2 ตามรังควาน

2 ตามรังควาน

          ฤดูใบไม้ร่วงของแคว้นเมิ่งในช่วงนี้มีลมกระโชกรุนแรง ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มไวกว่าปกติ ทั้งที่ตอนนี้ยังเป็นเพียงยามบ่าย แต่สำหรับถังเหวยซือเถ้าแก่เนี้ยคนงามแล้ว นางกำลังสนใจอยู่แต่กับการตรวจสอบรายการสินค้าที่มีการส่งเข้ามาฝากขายอย่างตั้งใจอยู่ในห้องทำงาน ในขณะที่คนงานกว่าสิบชีวิตในร้านกำลังเดินขวักไขว่ยุ่งกับการทำหน้าที่ของตนอย่างตั้งอกตั้งใจ

          “เฮ้อ...วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยดีกว่า” หญิงสาวเอ่ยอย่างเกียจคร้าน หลายวันมานี้มีสินค้าเข้าออกยังโรงรับจำนำของนางเป็นจำนวนมาก ทำให้ถังเหวยซือต้องทำงานหนักจนไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน ตอนนี้ลูกค้าน้อยลงมากแล้ว คนในร้านคงพอจะจัดการกันได้ นางจึงอยากจะขออู้ออกไปดื่มสุราหย่อนใจสักหน่อย

          หญิงสาวคิดแล้วก็วางมือจากงานที่ตรวจเสร็จแล้วทันที นางลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปหยิบร่มที่อยู่ในตู้ข้างผนังออกมาติดตัวไปด้วยคันหนึ่ง เพราะลมแรงและฟ้ามืดมัวขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่าฝนอาจจะตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็ได้

          ถังเหวยซือยังไม่ทันจะก้าวข้ามธรณีประตู เสียงทุ้มนุ่มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น

          “แม่นางถังจะไปไหนหรือ”

          ด้วยความที่นางไม่ได้มองตรงไปข้างหน้าจึงสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกเรียก เท่านั้นยังไม่พอนางยังสะดุดกรอบประตูด้วยความซุ่มซ่ามเข้าเสียอีก

          ว้าย!

          นางร้องออกมาแค่นั้นก็เงียบเสียงลงไป เนื่องจากมีอ้อมแขนแข็งแรงมาคว้าตัวเอาไว้อย่างทันท่วงที

          ในยามที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง หญิงสาวคล้ายได้กลิ่นของใบไผ่อ่อนๆ จากกายเขา มันทำให้นางรู้สึกสงบและนิ่งไปได้อย่างประหลาด ดวงตาสองคู่สบประสานกันภายใต้ความเงียบนั้น นานเท่าใดนางไม่รู้หรอก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงได้ชื่นชอบแววตาที่แสนยากหยั่งของเขานักก็ไม่รู้

          เดี๋ยวก่อนสิ...มันใช่เวลามาชื่นชมดวงตาของบุรุษหรืออย่างไร

          หญิงสาวรีบด่าตนเองในใจ พลางชักสีหน้าให้เหมือนไม่พึงพอใจ ทั้งที่เมื่อครู่นางยังเผลออมยิ้มด้วยความปลาบปลื้มแบบไม่รู้ตัว เมื่อได้ยลใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดอยู่แท้ๆ

          “ยิ้มของแม่นางงดงามยิ่งนัก ข้าโชคดีเหลือเกินที่ได้เห็น”

          ฉีต้าเฉินเอ่ยวาจาเกี้ยวพาเรื่อยเจื้อย แต่ถังเหวยซือไม่คิดสนใจอีกแล้ว นางผลักเขาออกห่าง พร้อมกับพยายามทรงตัวยืนด้วยตนเอง

          “คุณชายฉี เหตุใดท่านจึงยังอยู่ที่นี่ เรื่องสัญญาฝากขายเรียบร้อยแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ”

          “ข้ากลับไม่ได้” ชายหนุ่มตอบเสียงซื่อ พลางฉายรอยยิ้มละมุนละไมมาให้

          “ท่านนี่...” รอยยิ้มนั้นของเขาพาให้นางใจแกว่งไปได้อย่างง่ายดาย แต่เรื่องอะไรถังเหวยซือจะแสดงออกให้เขาได้รู้ นางทำทีเป็นทอดถอนใจพลางยกมือขึ้นกอดอก แสดงท่าทีราวกับกำลังเหนื่อยหน่ายใจอย่างที่สุด

          “แม่นางถังทำเหมือนกำลังเบื่อขี้หน้าข้าอย่างไรอย่างนั้น”

          “เฮ้อ...ท่านก็รู้ตัวนี่นะ เหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่ เรื่องการค้าระหว่างเราข้าก็จัดการให้ท่านแล้วมิใช่หรือ”

          “ไม่กลับ ข้าจะไปได้อย่างไรกัน ตอนนี้ข้ากลายเป็นสินค้าของแม่นางแล้ว ย่อมต้องอยู่ติดตามแม่นางถัง เหมือนกับที่ท่านนำสินค้าอื่นๆ มาไว้ที่นี่เพื่อรอขายออก...ไม่ถูกหรือ” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย พลางสะบัดพัดในมือให้คลี่ออกพร้อมกับพัดเบาๆ บริเวณกลางอก

          ท่วงท่าที่เขาทำอยู่นี้ ถังเหวยซือยอมรับว่ามันดูมีเสน่ห์และงดงามราวกับภาพวาด ไม่ว่าจะเป็นการยืนในลักษณะใด เขาก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่น่ามองกว่าบุรุษทั่วไป

          นี่ยังไม่นับรวมใบหน้าขาวกระจ่างกับเครื่องหน้าได้รูปของเขา

นั่นด้วย ซึ่งมันยิ่งเสริมส่งความมีเสน่ห์ให้เกิดขึ้นในตัวเขาอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเพียงแค่เขายืนอยู่นิ่งๆ ก็พร้อมจะเรียกทุกสายตาให้มาจ้องมองเขาได้แล้ว

          ในใต้หล้านี้ หากจะกล่าวว่าเขาคือความสมบูรณ์แบบที่ทวยเทพประทานลงมายังโลกมนุษย์ก็คงไม่ผิดนัก ทว่าสำหรับถังเหวยซืออาหารตาอย่างฉีต้าเฉินมิได้ทำให้นางอิ่มท้อง และสิ่งที่นางรักที่สุดก็มีแต่เรื่องเงินเท่านั้น

          “ท่านมาตามติดข้าก็ไม่มีประโยชน์ สินค้าชิ้นหนึ่งใช่ว่าจะใช้เวลาวันสองวันก็จะขายออก หากท่านยึดติดเรื่องที่กล่าวมา หากท่านขายไม่ออกตลอดไป ท่านไม่ต้องมาติดอยู่กับข้าไปตลอดชีวิตหรอกหรือ”

          “ข้าดูเป็นคนไม่มีราคาขนาดนั้นเชียว” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามา

          มันใกล้มาก...ใกล้เสียจนนางได้สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดบนใบหน้าของตน และนั่นทำให้นางต้องขยับถอยหลังไปอีก แต่ด้านหลังคือกรอบประตูที่เปิดค้างไว้ และแน่นอนนางไม่มีที่จะให้ยืนพิง ดังนั้นถังเหวยซือจึงถูกช่วยไว้อีกครั้ง และคราวนี้ดูเหมือนสุภาพบุรุษที่ช่วยนางไว้ถึงสองครั้งอย่างฉีต้าเฉินไม่ยินยอมที่จะปล่อยให้นางได้เป็นอิสระเป็นครั้งที่สอง

          “คุณชายฉี ท่านสำรวมด้วยเถอะ เอามือออกไปจากเอวข้าเดี๋ยวนี้”

          “แม่นางกำลังจะเสียหลัก หากสุภาพชนเช่นข้าไม่ช่วยเหลือก็จะกลายเป็นคนไร้มโนธรรมไปน่ะสิ”

          “ท่านเลิกกล่าววาจาไร้สาระเสียที ข้าเริ่มจะโมโหจริงๆ แล้วนะ”

          ถังเหวยซือฮึดฮัดขัดใจอย่างที่สุด บุรุษผู้นี้หน้าหนาหน้าทน มากเล่ห์เพทุบายเหลือเกิน นางอยากจะบ้าตายแล้ว

          “อ้าว...มิใช่ว่าเจ้าโมโหข้ามาตั้งนานแล้วหรือนี่”

          “โอ๊ย! หยุดรังควานข้าได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะให้คนงานไล่ท่านไป”

          “หากเจ้าไล่ข้าไป มันไม่เท่ากับว่าเจ้ากำลังทำให้สินค้าของเจ้ามีปัญหาหรือ ข้าน่ะเป็นสินค้าที่เจ้าต้องหาทางขายออกไปให้พ้นๆ นะ”

          “เรื่องนั้นข้ารู้แล้วน่า แต่ท่านมาตามตอแยข้าแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” หญิงสาวพยายามหว่านล้อมเขาอย่างใจเย็น หากสนทนากับคนหน้าด้าน นางต้องหน้าด้านกว่าเขา แล้วก็จะต้องหาวิธีหลบเลี่ยงความน่ารำคาญด้วย

          “ข้าไม่ได้ตอแยสักหน่อย” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้

          “เอาล่ะ...ข้าเบื่อจะต่อล้อต่อเถียงกับท่านแล้ว หากอยากจะอยู่ที่นี่เหมือนสินค้าชิ้นอื่นๆ ของข้าก็อยู่ไป แต่วันนี้ข้าจะเลิกงานก่อนเวลา ขอตัวก่อน”

          ถังเหวยซือชิงเดินตัวปลิวหนีไปแล้ว โดยมีฉีต้าเฉินมองตามนางไปด้วยรอยยิ้ม เขาหัวเราะเบาๆ ออกมาเล็กน้อย พร้อมกับส่ายศีรษะไปมา

          “คิดหรือว่าเจ้าจะหนีข้าพ้น ซือซือของข้า”

          ถังเหวยซือเดินออกมาจากร้านตามลำพัง หญิงสาวไม่ชอบให้มีสาวใช้ติดตาม เพราะนางชอบไปไหนมาไหนคนเดียว รู้สึกว่ามันคล่องแคล่ว

กว่ามาก

          หากต้องมีสาวใช้กับคนคุ้มกันล้อมหน้าล้อมหลัง นางยิ่งรู้สึกว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายได้ง่าย เพราะต้องกลายเป็นจุดเด่นของที่นี่

          เดิมทีตำบลจิ้งโหรวแห่งนี้เป็นพื้นที่อันสุขสงบ ไม่ค่อยมีเรื่องราวอันตรายใดอยู่แล้ว ถังเหวยซือจึงไปไหนมาไหนด้วยตัวเองจนชิน

          อีกทั้งนางก็มิได้ขึ้นเกี้ยว หรือนั่งรถม้าเหมือนสตรีคนอื่นๆ หากแต่นางเลือกที่จะใช้ม้าในการเดินทางแทน เนื่องจากไปไหนมาไหนได้อย่างรวดเร็ว เฉกเช่นเดียวกับพื้นนิสัยของนางที่เป็นคนกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว

          ถังเหวยซือตวัดกายขึ้นม้าที่ผูกไว้ตรงคอกด้านหน้าร้านโรงรับจำนำแล้วห้อตะบึงออกไปอย่างรวดเร็วชนิดไม่เห็นฝุ่น แต่ก็ยังมีสายตาของใครคนหนึ่งคอยมองตามไปจนร่างบางลับสายตา