พ่อของอาเธอร์อยู่ไหน

หลุยส์ยืนเก้กัง จะกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจที่จะปล่อยยายแก่กับหลานตัวเล็กเอาไว้ที่นี่ตามลำพัง เพราะตอนมามากับเขา แล้วตอนกลับจะกลับอย่างไร เขาตัดสินใจเดินตามยายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

หลุยส์เดินมาหยุดอยู่ปลายเตียง จ้องมองไปที่เด็กชายที่นอนจับมือจนตัวเกร็ง ให้พยาบาลทำแผล โดยที่เด็กน้อยนั้นไม่ร้องส่งเสียงสักแอะ ตรงกันข้าม อาเธอร์ยังชวนยายคุยไม่หยุดอีกด้วย

“เธอร์อยากกินไข่ตุ๋นแล้วยาย ใส่ปูอัดด้วยนะครับ”

“ได้สิจ๊ะ ยายทำให้เพิ่มกุ้งตัวโต ๆ ให้ด้วย เอามั้ย”

ไข่ตุ๋นปูอัดเป็นอาหารโปรดของอาเธอร์ มื้อไหนที่มีไข่ตุ๋นอาเธอร์จะกินอาหารได้เยอะเป็นพิเศษ

“เอาครับ ยายจ๋าใจดีที่สุดเลย เธอร์รักยายจ๋า” อาเธอร์เอาแก้มเล็กถูกับมือยายเบา ๆ

“อ้อนยาย หนูจะเอาอะไรอีกฮึ” ยายรู้ทันหลาน เลี้ยงมากับมือจะไม่รู้ได้อย่างไร

“ยายจ๋า อย่าบอกแม่ฝนนะครับ” ยายถึงกับหลุดขำ  รวมถึงหลุยส์ที่ยืนอยู่ปลายเตียง ที่มองยายหลานคุยกันด้วย

“ฮ่า... แม่ฝนกลับมาเห็นแผล แล้วหนูจะบอกแม่ฝนว่ายังไงฮะ เจ้าอาเธอร์” คุณยายขบขัน

เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี

“เธอร์จะบอกแม่ว่าหกล้มครับ จะไม่บอกแม่ว่า ขี่จักรยานแล้วล้ม เพราะไม่อย่างนั้น แม่จะไม่ให้เธอร์ขี่อีก แม่ต้องเอาจักรยานของเธอร์ไปขาย หรือว่า เอาไปซ่อนแน่ ๆ” เด็กชายทำหน้าเศร้า แค่คิดว่า จะไม่ได้ขี่จักรยานอีก ก็รู้สึกไม่ดี

“เราเนี่ยน้า จะให้ยายเป็นคนโกหกเสียแล้ว”

“ก็โกหกเพื่อเธอร์ ยายไม่บาปหรอก”

“เหรอ” ยายเม้าถึงกับส่ายหัวกับความเจ้าแผนการของหลานชาย

“เสร็จแล้วค่ะคนเก่ง” คุณหมอที่ล้างแผลปิดปากแผลให้ ผลักตัวอาเธอร์ให้ลุกขึ้น ก่อนจะเปิดดูแผลที่ปากของอาเธอร์อีกครั้งหนึ่ง

“ไม่ต้องเย็บก็ได้ค่ะ แผลในปาก แต่คุณยายให้กินอาหารอ่อน ๆ ไปก่อนนะคะ อีกอย่างถ้าคืนนี้เด็กมีอาการไข้ ตัวร้อน หรือว่าอ้วก ต้องพาไปโรงพยาบาลจังหวัดนะ แต่หมอดูคร่าว ๆ แล้ว ไม่น่าจะเป็นอะไรมากแล้ว เบาใจได้ เด็กซนอะนะ ก็ได้รับบาดแผลกันทุกคน ดีนะคะปากแตกข้างใน ถ้ามีแผลแตกที่ข้างนอก อาเธอร์หมดหล่อแน่ ๆ”

“ค่ะ” ยายเม้ารับคำ

“แล้วต้องพาน้องมาล้างแผลทุกวันด้วยนะคะ จะได้ไม่ติดเชื้อ เชิญคุณพ่อตามไปรับยาด้วยนะคะ” คุณหมอที่ประจำโรงพยาบาลชุมชนหันไปบอกหลุยส์ แล้วเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินนำออกไป

หลุยส์ไม่ได้ปฏิเสธ เขารีบตามออกไปทันที

“นั่นพ่อเธอร์เหรอยาย” เด็กน้อยหันไปถามยายด้วยแววตาเป็นประกาย

ยายเม้าก็งง เพิ่งสังเกตว่าพ่อรูปหล่อคนนี้ยังอยู่ เขาจะตามมาทำไม หรือจะรอค่ารถ ใช่หรือ นึกว่าช่วยเพราะเห็นว่ากำลังลำบาก

“เฮ้อ...” ยายเม้าถอนหายใจเบา ๆ ล้วงกระเป๋าหาเงิน ตกใจมาก ๆ จนลืมไปว่า ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาสักสิ่งอย่าง

“ใช่ที่ไหนเล่าอาเธอร์ หนูอย่าไปพูดแบบนี้กับเขานะ ยายยังไม่ได้จ่ายค่ารถเขาน่ะสิ เขาถึงยังคอยอยู่”

อาเธอร์พยักหน้าด้วยแววตาผิดหวัง

ยายรีบอุ้มหลานลงมาจากเตียง และจูงหลานออกมาจากห้อง

หลุยส์ยืนคอยอยู่แล้ว เขายื่นถุงยา

“ยายครับ นี่ยาของอาเธอร์ครับ”

“ขอบใจนะจ๊ะพ่อหนุ่ม เท่าไหร่ล่ะพ่อ” ยายถาม มือก็แสร้งล้วงเงินในกระเป๋ากางเกง ทั้ง ๆ ที่ไม่มี

“อะไรครับ” หลุยส์ถามแบบงง ๆ เพราะเขาไม่เข้าใจว่ายายหมายถึงอะไร

“ค่ารถ ค่ายาของพ่อหนุ่มไง จะเอาเท่าไหร่หรือจ๊ะ”

เมื่อได้ยินคำถาม หลุยส์ถึงกับยิ้มออกมา จ้องมองไปทั้งดวงหน้าของยายหลานที่ทำหน้าซื่อ ๆ

“ค่ายาไม่เสีย ค่ารถก็ไม่ต้องจ่ายครับยาย แค่อาเธอร์ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วครับ”

“ขอบคุณครับ” เด็กน้อยรีบยกมือไหว้ทันที เพราะยายสอนเอาไว้ มือเท้าต้องอ่อนเข้าไว้ เวลาที่ผู้ใหญ่ให้ของ

หลุยส์ลงนั่งยอง ๆ มองหน้าอาเธอร์ ดวงตาของเด็กกลมใสไร้พิษภัย รอยยิ้มบานฉ่ำส่งมาให้กับหลุยส์ ทั้งคู่มองตากัน

ในนัยน์ตาของเด็กชายเต็มไปด้วยแววตาโหยหาพ่อ นัยน์ตาของอาเธอร์มันส่งความในใจออกไปถึงหลุยส์ ทำให้หลุยส์อดไม่ได้ที่จะคว้าเด็กน้อยมากอดไว้

อาเธอร์กอดตอบเขา เด็กน้อยรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และไว้ใจกับอ้อมกอดนี้

“กลับบ้านกันดีกว่าครับคนเก่ง” หลุยส์ลุกยืนจูงมือเล็ก ๆ

“ครับพ่อ” หลุยส์ถึงกับยืนอึ้ง ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา ความที่อาเธอร์อยากมีพ่อมาก ๆ ทำให้เด็กชายพูดออกไปแบบนั้น

“อาเธอร์ ไม่ใช่ลูก หนูต้องเรียกว่าคุณลุง เรียกใหม่สิลูก” ยายเม้าได้ยินถึงกับรีบมาแก้ให้

“ครับลุง” อาเธอร์เสียงเศร้า

หลุยส์สงสารเด็กชายมาก เกิดคำถามขึ้นมาอีก เด็กชายอาเธอร์ไม่มีพ่อหรืออย่างไร

ยายเม้าขยับเข้ามาหาหลาน

“พ่อคุณอย่าถือสาเลยนะพ่อนะ เด็กขาดพ่อ ไม่มีพ่อนะคะ เห็นใครใจดี ก็เหมาเรียกว่าพ่อหมด” ยายเม้าแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน ยกมือขึ้นขยี้หัวหลาน