3 แขกคนสำคัญ

3

แขกคนสำคัญ

          วันนี้คนก็ยังคงมาที่หอสดับธาราเยอะเช่นเคย...

          ถังเหวยซือลงจากม้าแล้วฝากไว้ที่คนงานด้านหน้า ก่อนจะเดินตามผู้ดูแลเข้ามายังส่วนในของหอสดับธารา ที่นี่คือเหลาอาหารที่มีอาหารเลิศรสและสุราเลื่องชื่อมากมาย อีกทั้งยังเป็นเหลาอาหารที่มีชื่อเสียงติดหนึ่งในห้าของแคว้นเมิ่ง

          ตามประวัติของที่นี่ได้กล่าวกันว่า ว่านซีเมิ่ง ผู้ที่ก่อตั้งที่นี่คืออดีต

ขุนนาง ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าโรงครัวหลวง อาหารที่เขาทำล้วนแล้วแต่เป็นที่ถูกใจของเหล่าเชื้อพระวงศ์ จนได้รับบำเหน็จรางวัลมากมาย เมื่อครั้งยังรับราชการอยู่         

          ทว่าเมื่อถึงช่วงวัยที่อายุมากขึ้น ว่านซีเมิ่งก็ขอลาออกจากราชการ นำเงินที่เก็บออมมานานมาสร้างหอสดับธาราแห่งนี้ เพื่อยึดเป็นอาชีพในช่วงบั้นปลายของตน โดยทายาทของเขาในรุ่นต่อมาก็เลือกที่จะสืบทอดกิจการนี้แทนการเข้าวังไปรับราชการ จวบจนตอนนี้ก็ถือว่าเป็นรุ่นที่สามแล้ว โดยคนที่เป็นเจ้าของที่นี่อยู่ในเวลานี้ก็คือว่านซีหยวนนั่นเอง   

          ว่านซีหยวนกำลังต้อนรับลูกค้าอยู่ที่โถงหน้าของหอสดับธาราอย่างขะมักเขม้น เนื่องจากช่วงนี้มีลูกค้ามาที่ร้านของเขาเป็นจำนวนมาก และถึงแม้ว่าเขาจะขยายพื้นที่ในแถบนี้ให้กว้างออกไปอีกหลายหมู่แต่ก็เหมือนจะยังไม่เพียงพอที่จะรองรับลูกค้าได้อย่างที่ใจต้องการ

          ชายหนุ่มมีสีหน้าเบิกบานแจ่มใสขึ้นมาทันที เมื่อคนมาแจ้งเขาว่าคนที่เขาคิดถึงมากที่สุดมาที่ร้าน และแน่นอนว่านซีหยวนทิ้งงานทุกอย่างตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เพื่อจะไปต้อนรับแขกพิเศษของเขา

          ชายหนุ่มที่แทบจะกระโจนลงจากบันไดสองขั้นในแต่ละก้าวเดินถึงกับยืนนิ่งค้าง เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในครรลองสายตาของตน

          ร่างบางเดินข้ามสะพานไม้ที่ทอดมาตามเส้นทางระหว่างฝั่งหนึ่งมายังอาคารทรงแปดเหลี่ยมที่รายล้อมด้วยธารน้ำตก เสียงสายน้ำที่ไหลรินจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลายยิ่งนัก

          บรรยากาศโดยรอบหรือก็เปี่ยมไปด้วยความร่มรื่น เพราะมีแมกไม้จำนวนมากแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา จนมีแดดส่องมาตามเส้นทางที่เดินไปยังตัวอาคารแค่เพียงรำไรเท่านั้น

          “วันนี้เจ้ามาเยือนถึงหอสดับธาราได้ วันนี้ร้านข้าจะต้องขายดีกว่าเดิมเป็นแน่” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง ซึ่งถังเหวยซือก็เพียงแค่ยิ้มรับ ก่อนจะกล่าวเรียบๆ ว่า

          “พี่ซีหยวน ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ข้ามิใช่ตัวนำโชคของร้านท่าน

สักหน่อย”

          “ใช่หรือไม่เป็นข้าตัดสินเอง อีกอย่างสำหรับข้าแล้ว เจ้าสำคัญกว่าตัวนำโชคเสียอีก”

          “ท่านช่างขี้เล่นยิ่งนัก วันนี้ลูกค้าที่ร้านคงเยอะน่าดูเลยสินะ ท่านจึงได้อารมณ์ดีอย่างนี้”

          ถังเหวยซือเอ่ยกระเซ้า นางกับว่านซีหยวนรู้จักกันมานานแล้ว อีกทั้งเขายังเคยนำของไปฝากขายที่ร้านของนางก็หลายครั้ง อีกทั้งยังมีธุรกิจบางอย่างที่เขากับนางต้องทำร่วมกัน ทำให้ความสนิทสนมของคนทั้งสองมากกว่าคนรู้จักทั่วไป

          “ข้าอารมณ์ดีเพราะเจ้ามาต่างหาก”

          “หยุดพูดอะไรหวานหู ก่อนที่ข้าจะลอยออกไปจากร้านของท่านเถอะ” หญิงสาวหัวเราะออกมา เหมือนเห็นคำหวานที่อีกฝ่ายพูดเป็นเรื่องตลกมากกว่า

          ทางด้านว่านซีหยวนก็ทำได้เพียงแค่ถอนใจเบาๆ ที่สตรีนางนี้ช่างไม่รู้ตัวเลยว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาใช้ความพยายามมากมายเพียงใดที่จะเกี้ยวพานาง หากแต่สิ่งที่ได้คืนกลับมาก็เป็นเพียงมิตรไมตรีจากสหายที่มีต่อกันเท่านั้น และถึงจะเป็นอย่างนั้น ว่านซีหยวนก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ เขาเชื่อว่าหากใช้ความจริงใจเข้าแลก สักวันถังเหวยซือก็จะเห็นในความจริงใจของเขาที่มีต่อนาง

          “งั้นก็มาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องพิเศษ วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องไปนั่งปะปนกับคนอื่น” ว่านซีหยวนกล่าวอย่างเอาใจ สำหรับชายหนุ่มแล้ว ถังเหวยซือคือคนสำคัญ เขาย่อมต้องดูแลนางอย่างดี

          หญิงสาวเอ่ยขอบคุณและทำท่าจะเดินตามไป แต่แล้วในระหว่างที่ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปได้แค่สองขั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงเอะอะบางอย่างดังมาจากด้านหลัง

          ถังเหวยซือหันกลับไปมองเพราะจำได้ว่าเสียงนี้คือเสียงของใคร แล้วก็จริงดั่งที่นางคิดไว้ ตอนนี้คนที่กำลังมีปัญหาอยู่กับคนของหอสดับธาราก็คือฉีต้าเฉินนั่นเอง

          หญิงสาวรีบเดินย้อนลงไปตรงจุดนั้น โดยมีเจ้าของหอสดับธาราอย่างว่านซีหยวนตามมาติดๆ

          “เกิดอะไรขึ้นหรือ” ถังเหวยซือเอ่ยถามกับคนงาน

          “คุณชายท่านนี้จะตามคุณหนูขึ้นไปขอรับ แต่ข้าห้ามไว้เพราะพื้นที่ตรงนั้นจะต้องมีนายท่านซีหยวนของเราพาขึ้นไปเท่านั้นจึงจะขึ้นไปได้”

          “หากคุณชายอยากมากินอาหารและดื่มสุรา ข้าจะให้คนพาไปส่งที่ลานด้านโน้นนะขอรับ ตรงนั้นมีลานการแสดงด้วย รับรองว่าคุณชายจะต้องถูกใจ”

          “ขอบคุณนายท่านซีหยวนที่ห่วงใย แต่ข้าไม่ได้มาดูการแสดง หากแต่ติดตามใครบางคนมาต่างหาก”

          “ติดตามใครบางคน?” ว่านซีหยวนทวนคำพลางมองตามสายตาของคุณชายคนนั้นไป ซึ่งสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ถังเหวยซือที่กำลังยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ

          “ใช่ ข้าตามซือเอ๋อร์มา แต่นางไม่พอใจที่ข้าเดินมาช้าก็เลยรีบเข้ามาก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะเข้าไปกระแซะที่ข้างกายของหญิงสาว

          “ซือเอ๋อร์คนดี อย่างอนข้าเลยนะ เอาไว้คืนนี้ข้าจะนวดเท้าให้เจ้าเป็นการขอโทษ...ดีหรือไม่”

          “คุณชายฉี ท่านจะบ้าหรือ!” นางเผลอตวาดใส่เขาเสียงดัง ก่อนจะลดเสียงลงเมื่อมีคนหลายคนกำลังมองมาทางนางด้วยสายตาเลิ่กลั่กและอยากรู้อยากเห็น

          “ท่านหยุดพูดจามั่วซั่วได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะเลอะฟันท่านทิ้งซะ”

          “หากไม่อยากให้ข้าพูด เจ้าก็รีบหาของกินอร่อยๆ มาปิดปากข้าสิ ตอนนี้ข้าหิวจนไส้จะขาดแล้วนะ” ฉีต้าเฉินเอนหน้ามากระซิบ ราวกับจงใจที่จะเข้าไปใกล้หญิงสาว

          ถังเหวยซือผละหนี แล้วหันไปบอกกับสหายของนางด้วยเสียงนุ่มนวล

          “พี่ซีหยวน คุณชายเฉินเป็นสหายของข้า วันนี้เขาติดตามข้ามาด้วย ท่านให้เขาขึ้นไปที่ห้องรับรองของท่านด้วยได้หรือไม่ หากไม่สะดวก ข้าพาเขาไปนั่งที่ลานการแสดงก็ได้”

          “ไม่ต้องๆ ในเมื่อมากับเจ้าก็คือว่าเป็นแขกพิเศษเช่นกัน คุณชายฉี ท่านเชิญตามข้ามาได้เลย”

          “ขอบคุณนายท่านซีหยวนมากๆ ข้าขอไม่เกรงใจแล้ว”

          ชายหนุ่มประสานมือเป็นเชิงคารวะ ก่อนจะเดินตามถังเหวยซือไปด้วยความพอใจ ทว่าชั่วครู่หนึ่งเขากลับมองไปที่ว่านซีหยวนอย่างไม่วางตา พลางคิดไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เขาแอบยืนฟังอยู่ จนได้ยินว่าบุรุษผู้นี้เอ่ยวาจาเกี้ยวพาซือซือของเขาอย่างไรบ้าง

          ‘หึ! คิดจะเกี้ยวพาซือซือของข้าอย่างนั้นหรือ...รอชาติหน้าเถอะ’

          ฉีต้าเฉินคิดในใจอย่างประชดประชัน เรื่องความงามของถังเหวยซือ เขารู้อยู่แล้วว่านางจะต้องเป็นที่สนอกสนใจของชายอื่น แต่ยามได้ยินกับหูเห็นกับตาก็ทนไม่ไหว รู้สึกเหมือนตกไหน้ำส้ม[1]ก็ไม่ปาน

         

          แขกพิเศษทั้งสองถูกเชิญไปที่ห้องรับรอง ซึ่งอยู่บนชั้นสามของอาคาร พื้นที่ในบริเวณนี้จะแบ่งกั้นเป็นหลายห้องในแต่ละชั้น มีความกว้างขวางและการตกแต่งที่แตกต่างกันออกไป ซึ่งห้องที่ถังเหวยซือกับฉีต้าเฉินได้เข้าไปนั่งเป็นห้องขนาดกว้าง ที่มีการตกแต่งด้วยภาพของลำธารและภูเขา อีกทั้งระเบียงของห้องยังมองไปเห็นทิวทัศน์ของธารน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ ได้พอดี

          “บรรยากาศดีจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยท่าทีผ่อนคลาย นานแล้วที่นางไม่ได้ออกมาพักผ่อน วันๆ เอาแต่ทำงานหนักจนละเลยตนเอง วันนี้ได้อู้สักวันและได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติเช่นนี้ก็ให้สดชื่นยิ่งนัก และมันจะดีกว่านี้มากถ้านางไม่ได้มากับ...

          หญิงสาวหยุดคิดหาความรื่นรมย์ เมื่อสายตาของนางหันมาเห็น

ฉีต้าเฉินนั่งอยู่ตรงหน้า

          “เดิมทีห้องนี้นายท่านไม่ค่อยเปิดให้ใครเข้ามาใช้เจ้าค่ะ”

          สาวใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลห้องนี้เอ่ยขึ้นมา แต่เมื่อถูกสายตาของนายท่านปรามไว้ นางก็รีบหยุดคำทันที

          “นายท่านซีหยวนคงมีลูกค้าให้ต้องต้อนรับอีกมาก ท่านไปทำอะไรก็ไปเถอะ ส่วนซือซือ ข้าจะช่วยดูแลนางเอง”

          คำพูดนี้ว่าไปแล้วไม่ไล่ก็เหมือนไล่ แล้วอย่างนี้ว่านซีหยวนจะกล้าอยู่ต่อตามที่ใจปรารถนาได้อย่างไร ชายหนุ่มทำได้แค่เพียงยิ้มให้ แล้วหันมามองถังเหวยซืออย่างอาวรณ์คราหนึ่ง

          “ถ้าเช่นนั้นพวกท่านตามสบาย” ว่านซีหยวนเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเอนกายเข้าไปหาหญิงสาวแล้วกระซิบ “เขาไม่ได้ตามรังควานเจ้าใช่หรือไม่”

          “เอ่อ...ก็ไม่เชิงหรอก แต่เขาไม่มีพิษภัยใดกับข้า ท่านวางใจเถอะ ข้าจัดการเขาได้แน่นอน”

          “ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปก่อน หากต้องการอะไรก็บอกสาวใช้ หรือให้สาวใช้ไปตามข้าก็ได้นะ”

          “เจ้าค่ะ ขอบคุณพี่ซีหยวนยิ่งนัก ข้าไม่เป็นไรหรอก”

          หญิงสาวตบลงบนหลังมือของว่านซีหยวนเบาๆ พลางยิ้มให้เป็นเชิงยืนยันว่านางอยู่ได้สบายมาก แต่บุรุษอีกผู้หนึ่งที่มองเห็นภาพนั้นลมแทบจะออกหูไปแล้วด้วยความหึงหวง

          คอยดูเถอะ...หากเขาทำให้นางอยู่ในโอวาทได้เมื่อใดจะตีให้ก้นลายเชียว มีอย่างที่ไหนไปแตะเนื้อต้องตัวบุรุษอื่นด้วยสีหน้าระรื่นชื่นบาน

ขนาดนั้น ถ้าคนที่นางมาแตะต้องเป็นเขาล่ะก็...จะไม่ว่าเลยสักคำ

[1] หึงหวง