนนั้นไม่เจอเสียที วาสนาได้เจอะเจอและทำความรู้จักกันช่วงสั้น ๆ แต่ไม่มีวาสนาที่จะได้อยู่ด้วยกัน

และนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้หลุยส์ไม่คบหา หรือแต่งงานกับผู้หญิงคนใดหรือเปล่านะ

“พ่อหนุ่มบ้านไหนยายเม้า ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตา ทำไมใจดีแท้” ตาเชิดอยากรู้จักพ่อหนุ่มคนนี้ให้มากขึ้น

“ฉันก็ไม่รู้หรอก อุ้มเจ้านี่ไปที่ข้างถนน โบกมือแหกปากร้อง เขาก็จอดรถลงมาช่วย”

“ในสมัยนี้หายากแล้ว คนที่จะมีจิตใจดี และทำดีโดยไม่หวังสิ่งใด”

“ก็นั่นนะสิ สงสัยจะเป็นลูกของพวกเมียไทยที่ไปได้ฝรั่งหรือเปล่า มีเยอะไป ลูกไอ้เสาธงมันก็ได้กับฝรั่งเหมือนกันนะ ลูกยายสาย ไอ้มิ่ง เห็นอุ้มหลานไปเจอกันที่ตลาดหัวแดง ๆ เหมือนกับเจ้าอาเธอร์นี่แหละ” ยายเม้าเม้าสมชื่อ

“แล้วอาเธอร์เนี่ยพ่อมันเป็นใคร”