คุณพ่อมีแผน

“ให้แต้วจัดการเหอะ คุณน่ะเหนื่อยกับการเลี้ยงอาเธอร์มามากแล้ว” พูดไปมือก็จิ้มเอาสับปะรดที่อยู่ในจานใส่ปากให้กับหญิงสาว เธอสั่นหน้า

“ไม่อ้วนหรอกน่า ความหวานจากผลไม้น่ะมีประโยชน์ และอีกอย่างไฟเบอร์เยอะ”

หญิงสาวจำใจต้องเคี้ยวมับ ๆ โดยมีหลุยส์นั่งมอง

แต้วอาบน้ำอาเธอร์เสร็จ เธอก็พาเด็กน้อยเข้ามาหาพ่อกับแม่ในครัว

“เสร็จแล้วค่ะคุณหลุยส์”

ชายหนุ่มหันไปมอง

“งั้นก็ถึงเวลาที่อาเธอร์จะเห็นของขวัญชิ้นใหม่แล้วล่ะสิ”

“อะไรกันอีกคะคุณ ที่คุณจะให้ลูกนะคะ ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่า คุณอย่าสปอยลูกแบบนี้”

“ไม่ได้สปอยสักหน่อย นี่เป็นสิ่งที่จำเป็นมากสำหรับลูก”

“อะไรคะ”

“ตามผมมาสิ” เขาจับมือเธอ แล้วเข้าไปดึงแขนอาเธอร์  ไปยังห้องนอนเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้ห้องนอนของเขา

เมื่อหลุยส์ผลักประตูเข้าไป ทุกคนถึงกับตกตะลึงห้อง ทั้งห้องทาสีขาว ผ้าม่านสีเทาทึบแสง ไม่มีแสงลอดเข้ามาจากด้านนอกได้

ที่มุมห้อง มีเตียงขนาดพอดีตัวสำหรับเด็กชาย บนเตียงนั้น มีทั้งตุ๊กตาและก็หุ่นยนต์ ด้านล่างของเตียง ยังมีรถบังคับ และของเล่นอีกหลายชิ้น

อาเธอร์ถึงกับกระโดดโลดเต้นเป่าปากวี้ดวิ่ว วิ่งเข้าไปกระโดดขึ้นเตียงด้วยความชอบอกชอบใจ

“หายง่วงเลยครับ” รีบหันมาบอกพ่อ

“ชอบไหมล่ะ”

“ชอบมากเลยครับ”

“ถ้าชอบมาก พ่อยกห้องนี้ให้อาเธอร์” คุณพ่อดีใจที่ลูกชายชอบ เขาหันมายิ้มพร้อมกับจูงมือคุณแม่เข้าไปนั่งที่เตียงนอน

อาเธอร์เข้ามากอดพ่อ

“ทีนี้ อาเธอร์ก็นอนคนเดียวได้แล้ว เพราะว่าอาเธอร์โตแล้ว แต่เอ๊ะ... ไม่รู้ว่า อาเธอร์จะนอนได้หรือเปล่าน้า” เอียงคอถาม

“นอนได้สิครับคุณพ่อ ดูสิครับ เธอร์ชอบผ้าปูที่นอนนี่มากครับ เป็นลายการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่ซะด้วย แล้วยังมีตุ๊กตาอีก คุณแม่ครับ ดูสิครับ นู้น...” ชี้มือไปที่อีกด้าน หยาดฝนมองตาม

“คุณพ่อซื้อโต๊ะเขียนหนังสือให้กับเธอร์หรือครับ”

“ใช่ อาเธอร์ไปดูสิ” เด็กชายไม่ต้องให้พ่อพูดซ้ำ เขาลงจากเตียงไปที่โต๊ะหนังสือ หยิบสิ่งของต่าง ๆ ที่พ่อซื้อให้ขึ้นมาดู และยกอวดกับแม่ฝนด้วย

หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก 

“คุณทำเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“ก็ตั้งแต่ที่ผมเจออาเธอร์ ผมถูกชะตา และรักอาเธอร์มาก  ผมอยากให้อาเธอร์มาเป็นลูกชายของผมจริง ๆ แล้วฝันของผมก็เป็นจริง”

หยาดฝนน้ำตาคลอ เธอกวักมือเรียกลูกชาย

“อาเธอร์ครับ มาขอบคุณคุณพ่อก่อนสิลูก” อาเธอร์วิ่งกลับมาหา กระโดดขึ้นนั่งบนตักของพ่อหลุยส์

“ขอบคุณครับคุณพ่อ” ไหว้อย่างชดช้อย หลุยส์ขยี้หัวของลูกแรง ๆ อาเธอร์กอดพ่อหลุยส์ตัวกลม

“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้อาเธอร์นอนคนเดียวได้ไหม”

อาเธอร์เงยหน้าขึ้นมามองแม่ “แล้วแม่จะนอนกับเธอร์หรือเปล่าครับ”

“จะนอนได้ยังไงล่ะครับ แม่ก็ต้องนอนกับพ่อสิ” พ่อหลุยส์รีบพูด

เด็กชายหน้าเสียนิด ๆ

“เอ... ถ้าอาเธอร์นอนคนเดียวไม่ได้ หรือว่า อาเธอร์จะกลับไปนอนที่ห้องคุณพ่อพร้อมกับคุณแม่ครับ”

“เธอร์คงจะกลัวนะเรนนี่”

“เธอร์ไม่ได้กลัวครับ แต่ว่า...”

“นี่อาเธอร์ ดูนี่นะ” หลุยส์หันไปชี้อินเตอร์คอมที่ติดไว้ที่ข้างเตียง เขาเปิดและกดปุ่ม

“นี่ไงลูก” เขาโชว์วิธีการใช้งานให้เด็กน้อยดู

“ถ้าอาเธอร์มีอะไร หรืออยากจะเรียกพ่อ อาเธอร์ก็กดปุ่มนี้นะครับ แล้วก็พูด คุณพ่อก็จะได้ยินเสียง และคุณพ่อจะรีบเข้ามาหาอาเธอร์ในทันที”

“ดีจังเลยครับ แบบนี้ เธอร์นอนได้ ไม่กลัวแล้ว” เด็กชายยิ้มแป้น เพราะทุกอย่างในห้องนั้น พ่อหลุยส์จัดการตระเตรียมเอาไว้ให้

เด็กชายกระโดดขึ้นไปที่เตียง พร้อมกับหยิบของเล่นขึ้นมาดู

แต้วที่ยืนใกล้พูดขึ้น “คืนนี้จะให้ป้าแต้วมานอนเป็นเพื่อนไหมครับอาเธอร์”

“ก็ดีเหมือนกันนะแต้ว มานอนเป็นเพื่อนอาเธอร์สักอาทิตย์นึงเถอะ หลังจากนั้นคงนอนคนเดียวได้แล้วแหละ”

“ค่ะ” แต้วรับปาก

“แต้วขอตัวไปเอาข้าวของมานอนที่นี่นะคะ”

“ครับ”

แต้วหายตัวไป

“จะดีเหรอคะ” ตั้งแต่อาเธอร์เกิดมา สองแม่ลูกไม่เคยแยกจากกันแม้แต่วันเดียว

“อาเธอร์ดีใช่ไหมครับ”

“คุณพ่อดีมาก ๆ ครับ”

“อาเธอร์ไปหยิบหนังสือนิทานตรงนั้นมาไป พ่อจะเล่านิทานให้ฟัง” อาเธอร์ลงไปจากเตียง หยิบเอาหนังสือต่าง ๆ มาสองสามเล่ม

หยาดฝนหยิบเอาข้าวของต่าง ๆ ที่รกอยู่บนเตียงลงมาวางข้างล่าง และบางอย่างก็เอาไปเก็บบนชั้นที่มีอยู่ใกล้ ๆ

“อยากเล่นเมื่อไหร่ ก็เอาลงมาเล่น พอเล่นเสร็จแล้วก็ต้องเอาขึ้นไปเก็บนะ”

“ครับคุณแม่”

“คุณพ่อครับ เล่านิทานให้ผมฟังเร็ว ๆ สิครับ ผมอยากฟังนิทานจะแย่แล้ว”

อาเธอร์หาวหวอด ๆ หาวแล้วหาวอีก หาวจนน้ำตาไหล

หลุยส์จึงหรี่ไฟ พร้อมกับเอ่ยปากเล่านิทานให้ลูกชายฟัง

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...”