Se connecterPartager
7.ตัวปลอม
Date de publication:
2024-12-10 15:15:29ดอกท้อสีชมพูกำลังบานสะพรั่งเมื่อถึงยามวสันตฤดู ที่แดนบุพผาบนสรวงสวรรค์มิได้มีดอกท้อเช่นเมืองมนุษย์ ที่นั่นมีเพียงต้นท้อพันปีที่มิเคยผลิดอกออกมาให้เห็น การได้มาชมดอกท้อที่กำลังผลิบานเช่นนี้ดียิ่งนัก
"งดงามมากใช่หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเทพบุพผาน่าจะชอบดอกไม้ ดินแดนมนุษย์ยังมีสระบัวขนาดใหญ่ ทว่าอยู่ไกลจากที่นี่ยิ่งนัก หากจะไปที่นั่นย่อมต้องใช้เวลาหลายวัน" หลี่เจ๋อฮั่นยกไหสุราขึ้นมาดื่มพร้อมทั้งนั่งลงที่ใต้ต้นท้อ "เมื่อคืนเป็นอย่างไร?" หมิงหลันก้มมองข้อมือที่ยังมีรอยแดงจากการถูกมัด ใบหน้าที่งดงามยกยิ้ม "อย่างน้อยข้าก็ได้นอนร่วมเตียงกับท่านจอมมาร ได้ห่มผ้าผืนเดียวกันด้วย..." หลี่เจ๋อฮั่นเงยหน้าขึ้นมองไป๋หมิงหลัน ทุกคราที่กล่าวถึงพี่ใหญ่ดวงตาของนางจะเป็นประกายออกมา เหตุใดนางถึงได้ปักใจกับพี่ใหญ่ขนาดนั้นกันนะ ทั้งที่ใบหน้าเช่นนางจะหาสัจจะเทพสักองค์มาครองรักด้วยก็สามารถทำได้อย่างง่ายดายแท้ๆ "แล้วคืนนี้จะทำเช่นไร" "ท่านจอมมารกล่าวว่า หากข้าแอบเข้าไปที่ห้องนอนของเขาอีก ท่านจอมมารจะส่งข้ากลับแดนบุพผา" "อ่า ช่างร้ายแรงยิ่งนัก" "เป็นคำขู่ที่ข้ามิอาจฝ่าฝืนได้เลย เจ๋อฮั่นเผ่ามารของเจ้าเมื่อใดจะถึงคราที่พระจันทร์เต็มดวง" หลี่เจ๋อฮั่นหัวเราะเบาๆ "หมิงหลัน เทพีจันทรามิชอบเผ่ามาร เคยมีครั้งหนึ่งที่ท่านพ่อของข้าไปจับตัวนางมา นางก็เลยโกรธพวกเราเผ่ามารมากทีเดียว เทพีจันทราจะเคลื่อนผ่านเผ่ามารของเราเพียงแค่ปีละไม่กี่ครั้งเท่านั้น" นี่หมายความว่า ต้องรอนานหลายเดือนเลยงั้นหรือกว่าข้าจะได้ร่วมหอกับท่านจอมมาร "เหตุใดเส้นทางความรักของข้าถึงได้ยากเย็นนัก!" หลี่เจ๋อฮั่นแสยะยิ้มที่มุมปาก "หากยากเย็นเหตุใดมิลองเปลี่ยนใจมารักคนอื่นเล่า เผ่ามารมีบุรุษนับร้อย..." หากเปลี่ยนใจได้เช่นที่เจ๋อฮั่นกล่าวมาคงจะดีไม่น้อย ทว่าในหัวใจของนางดันปักใจกับท่านจอมมารไปแล้ว หมิงหลันรอเขามาหลายร้อยปี จนตอนนี้ห่างอีกแค่เพียงแค่เอื้อมมือก็สามารถดึงเขามากอดได้แล้ว จะมายอมแพ้ตอนนี้ก็ใช่ที่ หลี่เจ๋อฮั่นส่งไหเหล้าให้หมิงหลัน "นี่เป็นเหล้าดอกท้อที่หมักเอาไว้สามปี ใช่ว่าจะหาดื่มได้ง่าย" หมิงหลันเอื้อมมือไปรับไหสุรามาดื่ม รสชาติหวานนุ่มละมุนลิ้น ในตอนที่อยู่แดนบุพผา งานหลักของหมิงหลันก็คือการหมักเหล้าดอกไม้ต่างๆ แต่นางพึ่งจะเคยดื่มเหล้าดอกท้อไม่กี่ครั้งเท่านั้น หลี่เจ๋อฮั่นหรี่ตามองหมิงหลัน เหล้าดอกท้อมีรสหวานและทว่ามีฤทธิ์รุนแรงยิ่ง สำหรับบุรุษดื่มเพียงสองไหยังล้ม แล้วสตรีเช่นนางจะทนไหวได้อย่างไร รักท่านพี่แล้วอย่างไรเล่า หากได้ร่วมเตียงกับเขาสักครั้ง รับรองได้เลยว่าเขาจะทำให้นางลืมพี่ใหญ่ให้หมดด้วยลีลาท่าทางของเขา นี่คือสิ่งที่หลี่เจ๋อฮั่นมั่นใจที่สุดในชีวิต นั่นก็คือลีลาบนเตียงของเขา!! หมิงหลันขมวดคิ้วมองหลี่เจ๋อฮั่นที่กำลังนอนอยู่ เขาดื่มเหล้าดอกท้อไปเพียงไหเดียวถึงกับหลับไปเลยงั้นหรือ เหตุใดถึงได้คออ่อนนัก! เมื่อคราที่อยู่บนแดนบุพผา นางทั้งหมักเหล้าและทั้งเป็นผู้ชิม ต่อให้ดื่มเป็นสิบไหหมิงหลันยังมิล้มพับเช่นนี้เลย บุรุษเผ่ามารคออ่อนเช่นนี้ทุกคนรึเปล่านะ เช่นนั้นนางควรจะหาโอกาสชวนท่านจอมมารดื่มเหล้าสักครา...เมื่อถึงเวลาที่ท่านจอมมารเมาจะได้.... หมิงหลันหัวเราะออกมาเสียงใส พร้อมกับยกไหสุราขึ้นมาดื่ม ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างหลี่เจ๋อฮั่น อ่า เหล้าดอกท้อนี่ช่างมีฤทธิ์ร้ายแรงยิ่ง ดื่มไปเพียงห้าไหก็สามารถทำให้มึนหัวได้แล้ว ดูเหมือนว่านางจะต้องพักสายตาสักครู่ เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งค่อยพาหลี่เจ๋อฮั่นกลับไปยังเผ่ามาร หลี่เจ๋อเชี่ยนถอนหายใจ หลังจากจัดการงานที่ค้างเอาไว้เสร็จเรียบร้อยเขาก็ได้รับรายงานว่าหลี่เจ๋อฮั่นและไป๋หมิงหลันพากันหนีไปที่เมืองมนุษย์ พอเขามาถึงก็พบไหสุรามากมายกลิ้งอยู่ที่พื้น เหตุใดเทพบุพผาถึงได้ชอบดื่มเหล้า นี่นางคือนางสวรรค์ประเภทใดกันแน่ หมิงหลันปรือตาขึ้นมาเมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้า ใบหน้างามขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อไม่ต่างจากสีของลูกท้อ "นี่ข้าเมาถึงขนาดมองเห็นท่านจอมมารเลยงั้นหรือเจ้าคะ?" หลี่เจ๋อเชี่ยนมิได้ตอบเขาเพียงก้มลงไปอุ้มนางขึ้นมา ทว่าพอนางอยู่บนตัวของเขานางก็ลูบๆ คลำที่หน้าอกของเขาไม่หยุดหย่อน "สำรวมหน่อยไป๋หมิงหลัน" นางลูบไปจนถึงส่วนกลางกายของเขา หลี่เจ่อเชี่ยนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวางนางลงที่พื้นแล้วหยิบเชือกมามัดมือของนางเอาไว้ "นี่ปล่อยนะ!! ข้าคือเจ้าสาวของท่านจอมมาร เจ้ากล้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไรเจ้าจอมมารตัวปลอม?" หลี่เจ๋อเชี่ยนขมวดคิ้ว "เหตุใดถึงคิดว่าข้าเป็นตัวปลอมเล่า?" ไป๋หมิงหลันถอนหายใจก่อนจะมองมาที่เขาอย่างดูแคลน "ก็เพราะส่วนนั้นของเจ้ามันทั้งเล็กและนิ่มยังไงล่ะ หากเป็นท่านจอมมารตัวจริงจะต้องทั้งแข็งและใหญ่......" หลังจากกล่าวจบหมิงหลันก็หลับไป ทิ้งให้หลี่เจ๋อเชี่ยนยืนมองนางด้วยใบหน้าที่ทั้งโกรธและอาย เป็นอีกครั้งที่เขาไม่รู้จะทำเช่นไรกับนางดี
Dernier chapitre
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.25 สาบาน
วันเวลาที่หลี่เจ๋อเชี่ยนรอคอยในที่สุดก็เดินทางมาถึงเสียที เขารอคอยมาเนิ่นนานมากทีเดียวจนกว่าจะถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน เขาจะได้ประกาศก้องออกไปให้ดังไกลไปทั่วสี่ทะเลแปดดินแดนว่าเทพบุปผาหมิงหลัน นางคือภรรยาของจอมมารผู้นี้“ข้ามิคิดว่าภรรยาจะสามารถงดงามได้มากยิ่งขึ้นไปอีก..”เมื่อกล่าวจบหลี่เจ๋อเชี่ยนก็หอมแก้มหมิงหลันแรงๆ ท่ามกลางพิธีแต่งงานที่พวกเขากำลังคำนับฟ้าดินท่านอดีตจอมมารถึงกับกระแอมออกมาเสียงดัง“เจ๋อเชี่ยน..ทำพิธีให้เสร็จก่อนสิเจ้าลูกคนนี้!!"เสียงหัวเราะดังขึ้นมาในทันที แขกในงานไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะได้เห็นภาพของท่านจอมมารที่ดูอ่อนโยนและทนุถนอมท่านเทพบุปผาเช่นนี้หมิงหลันร้องไห้อยู่สามวันสามคืนเลยทีเดียว ยิ่งใกล้ถึงกำหนดแต่งงานนางยิ่งรู้สึกตื้นตันใจ ทั้งๆ ที่เรามีเจ้าตัวน้อยซึ่งเป็นพยานรักตั้งสองคนแล้ว แต่หมิงหลันก็ยังอดรู้สึกตื้นตันไม่ได้ทุกที“อย่าร้องสิ ในวันแต่งานของเราเจ้าควรจะยิ้มเยอะๆ ให้ผู้คนที่มาร่วมงานลือให้ไกลเป็นพันลี้ว่าท่านจอมมารเป็นคนดียิ่งนัก เขาทำให้ภรรยาแย้มยิ้มได้ตลอดงาน..”เมื่อได้ฟังดังนั้นหมิงหลันก็หัวเราะออกมาเบาๆ“คำสาบานของข้านั้นเรียบง่ายยิ่งนัก ถึงแม
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.24 ค่าตอบแทนของความพยามยาม
เวลาเป็นสิ่งเดียวที่เดินหน้าแล้วมักจะไม่มีวันย้อนกลับ และตัวเขา..ทำให้สตรีผู้หนึ่งเสียเวลาในชีวิตไปนานมากเลยทีเดียว“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะคุณชาย..เชิญนั่งรอที่ชั้นบนได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะจัดการนำชาเลิศรสและขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านน้ำชาเราไปส่งให้ท่านถึงที่โต๊ะเลย..”ท่านเทพดวงชะตาบอกกับเขาว่าเขาควรจะทำอะไรที่เป็นการไถ่โทษที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้ชีวิตของสตรีผู้หนึ่งพังลง และในยามนี้จงจิ้งโหวกำลังกระทำการไถ่โทษนางในแบบของเขาอยู่ครั้งหนึ่งเราทั้งสองคนคือสารเลว แต่ทว่าในครั้งนี้เขาจะสอนเสวียนม่านด้วยตัวเอง ว่าการทำความดีมันง่ายดายยิ่งกว่าการว่าร้ายผู้อื่น..“ข้ามาที่ร้านน้ำชาแห่งนี้บ่อยมากทีเดียว แต่กลับไม่เคยเห็นสามีของเถ้าแก่เนี้ยเลย..”เขาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่านางคือหญิงหม้าย แต่ถึงอย่างนั้นจงจิ้งโหวคิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นการสนทนาที่ค่อนข้างดีมากทีเดียวระหว่างเขาและนาง“ข้าไม่มีสามีเจ้าค่ะ จะเรียกว่ายังไม่มีสามีก็ยังไงอยู่ เพราะว่าข้าคือหญิงหม้ายที่พึ่งผ่านการหย่าร้างมา..คุณชายท่านนี้สนใจในตัวหญิงหม้ายผู้นี้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”จงจิ้งโหวมองหน้าของเสวียนม่าน เขายกมุมปากขึ้นสูงเล็
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.23 ยินยอม
หลี่เจ๋อเชี่ยนค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นหอมของหมู่มวลบุปผาพร้อมๆ กับกลิ่นไอของแสงแดดนี่เขากำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร เผ่ามารถึงได้ดูแปลกตาเช่นนี้ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้ไอขุ่นมัว แสงของดวงตะวันสามารถส่องกระทบมาบนพื้นหญ้าได้อย่างชัดเจน และบนพื้นดินที่เคยเป็นสีดำสนิท ยามนี้มันกลับเขียวขจีไปทั่วทั้งดินแดนมวลบุปผาชูช่ออวดโฉมเบ่งบาน มุมปากของหลี่เจ๋อเชี่ยนหยักยิ้มขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดที่ฝังแน่นในใจ มิใช่ว่ายามนี้หมิงหลันอยู่ที่นี่แล้วอย่างนั้นหรือ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเดินออกไปจากห้อง หมิงหลันก็เดินเข้ามาพร้อมๆ กับถาดน้ำชาในมือ สาวใช้ที่เดินตามนางเข้ามาสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะว่าพวกนางพยายามอย่างมากในการห้ามท่านเทพบุปผาไม่ให้นางทำงานแต่ด้วยนิสัยของหมิงหลันแล้ว นางไม่ถนัดเรื่องการมีคนรับใช้..เขาส่งยิ้มให้กับภรรยาผู้งดงามยิ่งกว่าผู้ใดในสี่ทะเลแปดดินแดน หลี่เจ๋อเชี่ยนเดินเข้าไปหาหมิงหลันโดนที่นางยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำเขาโอบกอดและฝังใบหน้าลงไปบนเรือนผมด้วยความคำนึงถึง“ภรรยา..ข้าหลับไปนานพอสมควรเลยอย่างนั้นหรือ?”หมิงหลันหลับตาลงช้าๆ นางยกมื
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.22 ไม่เอาอีกแล้ว
“ตามกฎแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นเทพแห่งดวงชะตาแต่ทว่าข้าไม่สามารถเปิดเผยเรื่องราวของเหล่าเซียนได้เลย..”สีหน้าของท่านเทพดวงชะตานั้นเต็มไปด้วยสีหน้าขมขื่น จงจิ้งโหวปรายตามองไปยังสวนที่แสนกว้างใหญ่ของเขา“แต่ท่านก็แหกกฎนั้นเพื่อบอกท่านแม่ของข้านี่”เทพซื่อมิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่นางจะแย้มยิ้มขึ้นมาจางๆ“ข้าไม่เคยเข้าหาเจ้าเพียงเพราะว่าในอนาคตเจ้าจะได้เป็นองค์รัชทายาทหรือว่าองค์เง็กเซียนเลยแม้แต่นิดเดียว ที่ตำหนักดวงชะตาของข้านั้น ข้ามักจะชอบนั่งทำงานที่ริมหน้าต่างและเมื่อมองทอดสายตาออกมาด้านนอกหน้าต่างนั้น มันทำให้ข้าได้เห็นเด็กชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เงียบๆ หน้าสระบัว..ในยามนั้นข้าเพียงคิดว่านั่นคือเรื่องราวที่แปลกพอสมควรเพราะว่าเด็กในวัยเดียวกันควรจะวิ่งเล่นหรือไม่ก็ท่องเที่ยวไปทั่วสวนของแดนบุปผาแล้ว แต่เด็กชายผู้นั้นกลับไม่กระทำการที่เด็กในวัยเด็กกันทำ ข้ามองเด็กคนนั้นมานานหลายสิบปี จนข้าตัดสินใจเข้าไปพูดคุยเพราะข้าอยากรู้ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เด็กน้อยผู้นั้นดูเศร้าหมองได้ถึงเพียงนั้น การพูดคุยของข้านั้น เป็นการท้าทายความอดทนของข้ามากทีเดียวเพราะว่าเขามิได้ยินยอมพูดกับข้าในทันทีที่ข้าเอ
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.21 นับถือดั่งมารดา
ท่านเทพซื่อมิ่งเดินเข้าไปหาองค์รัชทายาทจงจิ้งโหวที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้า ในมือของเด็กน้อยผู้นั้นถือถ้วยน้ำชาเอาไว้และมันยิ่งกำถ้วยในมือเอาไว้แน่นมากยิ่งขึ้นเมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ครั้งหนึ่งเมื่อยามที่นางยังอยู่บนแดนสวรรค์ นางพบเห็นเด็กน้อยที่น่าสงสารมากกว่าใครๆ ทั้งๆ ที่เขาเป็นหนึ่งในโอรสของสวรรค์แต่ทว่ากลับมิได้รับความเคารพจากผู้ใดเลย จงจิ้งโหวเป็นเด็กที่เก็บตัวเงียบอยู่ในมุมมืดเพียงผู้เดียว ไม่ได้ออกมาวิ่งเล่นดังเช่นเด็กคนอื่น เนื่องจากหอดวงชะตาอยู่ไม่ไกลจากตำหนักชมจันทร์ที่จงจิ้งโหวอาศัย เมื่อมองเด็กน้อยผู้นี้นานๆ เข้า ท่านเทพซื่อมิ่งก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา“เหตุใดถึงมีเพียงองค์ชายผู้เดียวที่มานั่งชมสระบัวอยู่ตรงนี้เพคะ”นางตามตื๊ออยู่นานทีเดียวกว่าจงจิ้งโหวจะยินยอมพูดด้วย“นี่คือบันทึก..เกี่ยวกับดวงชะตาอย่างนั้นหรือขอรับ”เขาใช้มือลูบไล้ลงไปบนแผ่นไม้ที่จารึกดวงชะตาของเหล่ามนุษย์เอาไว้ด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มน้อยๆ ของเด็กที่ไม่เคยพบเจอสิ่งใดนอกจากสระบัวและดวงจันทร์ข้างๆ ตำหนัก มันทำให้ท่านเทพซื่อมิ่งอดรู้สึกเวทนามิได้“พระองค์..อยากอ่านหรือไม่เพคะ”ในแววตาที่ไร้เดียงสาปรากฏร่องรอยค
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 2.20 ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“ครั้งหนึ่งยามเมื่อหมู่มวลวสันต์ผลิบาน แสงแรกของดวงตะวันฉายชัดลงมา บรรยากาศบนแดนสวรรค์นั้นทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่น อ้อมกอดแรกของสตรีที่มิใช่มารดาโอบกอดลงมาบนร่างกายเล็กๆ ของข้า ในครั้งที่ข้าเป็นเด็ก เพราะว่าข้าคือโอรสที่เกิดจากพระสนมจึงมิมีใครคอยดูแล ยกเว้นเทพที่แสนใจดีผู้หนึ่ง นางสอนข้าเดินหมาก อ่านเขียน แต่งกลอน..”แววตาในยามที่จงจิ้งโหวกล่าวถึงสตรีผู้นั้นมันช่างดูเศร้าหมองจนหมิงหลันอดจะรู้สึกสงสารเขาไม่ได้เลย“ข้าที่ไม่มีใคร รู้สึกดีใจและขอบคุณมากๆ เมื่อท่านเทพผู้นั้นปฏิบัติกับข้าดีเหมือนกับว่าข้าคือบุตรชายของนาง..”คล้ายหัวใจของจงจิ้งโหวถูกทุบจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาหลับตาลงช้าๆ เพื่อข่มความเจ็บปวดเอาไว้“แล้ว..ยามนี้ท่านเทพผู้นั้นอยู่ที่ใดกันเล่าเพคะ”“...นางมิได้อยู่บนแดนสวรรค์ ข้าถูกช่วงชิงนางไปเพราะอดีตจอมมารหลงรักนางตั้งแต่แรกพบ หมิงหลันข้าน่ะไม่เคยมีใครเลยในชีวิต ข้ามีนางที่นับถือราวกับมารดาแท้ๆ เพียงผู้เดียวเท่านั้น ทว่าเรื่องน่าตลกมันเริ่มฉายชัดในยามที่ข้าเติบใหญ่ เมื่อพี่น้องทยอยล้มตายอย่างไร้สาเหตุและมีข้าเพียงผู้เดียวนั้นที่มีชีวิตรอด ข้าที่เป็นเพียงโอรสที่เกิด
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 10.ไม่มีประโยชน์
ดอกไม้ในเผ่ามารแห่งนี้มีเพียงดอกบัวเท่านั้น..เช่นนั้นก็หมายความว่านางงดงามเหมือนกับดอกบัวที่อยู่ในสระ ถึงแม้จะเป็นคำที่ไม่ค่อยนิยมหยิบยกมาชมเชยกัน แต่หมิงหลันก็รู้สึกดีกับคำกล่าวชมเชยของหลี่เจ๋อฮั่น“ขอบคุณท่านเจ๋อฮั่น ทั้งเรื่องสุราและคำกล่าวชมเชยข้า”นี่เขากำลัง..คุยกับก้อนหินหรืออย่างไร?“ช่างเถอะ เ
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 9.หมายถึงเจ้าต่างหาก
เผ่ามารนั้นตั้งอยู่ติดกับเมืองมนุษย์ แต่ทว่ากลิ่นอายขุ่นมัวที่นี่มีมากมายยิ่งนัก เทพจากบนสวรรค์หรือแม้แต่มนุษย์ที่เดินทางมาที่นี่จะต้องรีบออกไปจากเผ่ามารเมื่อครบกำหนดระยะเวลาสามปี จะต้องไปอยู่เมืองมนุษย์หนึ่งปี หรือไม่ก็กลับไปอยู่ที่สวรรค์ชั้นฟ้าหนึ่งปีถึงจะสามารถเข้ามาอยู่ในเผ่ามารใหม่ได้อีกครั้ง
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 8.รีบเร่งจัดงาน
หลี่เจ๋อเชี่ยนก้มมองดวงหน้าที่งามล้ำในอ้อมแขน"เหตุใดถึงต้องการร่วมเตียงกับข้ามากมายถึงขนาดนั้น ข้าได้บอกกล่าวเอาไว้แล้วว่าการร่วมเตียงของเรานั่นคือหน้าที่ มิได้มีความรักปะปนอยู่เลย..."ไป๋หมิงหลันปรือตาขึ้นมามองหน้าของเขา รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของนาง เรือนแก้มขึ้นเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยฤทธิ์
เทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร 6.เลยเถิด
หมิงหลันดึงเชือกที่ผูกกางเกงผ้าแพรของหลี่เจ๋อเชี่ยนออกด้วยหัวใจที่เต้นแรง นางไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสเช่นนี้อีกหรือไม่ การที่มีโอกาสแล้วลงมือทำทันทีนั่นคือเรื่องที่ถูกต้องแล้ว!!เพียงแค่สัมผัสเท่านั้น ท่านจอมมารคงจะไม่โกรธหรอกใช่ไหม?ถึงแม้คืนนี้จะไร้ซึ่งแสงจันทราแต่ทว่าสายตาของหมิงหลันกลับมองเห็นใ
Vous vous intéresseriez aussi à
ลูกเขยฟ้าประทาน
เจว๋เหริน329.7K Vuesคุณภรรยาเทพนักรบของผม
ธาราสีชาดสูบยาสูบ149.1K Vuesหมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์
เจ้าสำนัก451 Vuesปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก307.0K Vuesหลงเมียน้อย (NC20+)
สนามอารมณ์12.9K Vuesสุดชีวาชะตาลิขิต
เอเวอร์กรีน ฉิน54.5K Vuesถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน
อัลลินา39.0K VuesArabell Lee ในชาติใหม่ฉันก็ยังเป็นสุภาพสตรีหมายเลข1
LILI Lee1.0K Vues
