บททั้งหมดของ เถ้าแก่เนี้ยมือทองคือมารดาของตัวร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 6

2 ตามรังควาน ฤดูใบไม้ร่วงของแคว้นเมิ่งในช่วงนี้มีลมกระโชกรุนแรง ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มไวกว่าปกติ ทั้งที่ตอนนี้ยังเป็นเพียงยามบ่าย แต่สำหรับถังเหวยซือเถ้าแก่เนี้ยคนงามแล้ว นางกำลังสนใจอยู่แต่กับการตรวจสอบรายการสินค้าที่มีการส่งเข้ามาฝากขายอย่างตั้งใจอยู่ในห้องทำงาน ในขณะที่คนงานกว่าสิบชีวิตในร้านกำลังเดินขวักไขว่ยุ่งกับการทำหน้าที่ของตนอย่างตั้งอกตั้งใจ “เฮ้อ...วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยดีกว่า” หญิงสาวเอ่ยอย่างเกียจคร้าน หลายวันมานี้มีสินค้าเข้าออกยังโรงรับจำนำของนางเป็นจำนวนมาก ทำให้ถังเหวยซือต้องทำงานหนักจนไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน ตอนนี้ลูกค้าน้อยลงมากแล้ว คนในร้านคงพอจะจัดการกันได้ นางจึงอยากจะขออู้ออกไปดื่มสุราหย่อนใจสักหน่อย หญิงสาวคิดแล้วก็วางมือจากงานที่ตรวจเสร็จแล้วทันที นางลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปหยิบร่มที่อยู่ในตู้ข้างผนังออกมาติดตัวไปด้วยคันหนึ่ง เพราะลมแรงและฟ้ามืดมัวขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่าฝนอาจจะตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็ได้ ถังเหวยซือยังไม่ทันจะก้าวข้ามธรณีประตู เสียงทุ้มนุ่มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น “แม่นางถังจะไปไห

4.1ความใส่ใจเพียงเล็กน้อยดอกกุ้ยที่นอกหน้าต่างห้องกำลังผลิบาน ออกดอกเป็นช่อมองคล้ายทองล้ำค่าที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้แมกไม้ ช่างเป็นธรรมชาติที่งดงามเสียจน ถังเหวยซือมองเพลิน จนลืมสนใจบุรุษที่แอบติดตามนางมาไปเสียสิ้นทว่าคนอย่างฉีต้าเฉินไม่ต้องการถูกละเลย ชายหนุ่มจึงขยับกายเข้าไปหา พลางยื่นหน้าของเขาแทรกเข้าไปตรงบริเวณที่นางกำลังมองอยู่ ทำให้ใบหน้าของเขาถูกแทนที่ภาพธรรมชาติอันงดงาม ทำให้หญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ พลางยกมือตบหน้าของอีกฝ่ายเข้าไปเต็มแรงเพี้ยะ!เสียงตบที่ดังกังวาน ทำให้ถังเหวยซือสะดุ้ง เพิ่งรู้ตัวตอนนี้เองว่านางได้ตบหน้าฉีต้าเฉินไปอย่างไม่ได้ตั้งใจไปเสียแล้ว“คุณชายฉี ท่านเจ็บหรือไม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ถังเหวยซือไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นางจึงได้ยกปลายนิ้วสัมผัสลงไปบนแก้มของเขาเล็กน้อย“แค่เจ้ามีท่าทีห่วงใย ข้าก็หายเจ็บทันที”ฉีต้าเฉินยิ้มกริ่ม พลางดึงมือนุ่มมาจับไว้แน่น หญิงสาวพยายามอย่างมากที่จะดึงมือออก แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยินยอมยังคงยื้อยุดเอาไว้ มิหนำซ้ำยังจุมพิตเบาๆ ลงบนหลังมือบางอย่างถือวิสาสะ“คุณชาย โปรดสำรวมด้วย” ถังเหวยซือต่อว่าเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ยามดึงมือของตนออกจากมือ

5ลงทัณฑ์ด้วยจุมพิตเมื่อเวลาผ่านไปจนครบหนึ่งชั่วยาม ถังเหวยซือที่บอกว่าตนเองไม่มีทางเมามายก็ถึงกับคอพับคออ่อนฟุบหน้าลงบนโต๊ะหมดสภาพไปเสียแล้ว ในขณะที่ฉีต้าเฉินมีเพียงอาการมึนๆ และใบหน้าที่แดงขึ้นกว่าปกติเท่านั้น“ซือซือของข้า เจ้าเมาแล้ว พอเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงห่วงใย พลางดึงไหสุราออกจากมือของหญิงสาว แต่นางกลับไม่ยินยอมและยื้อยุดเอาไว้“ข้าไม่ได้เมาสักหน่อย เอามาอีก ข้าจะดื่มต่อ”นางควานหาไหสุราอย่างสะเปะสะปะ แต่กลับไม่อาจหาไหสุราพบแม้แต่น้อย เนื่องจากทุกคราวที่นางจะไปจับไหนั้นไว้ได้ ฉีต้าเฉินก็เคลื่อนย้ายหนีมือของนางทุกที“หายไปไหนของมันนะ” หญิงสาวบ่นงุบงิบ พลางปรือตาขึ้นมองหาสิ่งของที่ต้องการ แต่สิ่งที่นางเห็นและมันเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลับเป็นใบหน้าของคนผู้หนึ่ง“ต้าเฉิน เมื่อไรจะเลิกตอแยข้าสักที” นางกล่าวออกมาแล้วใช้มือผลักใบหน้าของเขาออกไปด้วยความหงุดหงิด แต่ชายหนุ่มไม่เพียงไม่เกิดโทสะ ซ้ำยังหัวเราะอย่างรื่นรมย์“มาเถอะ ข้าจะพาเจ้ากลับไปพัก เมาแล้วอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์” ชายหนุ่มลุกขึ้นพลางช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม แต่ถังเหวยซือยังคงดื้อรั้นดิ้นหนีอยู่ตลอด จนนางถูกปล่