อรุณสวัสดิ์

คุณพ่อได้เล่าไปเรื่อย ๆ เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น อาเธอร์ก็หลับสนิทลงไป แม่ฝนหยิบเอาผ้าห่มมาห่มให้

ขณะนั้นเอง แต้วก็หอบผ้าห่ม หมอนของตัวเองเข้ามาในห้องของอาเธอร์

“คุณ ๆ กลับไปนอนเถอะค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว แต้วจะดูน้องอาเธอร์เอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“ไปเถอะคุณ” หลุยส์รั้งตัวของหยาดฝนให้ลุกเดินไปกับเขา เธอยังคงมองลูกชายอย่างอาลัยอาวรณ์

“ตั้งแต่เกิดมา เราสองคนไม่เคยแยกกัน” ทำตาละห้อย

“ฉันอยากนอนกับลูกนะคะ”

“นอนไม่ได้ ลูกเป็นผู้ชาย แล้วก็โตแล้ว ห้าขวบแล้วนะ” พูดไป นัยน์ตาของเขามองเธอแบบมีเลศนัย

“เรนนี่ คุณเดินช้าน่ะ ผมอยากอาบน้ำแล้ว”

“ช้าที่ไหนกันคะ”

เธอขัดขืนตอนที่เขาผลักหลังดันเธอให้เดินเร็ว จนไปถึงประตูห้องนอนของหลุยส์ เขาดันตัวของหยาดฝนให้เข้าไปในห้อง ชายหนุ่มปิดประตูลงกลอน

“คุณคะ ทำไมต้องลงกลอนด้วยล่ะคะ หากเกิดอาเธอร์อยากจะเข้ามาหาเราล่ะ”

“ไม่หรอกน่า อาเธอร์หลับไปแล้ว ไม่มีทางตื่นขึ้นมาในตอนนี้หรอก”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ เราสองคนต้องอาบน้ำกันแล้ว” เขารวบกอดเธอ และรูดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างไม่ให้ตั้งตัว

“ว้าย!” เธอทำเสียง

“อุบ...” เขาใช้ริมฝีปากของเขาปิดปากที่จะส่งเสียงทันทีหลุยส์รวบร่างพาเธอเข้าไปยังห้องน้ำ

ฝ่ามือหนาระรานไปบนเนื้อผิวขาวนวลเนียนที่ถูกเปิดเผย หยาดฝนสอดแขนโอบรัดรอบคอของเขาและยึดเอาไว้ หลุยส์ฉกใบหน้าคลุกเคล้าลงไปที่ซอกคอ เธอจึงหัวเราะดังคิก ๆ

“จั๊กจี้นะคะ”

“จั๊กจี้อย่างเดียวหรือ ไม่รู้สึกสยิวหรือ”

“คุณน่ะ อื้อ...” เพราะว่าฝ่ามือหนาของชายหนุ่มหยอกเย้าอยู่ที่สองยอดอก ทั้งบีบและทั้งบี้

"อ่า... คุณคะอย่าบีบแรงสิคะ"

“ทำไมครับ”

“มันเสียวแล้ว”

“เสียวมากไหม” ถามไป ไล่ใช้ปากงับจากลำคอระหงลงไปจนถึงยอดอิ่ม หลุยส์อ้าปากอมแล้วดูด

“เสียวมากค่ะ อื้อ...” เธอแอ่นหน้าอกรับ

“ผมคิดถึงคุณ อยากจะทำแบบนี้กับคุณ จนไปทำอะไรกับใครไม่ได้เลย ผมรอคอยคุณเสมอมา จนเพื่อน ๆ บอกว่า กระบองของผม มันอาจจะใช้การไม่ได้แล้ว บางคนยังหาว่า ผมอาจจะนกเขาไม่ขัน อ้ำ...

“แต่ว่า... เรนนี่ นกเขาผมมันขันแข็งมาก” เขาจับมือของเธอไปจับแท่งแกร่งที่แข็งสู้มือ

“หลุยส์ขา”

“ครับ” เขาเลื่อนขึ้นมาสบตา มือใหญ่จับลูบใบหน้าของเธอที่เขาถวิลหา

“ฉันก็รักคุณ” เธอบอกรักเขาแล้ว

นัยน์ตาของหลุยส์เปี่ยมไปด้วยความปรีดา

“ผมรักคุณมากกว่า”

“เอ๊ะ! คุณนี่ อุบ...” พอตั้งท่าจะเถียง หลุยส์ก็ปิดปากเธอ แล้วพาหญิงสาวให้จมดิ่งในห้วงสิเน่หา พากันเข้าไปโลดแล่นในแดนสวรรค์ศรีวิไลที่สุดแสนบรรเจิด

หลังจากนั้นก็มีเสียงครวญครางลอดดังออกมาเป็นระยะ เพลงแห่งความสุขของพ่อหนุ่มเมียสาวก็บรรเลงขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมีแต่ความเต็มอกเต็มใจพาให้ทั้งสองคนอิ่มเอม อย่างคนที่รักและเข้าใจกัน

‘อุ่นจัง ทำไมวันนี้ หมอนข้างที่กอดอุ่นกว่าทุกวัน’ เธอลืมตา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่หมอนข้างอย่างที่เธอคิด หยาดฝนตาโตเมื่อคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้น และหมอนข้างที่เธอกอดก็คือหลุยส์

เธอไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหน เพราะกลัวว่าเขาจะตื่นและทำอะไรเธอเหมือนอย่างเมื่อคืนนี้อีก หยาดฝนตัวเจ็บไปทุกสรรพางค์

หญิงสาวแกล้งหลับตา เมื่อรู้สึกว่าคนข้าง ๆ ขยับตัว  เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าเขาจริง ๆ เป็นคืนที่สองที่ได้นอนกับเขา และตื่นขึ้นมาเจอเขา

หลุยส์อมยิ้มมองคนในอ้อมกอดที่นอนซุกอกเขามาทั้งคืน

“ตื่นแล้วจ้า ผมเพิ่งรู้นะว่าคุณน่ะเป็นคนขี้เซา ลุกได้แล้วครับ”

หยาดฝนยังหลับตาไม่ไหวติง

“ไม่ตื่นจริงเหรอ” หลุยส์เปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบ ไล้แก้มบางเบา ๆ ทำเหมือนกับหลงแก้มนิ่ม ๆ ของเธอไปเสียแล้ว แล้วเขาขยำไปที่สะโพกงอนงามของเธอด้วย

“อุ้ย!” แกล้งสะดุ้ง แต่ไม่ยอมลืมตา

“ขี้เซาแบบนี้ ลักหลับเสียดีไหม”

พรึบ... หยาดฝนลุกนั่งทันที

“คนโรคจิต” ทำแก้มป่อง มองค้อนเขา

“หึ-หึ” ท่าทางของเธอไม่น่ากลัว แต่มันน่ารักสำหรับเขาต่างหาก หลุยส์ลุกขึ้นกอดรัดเธอ จนผ้าห่มหลุดร่น จนเห็นว่าเขายังคงเปลือยกายล่อนจ้อน เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้า

“คุณโป๊”

“โธ่ที่รัก ผมก็โป๊ทั้งคืน”

หยาดฝนหน้าแดง

ฟอด... ฟอด... ฟอด...

“เราสองคนมาทบทวนเรื่องเมื่อคืนกันดีไหม”

“บ้า... คุณน่ะทำฉันช้ำไปทั้งเนื้อทั้งตัวแล้วล่ะค่ะ”

“จริงหรือ ตรงไหนที่ว่าช้ำ” ล้วงควักทำหื่นเบา ๆ

“อุ้ย! ก็บอกแล้วว่าเจ็บ”

“ตรงนี้เหรอ” ชี้ตรงเป้ากลางลำตัวของเธอ

เพียะ... เพียะ...

“คนโรคจิต คนลามก”

“ถึงผมจะเป็นโรคจิต ผมก็เป็นผัวคุณนะ แล้วก็เป็นพ่อของอาเธอร์ด้วย”

“ขี้ตัวะ”

“ขี้ตัวะ นี่คือ โกหกใช่ไหม”

“ค่ะ”

“หื้อ... บังอาจมาว่าผมขี้ตัวะ ผมจะลงโทษคุณ” เขาหยอกเย้าหยาดฝน โดยการทำท่าจะปลุกปล้ำเธอ

“ผมน่ะมันคือคนขี้เอาต่างหาก”

“ว้าย!”