ครอบครัว

ชายหนุ่มจึงหยุดปล่อยให้ช่องรักของเธอบีบรัดท่อนเอ็นของเขาอย่างสำราญ หลุยส์จูบปากเธอแบบปลอบโยน

“คุณมีความสุขใช่ไหมเรนนี่”

หยาดฝนพยักหน้าเป็นคำตอบ หลุยส์ถึงกับยิ้มแบบกระเซ้า พร้อมกับถอนด้ามใหญ่ออกมาจากถ้ำ หมุนร่างเล็ก ๆ ให้หันไปทางฝาผนัง จับมือของเธอไปแตะเอาไว้

“เปลี่ยนท่านี้นะ ผมชอบมาก ทั้งลึก ทั้งแน่น อู...” เขาเป่าลมออกจากปาก

หญิงสาวยืนหยัดสะโพก ส่วนเนื้อสาวลอยเด่น จนทำให้หลุยส์ส่งมือไปลูบเบา ๆ ก่อนจะจับแท่งชายชาตรีมุดดำลึกลงไป

“อื้อ... อ่า... ลึกค่ะ หลุยส์ ซี้ด... ของคุณมันใหญ่ เจ็บ...”

เขากระทุ้งเข้าไปจนหัวมนชนผนังภายในของเธอดังกึก เธอสูดปากดัง และทำหัวสั่นหัวคลอน

“เรนนี่คุณเจ็บหรือ” ถามไปด้วย ก้มงับไปตามลำคอสร้างความปั่นป่วนรัญจวนใจกับเธอมากขึ้น

“ไม่ค่ะ”

“งั้นผมกระแทกแรง ๆ นะ”

“ค่ะ”

สองมือยกยัน เด้งสะโพกให้ หลุยส์ใช้สองมือจับยึดเอวคอดเอาไว้ กระแทกลำแกร่งแทงยับรัวยิบ

“อะ อะ อะ...” หญิงสาวร้องออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการโยก ทั้งคู่ทั้งสูดปาก และส่งเสียงร้องแบบมีความสุขผสานเสียงกันจนลั่นห้องน้ำ

“โอ้... ผมไม่ไหวแล้วจริง ๆ อู้... ดีเหลือเกิน อ้า...”

ปัก ปัก ปัก... เสียงสอดประสานรับ ของสองอวัยวะ

ตับ ตับ ตับ... และเสียงกระทบกันของเนื้อหนังมนุษย์

“กรี๊ด...” หยาดฝนถึงสวรรค์ เขาส่งเธอไปโลดแล่นอยู่ในสวนดอกไม้ หญิงสาวเหมือนมีฝูงผีเสื้อบินว่อนวนเวียนอยู่ในลำตัว

หลุยส์กระแทกกระทั้น สะบั้นเอวใส่เธออีกหลายทีแบบไม่มีเบรก ก่อนพุ่งชน หยุดท่อนบุรุษอยู่ที่ปลายทางตัน กดแช่ ให้ช่องทางน้อย ๆ บีบรัดรีดพิษสงให้ออกมาจากปลายอาวุธของเขา

ลำนำความรักสีขาวขุ่นพุ่งปรี๊ดเข้าไปในช่องท้องของเธอจนเนืองแน่น ความสุขของหลุยส์ที่เขากักเก็บมาแสนนาน และไม่เคยไปใช้อาวุธของเขากับผู้หญิงคนไหนเลย เพื่อรอคอยวันนี้

เขาดึงเธอเข้ามากอด ทั้งที่สองอวัยวะยังประสานผนึกแน่นเป็นแผ่นเดียวกัน สองมือของเขาลูบคลำไปทั่วผิวเนื้อตัวด้านหน้า ปลายคางเกยอยู่ที่ไหล่ของหยาดฝน ปลายจมูกคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้ม

“เรนนี่ ผมมีความสุขมาก” พูดไป กดปลายจมูกไปที่แก้มของเธอ

“คุณคิดถึงผมไหม”

เธอไม่ตอบ ได้แต่นิ่งไป หลุยส์ใช้นิ้วมือเชยปลายคางของเธอให้หันมามอง น้ำตาของหยาดฝนเต็มใบหน้า

“เรนนี่” เขาเรียกชื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะถอนตัวเองออก หมุนร่างเล็ก ๆ ให้หันเข้ามาหา เขาสวมกอดเธอเอาไว้แน่น

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมเข้าใจทั้งหมด”

หยาดฝนร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอทนกดความอ่อนแอที่ตัวเองมีเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่วันนี้มันสุดที่จะกลั้นแล้ว หญิงสาวได้แต่ซุกหน้าลงไปในอ้อมกอดของเขา หลุยส์กรีดนิ้วเช็ดน้ำตาให้

“อาบน้ำเถอะ สายแล้ว เราจะได้ไปกินข้าวกัน อีกอย่างป่านนี้ อาเธอร์จะเป็นยังไงบ้าง”

“อาเธอร์” หยาดฝนลืมเรื่องของลูกไปเลย

ปึก... เธอทุบไปที่หน้าอกของหลุยส์

“ทำไม”

“เพราะคุณ”

“ทำไมล่ะครับ เพราะผม เรื่องอะไรกัน”

“ฉันจะพาอาเธอร์กลับบ้านค่ะ” ทำหน้าเง้างอนขึ้นมา

“บ้านของเรนนี่กับลูกอยู่ที่นี่ไง อย่าดื้อน่า มะ... ที่รักผมจะอาบน้ำให้” ไม่พูดเปล่า และลงมือถูสบู่ให้กับเธอ

“อย่านะ ฉันอาบคนเดียวได้” ใบหน้าแดงเถือก

“ช่วยกันอาบจะได้เสร็จเร็ว ๆ เผื่อไปต่อข้างนอกอีกสักเกม”

“อะไรนะ”

“ก็คุณไม่รู้ตัวหรือยังไงว่าคุณน่ากินขนาดไหน”

“ไม่ไหวแล้วนะคะ ฉันหิวข้าว”

“แต่ผมหิวคุณ” หลุยส์รีบใช้น้ำล้างเอาสบู่ที่เขาถูออกจากร่างกายของเธอ และเขาให้หมด

“ว้าย!” หยาดฝนร้องดัง เมื่อหลุยส์รวบร่างของเธอขึ้นอีกครั้ง

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะทำแบบเมื่อกี้กับคุณอีกทีที่เตียง”

“จะบ้าหรือคะ ไม่เอาแล้วค่ะ พอแล้ว คุณ หลุยส์...”

ร่างของหยาดฝนถูกวางไปที่เตียง ตามติดไปด้วยร่างหนาใหญ่ของหลุยส์ แล้วเกมความสุขหรรษาก็เริ่มอีกหนึ่งรอบ การรอคอยมาแสนนาน จนทำให้หลุยส์คิดจะใช้วันนี้ ทำทุกอย่างที่เขาอยากทำกับเธอจนกว่าจะพอใจ

หลุยส์จูงมือหยาดฝนลงมาจากห้องนอน เธอยังทำสีหน้าไม่ค่อยถูก ไม่รู้จะบอกลูกชายว่าอย่างไรดี

แต่เมื่อทั้งสองคนลงมาถึงที่ในครัว

“อ้าว... ไม่ไปขี่ม้าต่อหรือลูก” หลุยส์ถามเด็กชายทันทีที่เห็นหน้า

“อากาศมันเริ่มร้อน ผมกลัวแกจะไม่สบายนะครับ เลยบอกว่า ให้รอคุณพ่อคุณแม่ก่อน แล้วค่อยไปขี่กันในตอนเย็น ๆ ครับ”

“ไม่เห็นร้อนเลย อยู่ที่บ้าน เธอร์ก็ออกไปกลางไร่กับคุณตาบ่อยไป ร้อนกว่าที่นี่อีก”

“ไม่เป็นไร เย็น ๆ ให้แดดร่มลมตก พ่อจะพาไปขี่ม้าเอง”