LOGINบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์หรือที่เรียกว่าปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก... การเปลี่ยนแปลงเพียงนิดเดียวอาจสั่น
“อะไร... อุ๊บ!” เสิ่นม่านอวี้เอี้ยวใบหน้ากลับมามองอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ทันอุบายหมาเด็กที่ฉกริมฝีปากลงมาประทับแนบแน่น ปลายลิ้นร้อนตวัดแทรกเข้าไปควานหาความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลามสองมือหนาบิดร่างบางในอ้อมให้หันมาประจันหน้า เอื้อให้เขาสามารถจุมพิตกับนางได้ดูดดื่มมากยิ่งขึ้น!เสิ่นม่านอวี้ครางในลำคอ เมื่อความปรารถนาได้รับการตอบสนอง นางขยับตัวเข้าไปถูไถแนบชิดตามความรู้สึกวาบหวิวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความร้อนระอุในกายราวกับถูกไฟสุม แต่ถูกดับได้ด้วยมือเย็น ๆ ของอีกฝ่ายอาภรณ์ด้านนอกที่ทำจากผ้าไหมชั้นดีถูกปลดเปลื้องทิ้งลงบนพื้นทีละชิ้น จนสองร่างเหลือเพียงเสื้อคลุมสีขาวด้านในบางเบาที่ปกปิดเรือนร่างอย่างหมิ่นเหม่“อึก... อื้อ...”เสิ่นม่านอวี้ครางเสียงแผ่วในลำคออย่างสุขสม เมื่อนางรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่ร้อนฉ่าเลื้อยลงต่ำ แทรกผ่านเนินเนื้อสาวของสาวลงไปสัมผัสกับกลีบบุปผาที่กำลังเบ่งบานและเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานของนางรสสัมผัสร้อนผ่าวบริเวณท้องน้อยพลันฟุ้งกระจายอยู่ในกายสาวตามการขยับปลายนิ้วของจวินเหยียนสือ ใบหน้าหวานแดงก่ำจนถึงใบหู
เสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ หันหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าเด็กดื้ออย่างช้า ๆ ลมหายใจเริ่มติดขัดและร้อนรุ่ม คอแห้งผากดั่งมีไฟลวก นางพึมพำตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนมือเรียวต้องขยับไปขยับมา ขยำสาบเสื้อตรงอกของจวินเหยียนสือไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว“ข้า... ข้าเผลอกินสุรา... ที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้ว...”จวินเหยียนสือขมวดคิ้วมุ่นทันที ด้วยแผนการในค่ำคืนนี้ เขาก็พอรู้มาบ้าง อีกทั้งจวินลู่เอินยังกำชับหนักหนาว่าไม่ให้พวกเขาแตะต้องจอกแก้วมั่วซั่ว เพื่อป้องกันการถูกวางยาปลุกกำหนัด!ดวงตาคู่คมทอประกายความตกใจและฉุนเฉียวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะมองจอกแก้วว่างเปล่าในมือนาง แล้วถามด้วยความงุนงง “แล้วเหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงไม่เททิ้งไปเล่า!”เสิ่นม่านอวี้ส่ายหน้าช้า ๆ ใบหน้าหวานยามนี้เริ่มซับสีเลือดแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูและเย้ายวน ดวงตาปรือฉ่ำด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้น“ก็เมื่อกี้อาชิวเอาแต่พูดว่าจะกินแทน ยื้อยุดไม่เลิกจนเหมือนข้าโดนสะกดจิตอยู่ในหัว... พอเจ้าส่งเสียงทักขึ้นมาจากด้านหลัง ข้าตกใจจนสะดุ้ง... ก็เลยเผลอซดหมดจอกไปเล
ในขณะที่ตำหนักฉืออันกำลังตื่นตะลึงไปกับการทูลขอโองการสมรสพระราชทานของท่านผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูห้าตระกูลฮั่ว อีกฟากหนึ่งของวังหลวง บรรยากาศภายในตำหนักชิ่งซินเองก็กำลังตื่นตะลึงอยู่ด้วยเช่นกันเพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่จวินลู่เอินและเสิ่นม่านอวี้วางแผนไว้ทุกประการ สามารถดัดหลังมู่หรงเจวี๋ยจนใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ทว่า... มันก็มีจุดที่ผิดแผนไปบ้างเหมือนกัน!ในตอนที่เสิ่นม่านอวี้สั่งให้นางกำนัลเช็ดทำความสะอาดจอกแก้วของหลินหว่านฉิง นางกำนัลได้สลับสับเปลี่ยนนำจอกสุราที่ถูกวางยาแล้วแยกออกมาเมื่อเสิ่นม่านอวี้มั่นใจแล้วว่าเสิ่นหยางมี่ละความสนใจจากนาง จ้องมองเพียงสองจอกแก้วที่ตรงไปหา ‘จวินหลิงชาง’ และหลินหว่านฉิง นางก็ลอบถือจอกแก้วเจ้าปัญหานั้นออกไปข้างนอก โดยมีเจตนาที่จะเทสุราจอกนั้นทิ้งซึ่งในขณะที่นางกำลังจะเอียงจอกแก้วลงบนกระถางต้นไม้...“พี่หญิง! นั่นท่านกำลังจะทำอันใดหรือเจ้าคะ!”เสียงหวานของเสิ่นว่านชิวพลันดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง! ร่างปราดเปรียวของนางก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัว พร้อมกับเอื้อมมือไปจับจอกแก้วใสเอาไว้แน่น ดวงตา
“ยังไงทั้งชางเอ๋อร์และคุณหนูหลินนั่นก็คงจะให้โดนยากันไม่ได้ทั้งคู่...” เสิ่นม่านอวี้ขมวดคิ้วอีกครั้ง “เดี๋ยวข้าไปซื้อตัวนางกำนัลคนนั้นซ้อนไว้อีกทีก็แล้วกัน ข้าจะสับเปลี่ยนจอกนั้น นางเอกจะได้ดื่มได้โดยไม่มีปัญหา”“แล้วบอกให้นางกำนัลคนเดิมทำชุดของนางเอกเปียกไหม? จะได้เป็นเรื่องที่ดึงนางออกมาจากงานเลี้ยง” จวินลู่เอินเสนอความคิด “มี่มี่จะได้เห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว”ดวงตาเมล็ดซิ่งกลอกไปมาอย่างคิดทบทวน ระวังทุกช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้น “ได้... นางกำนัลทำตามแผนเดิมของมี่มี่ทุกอย่าง ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนยา แต่ออกไปรอที่ตำหนักฉืออัน ส่วนนางเอกก็ถูกทำให้ชุดเปียก ไปเปลี่ยนชุดที่นั่นเหมือนกัน”“ส่วนพ่อพระเอกก็จะสาระแนเป็นห่วงตามออกไป” จวินลู่เอินแค่นยิ้มทวนแผนการต่อ “ช่วยนางเอกออกมาแล้วโยนคุณหนูตัวประกอบเข้าไปแทน...”เสิ่นม่านอวี้จิ๊ปาก “ตรงนี้แหละที่ยาก... ชางเอ๋อร์ไม่ได้โดนวางยา แล้วจะเอายังไงกับคุณหนูคนนี้ดี?”จวินลู่เอินระบายยิ้มกว้างอย่างไม่ทุกข์ร้อน “อ
เสิ่นม่านอวี้ชะงักไปชั่วครู่ ถ้อยคำของจวินลู่เอินทำให้นางได้เห็นความจริงเช่นนั้นจริง ๆเราถูกมองให้เห็นเพียงพระเอกนางเอกที่มีความรักลึกซึ้ง ใครก็ตามที่เข้ามาแทรกกลางล้วนแต่เป็นตัวร้ายที่น่ารังเกียจ ทั้งที่บางครั้งนางร้ายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่มาก่อนก็ตามแต่ใด ๆ สิ่งที่ตามมาคือบทของนิยายที่มักจะเขียนรองรับเหตุผลให้นางร้ายคนนั้นต้องทำตัวร้ายและสมควรที่พระเอกจะรังเกียจและทิ้งไปแล้วถ้าถามว่าทำไมนางถึงเข้าใจหัวอกของตัวร้ายหนักหนา ก็ลองมาเกิดเป็นพี่สาวนางร้ายที่กำลังจะถูกสูบเลือดสูบเนื้อจนตายทั้งตระกูลดูบ้างสิ เฮอะ!เสิ่นม่านอวี้แค่นเสียง “ถามจริงเถอะว่าตอนที่เขียนบทพระเอกนี่ให้เขา ท่านคิดอะไรอยู่...”จวินลู่เอินมองค้อนอย่างจนปัญญา “ข้าก็แค่อยากเขียนว่าคนเรา ต่อให้เป็นพระเอก มันก็ยังมีมุมเทา ๆ อยู่เสมอ คนเรามันไม่ได้ดีร้อยเปอร์เซ็นต์สักหน่อย!”“แหม... มุมเทา ๆ เทาจนดำปี๋ได้แล้วมั้ง ลูกชายท่านอ่ะ!” เสิ่นม่านอวี้ลากเสียงประชด จนสหายมองค้อนอีกวงใหญ่ “เอาล่ะ... แล้วทีนี้ พวกเราจะบิดเรื่องดัดหลังลูกชายตัวดีของท่
มุมปากของจวินลู่เอินวาดเป็นรอยโค้ง เมื่อได้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของมู่หรงเจวี๋ย พลางนึกย้อนไปถึงวันก่อนหน้างานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานหลังจากที่เสิ่นม่านอวี้ส่งมอบสุราตะวันฉายเข้าคลังสุราหลวงเรียบร้อยแล้ว นางก็มิได้รีบร้อนกลับจวนสกุลเสิ่น หากแต่สั่งให้คนขับรถม้าบึ่งตรงไปยังจวนองค์หญิงใหญ่ เพื่อทบทวนและซักซ้อมแผนการบิดเนื้อเรื่องกับจวินลู่เอินในทันทีภายในห้องหนังสือกลางจวนองค์หญิงใหญ่ กลิ่นหอมของชาดอกท้ออบอวลไปทั่วบริเวณ สาเหตุที่พวกนางมานั่งจิบชาก็เป็นเพราะว่าถ้าหากร่ำสุรากันตั้งแต่หัววัน คาดว่าแผนการบิดเรื่องคงจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!เสิ่นม่านอวี้ทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามจวินลู่เอิน ยกจอกชาขึ้นจิบดับกระหาย ก่อนจะโพล่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เอาล่ะ... เอินเอิน ตกลงว่าแผนการในคืนงานเลี้ยงตามเนื้อเรื่องเดิมที่ท่านเคยเขียนไว้ มันเป็นอย่างไรกันแน่? พวกเราจะได้เตรียมรับมือถูก”จวินลู่เอินวางพู่กันในมือลงบนปี่ซาน คลี่ยิ้มจาง ๆ พลางอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“ตามที่ข้าเคยเขียนไว้ ในค่ำคืนงานเลี้ยงมงค







