โลกมันเลวร้ายสำหรับใครบางคน

“หมอไม่รับรองนะว่าคนไข้จะหายมั้ย แต่จะดีขึ้นมาบ้างในระดับหนึ่ง หมออยากให้ญาติของคนไข้นั้นทำใจ อย่างที่รู้กัน บางทีถ้าคนไข้โชคดีอาจจะกลับมาวิ่งปร๋อก็ได้” คุณหมอที่ดูแลรักษาได้เดินจากไปแล้ว

หยาดฝนไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไรแล้ว ตรงหน้าห้องไอซียู เธอรู้เพียงแต่ว่า คนที่นอนอยู่ในนั้นจะต้องหาย เธอสามารถทำได้ทุกอย่าง ขอแค่คนในนั้นต้องหาย ไม่ว่าจะใช้เงินทองเท่าไร เธอก็จะหามาให้ได้ ไม่ว่าจะลำบากมากมาย เธอก็จะทำเพื่อน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ

“ฝนจ๊ะ เดี๋ยวมากวาดพื้นตรงนี้ด้วยนะ โกยเก็บเส้นผมลูกค้าคนเมื่อกี้ให้หมดเลย”

“จ้ะ ได้จ้ะ” เด็กสาวที่กำลังตากผ้าคลุมผมเป็นจำนวนมาก รีบทำงานตรงหน้า เพื่อมากวาดพื้นที่เต็มไปด้วยเศษผมของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการที่ร้านนี้มากมาย อาจจะเป็นเพราะเจ้าของทำโปรโมชันดักเอาไว้ทุกทาง เก็บเงินเป็นก้อน แล้วให้ลูกค้ามาทำเป็นคราว ๆ ไป

หยาดฝนถืออุปกรณ์เข้ามากวาดพื้นและทำงานไปอย่างเงียบ ๆ มีลูกค้าสาวสวยนางหนึ่งกำลังนั่งอบไอน้ำอยู่ ปากของนางก็พาทีปราศรัยสไตล์คนที่พูดคุยสนุก

“นี่พี่พร ถ้าฉันเล่าอะไรให้พี่ฟังสักเรื่องหนึ่ง พี่พรอย่าไปบอกใครนะ” วาว่าลูกค้าประจำร้านเสริมสวยขยับปากสีเข้มทำจีบคอ คุณอวยพรรีบชิดตัวเข้าไปใกล้ พร้อมกับเงี่ยหูฟัง

“ไม่บอกแน่นอน มีเรื่องอะไรที่แบบดี ๆ จะเมาท์ก็เมาท์ได้” พี่พรเจ้าของร้านขาเมาท์รับปาก ขยิบตาให้ยกใหญ่

“เหยียบไว้เลยนะ” วาว่าย้ำด้วยใบหน้าจริงจัง อวยพรทำท่าเหยียบเท้าพร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่ารูดซิปปาก

“อีทิชาท้อง” วาว่าพูดเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคน

“ฮะ! ท้อง” พี่พรตกใจ ทำตาโต ข่าวใหญ่อีกแล้วสิ

ทิชาสาวสวยแสนหยิ่ง ใคร ๆ ก็รู้ว่านางเป็นดาวอันดับหนึ่งของร้านอาหารเล็กแต่ชื่อดังในย่านนี้ แต่เบื้องหลังของร้านอาหารนั้น คือการค้าบริการ

“ใช่พี่”

“เด็กก็เลยขาด ช่วงนี้พวกฉันรับแขกกันแทบไม่หวั่นไม่ไหว” วาว่าทำบ่น แต่สีหน้าก็ยังระรื่น

“แต่มันก็ได้เงินไม่ใช่หรือ”

“ได้น่ะ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ว่า จิ๋มไม่ว่างเลยนี่สิ หุบหีบกันไม่ลงทีเดียว”

“ฮ่า...” วาว่าแม่สาวขาฮาส่งมุก เจ๊อวยพรก็ขำยกใหญ่

“แล้วเจ๊น่ะ พอมีเด็กจะแนะนำสักคนสองคนมั้ย งานง่าย รายได้ดี แบบนี้หาไม่ได้แล้วนะ” เจ๊อวยพรทำท่าคิด

“คืนนึงรับแขกสามคนก็ได้เกือบหมื่นแล้ว” วาว่าพูด เจ๊อวยพรก็ฟังบ้าง ไม่ฟังบ้าง

“งานอย่างว่า จะหาใคร”

ทั้งคู่ไม่ได้รู้เลยว่ามีบุคคลหนึ่งกำลังฟังอย่างมีความหวัง

“พี่ๆ พี่จ๊ะ พี่จ๊ะ รูปร่างหน้าตาอย่างฉันเนี่ย ไปทำงานกับพี่จะได้มั้ย”

วาว่าตกใจมากที่เด็กสาวที่อยู่ในร้านเสริมสวยวิ่งตามเธอออกมา นางหยุดมองปลายฝนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เด็กสาวตรงหน้ารูปร่างหน้าตาดีทีเดียว แทบจะเรียกว่ามีเสน่ห์ แบบหาตัวจับยาก

หน้าอกตูมเกินวัย ผิวขาวใส ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางนั้น แทบไม่มีที่ติ จมูกที่พ่อแม่ให้มาปั้นเป็นรูปจนโด่ง รับกับริมฝีปากที่ไม่หนาไม่เล็ก ช่างน่ามอง

วาว่ารีบดึงมือของหยาดฝนให้เข้าตรงตรอกที่อยู่ใกล้

“จะทำเนี่ย รู้เหรอว่าเป็นงานอะไร” นางถามย้ำ เพราะว่าเกิดมายังไม่เคยหลอกใคร เพราะรู้ว่างานนี้มันน่าเกลียด หากเข้าไปอยู่ในวังวนก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็น แม้จะเต็มใจ แต่เพราะทุกคนเลือกงานไม่ได้

“รู้จ้ะ” ปลายฝนตอบด้วยความมั่นใจ แววตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ จ้องตาไปถึงอีกฝั่งไม่ยอมหลบ

“เฮ้อ...” วาว่าถึงกับถอนลมหายใจ

“อยากทำละก็ พรุ่งนี้ให้ไปหาฉันที่ร้าน เดี๋ยวฉันจะบอกเจ๊เจ้าของร้านให้” วาว่าพูดจบก็เดินจากไปในทันที

หยาดฝนยืนกุมมือ ด้วยหัวใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เงินค่ารักษาน้องก็ยังไม่ได้จ่าย อย่างไรก็ตามหากหยาดฝนได้ทำงานนี้จริง ๆ มันจะทำให้เธอฝ่าวิกฤตเรื่องนี้ไปได้อย่างแน่นอน

เธอเดินกลับไปที่ร้านอย่างคอตก รู้สึกเจ็บปวดกับชะตาชีวิตของตัวเอง

หลังเหตุการณ์ร้าย ๆ ที่พ่อเธอเป็นคนทำ ทำให้น้องสาวของเธอก็มีอาการเจ็บป่วย แรก ๆ รักษาก็หาย พอทุเลาไม่หนักหนานัก หลัง ๆ เริ่มเป็นหนัก พาไปหาหมอ กินหยูกกินยาก็ไม่ดีขึ้น

จนเมื่ออาทิตย์ก่อน น้องสาวของเธอช็อกหมดสติไปโดยไม่รู้สาเหตุ หยาดฝนก็คิดเหมือนกัน หรือหมอรู้ แต่ว่าไม่บอกเธอกันแน่ แค่คิดว่าน้องสาวจะตายจากไปน้ำตาของเธอก็ไหลริน

การมีชีวิตแบบตัวคนเดียวและโดดเดี่ยว มันก็เหมือนรอคอยวันตายกระมัง โลกใบนี้มันเลวร้ายสำหรับใครบางคนเสมอ แต่ไม่น่าจะเป็นเธอเลย

หยาดฝนได้แต่ระทดท้อในชีวิต เธอผลักประตูร้านเข้าไป

“ฝน อย่าลืมเอาข้าวไปกินด้วยน่ะ อยากกินอะไรก็ห่อไปกินที่บ้านด้วย กลางคืนอ่านหนังสือจะได้ไม่หิว รู้ไหม”

“จ้า... เจ๊พร”