Share

สู้โว้ย!

last update publish date: 2026-08-26 11:24:37

           เมื่อรอแล้วรอเล่ากระทั่งถึงเดดไลน์สิ้นเดือนตามที่ผู้เป็นแม่กำหนดไว้ก็ยังไม่มีบริษัทอื่นใดเรียกตัว ปุณยวีร์จึงต้องตัดสินใจไปทำงานที่ HANO บริษัทเพียงหนึ่งเดียวที่มอบโอกาสให้

           หญิงสาวเริ่มงานใหม่ได้เกือบสัปดาห์แล้ว ซึ่งงานตลอดหลายวันที่ผ่านมานั้นเป็นการแปลเอกสารที่มาจากบริษัทแม่ในประเทศญี่ปุ่นเพื่อส่งต่อไปยังแผนกต่างๆ และติดตามล่ามรุ่นพี่ไปทำหน้าที่เป็นสื่อกลางการสื่อสารระหว่างผู้บริหารระดับสูงชาวญี่ปุ่นกับบุคลากรในแผนกต่างๆ ซึ่งเป็นคนไทย

           และแม้ว่าล่ามคนใหม่จะเรียนจบจากคณะมนุษยศาสตร์ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ เอกภาษาญี่ปุ่น โทภาษาอังกฤษ ด้วยคะแนนเกียรตินิยม และยังสอบวัดระดับความสามารถทางภาษาญี่ปุ่น JLPT[1] ได้ระดับ N2 ทั้งยังมีประสบการณ์ทำงานเป็นไกด์นำเที่ยวประเทศญี่ปุ่นและเป็นถึงเจ้าหน้าที่ธุรการของสถานทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทยรวมๆ แล้วถึงสี่ปีด้วยกัน

           แต่ก็ใช่ว่าการเข้าทำงานที่ใหม่ตำแหน่งใหม่จะเป็นอะไรที่ง่ายดายสำหรับเธอ เพราะล่ามภาษาญี่ปุ่นประจำโรงงานอุตสาหกรรมนั้นจำเป็นต้องเรียนรู้ศัพท์เทคนิคอีกมาก ที่สำคัญเลยก็คือศัพท์เฉพาะทางวิศวกรรมซึ่งเธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ดังนั้นหญิงสาวจึงจำเป็นต้องใช้เวลาเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์สักระยะหนึ่ง ซึ่งล่ามรุ่นพี่ทั้งสองคนที่เคยทำงานมาก่อนก็ดีใจหาย บอกพร้อมรอยยิ้มว่าสำหรับเดือนแรกของการเริ่มงานใหม่ งานของเธอจะเป็นการแปลเอกสารและติดตามล่ามรุ่นพี่ไปมีตติ้งเท่านั้น รอให้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ได้สักเดือนจน  ปีกกล้าขาแข็งแล้วค่อยบินเดี่ยว

           ครั้นแล้ว ก็มีเหตุให้นกน้อยปุณยวีร์ต้องบินเดี่ยวตั้งแต่วันที่ห้าของการเริ่มงานใหม่ เมื่อทอไหม หนึ่งในล่ามรุ่นพี่เกิดเผอเรอจัดตารางการมีตติ้งของผู้บริหารชาวญี่ปุ่นกับบุคลากรแผนกต่างๆ ซ้ำซ้อนกัน แล้วมณฑกานต์ซึ่งเป็นหัวหน้าล่ามก็คิวไม่ว่างเสียอีก

           “ตายๆๆ ทำยังไงดีพี่แป๋ม ตอนบ่ายโมงทาคาดะซังมีมีตติ้งกับจัดซื้อ ส่วนซาโต้ซังก็มีมีตติ้งกับวิศวกร ทาคาดะซังแกนัดเอาไว้ตั้งแต่เกือบสองสัปดาห์ที่แล้ว ไหมมัวแต่ยุ่งกับการมีตติ้งติดๆ กัน เลยลืมสนิท ดันไปรับนัดมีตติ้งของ ซาโต้ซังอีก” ทอไหมบอกน้ำเสียงร้อนรน

           “มีตติ้งเรื่องอะไรบ้าง” มณฑกานต์ถามกลับอย่างใจเย็น

           “ทาคาดะซังมีตติ้งเรื่องเวนเดอร์รายใหม่ ส่วนซาโต้ซังเห็นว่าจะมีตติ้งเรื่องกิจกรรมไคเซน[2] ค่ะ”

           หัวหน้าล่ามขมวดคิ้วครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะตัดสินใจบอกว่า

           “ไหมไปมีตติ้งกับจัดซื้อก่อนก็แล้วกัน เรื่องมันค่อนข้างซีเรียสกว่า     ทาคาดะซังแกพูดเร็ว กระชับ คงใช้เวลาไม่มาก พอเสร็จจากทางโน้นแล้วค่อยไปมีตติ้งกับวิศวกร” พอจบจากสั่งงานทอไหม มณฑกานต์ก็หันมาหาล่าม   น้องใหม่

           “ปุ่นจ๊ะ พี่คงต้องส่งปุ่นบินเดี่ยวก่อนกำหนดแล้วล่ะ แต่ไม่ต้องกังวลนะ ซาโต้ซังแกใจดีแล้วยังถนัดภาษาอังกฤษด้วย เคยเจอมาสามครั้งแล้วนี่ ถ้าปุ่นฟังไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามแกเป็นภาษาอังกฤษได้ ส่วนกิจกรรมไคเซน ก็เป็นการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ซาโต้ซังเคยนัดมีตติ้งรวมทุกแผนกมาครั้งหนึ่งแล้ว น่าจะไม่มีอะไรแตกต่างจากเดิมเท่าไร ปุ่นไปที่แผนกวิศวกรรมตอนนี้เลยนะ ออฟฟิศอยู่บนชั้นสองของแพลนท์เอ ไม่ต้องกังวลไปนะ ทุกอย่างมันต้องมีครั้งแรก แล้วถ้าผ่านครั้งแรกไปได้มันก็จะโอเค เดี๋ยวพี่จะโทร.ไปแจ้งซาโต้ซังและทางแผนกวิศวกรรมให้”

          ในช่วงเวลาฉุกละหุกอย่างตอนนี้คนเป็นหัวหน้าทำอะไรไม่ได้มากนอกจากพยายามบอกสอนในสิ่งที่พอทำได้และให้กำลังใจกันเต็มที่

           ปุณยวีร์ทำใจดีสู้เสือส่งยิ้มกว้างให้มณฑกานต์ก่อนจะรับคำว่า “ค่ะ” เอาน่า ทุกอย่างมันก็ต้องมีครั้งแรกด้วยกันทั้งนั้น อย่างที่พี่แป๋มบอกนั่นแหละ ‘สู้โว้ย!’ เธอตะโกนก้องบอกตัวเองในใจก่อนจะคว้าสมุดโน้ตมุ่งหน้าตรงไปยังแผนกวิศวกรรม

           จากออฟฟิศของล่ามซึ่งตั้งอยู่ในตึกบริเวณส่วนหน้าสุดของบริษัทเช่นเดียวกับแผนกบุคคลและห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารไปยังออฟฟิศของวิศวกรซึ่งตั้งอยู่บนแพลนท์เอ เพื่อให้สะดวกต่อการควบคุมการผลิตกินระยะทางกว่าร้อยเมตร ทำเอาคนที่เคยชินกับการทำงานออฟฟิศในกรุงเทพฯ ซึ่งแต่ละแผนกตั้งอยู่ในตึกเดียวกันใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ไปมาหาสู่กันได้ถึงกับเหงื่อซึมต้องหยุดสูดหายใจเมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องที่มีแผ่นป้ายเขียนติดไว้ว่า ‘แผนกวิศวกรรม’

[1] Japanese Language Proficiency Test ตัวย่อ JLPT เป็นการสอบเพื่อวัดผลและรับรองความสามารถทางภาษาญี่ปุ่น มี 5 ระดับ ตั้งแต่ N1 – N5 ระดับสูงที่สุดคือ N1 แล้วลดหลั่นลงมาตามลำดับ

[2] Kaizen เป็นแนวคิดที่นำมาใช้ในการบริหารการจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมุ่งเน้นที่การมีส่วนร่วมของพนักงานทุกคน  เพื่อปรับปรุงวิธีการทำงานและสภาพแวดล้อมในการทำงานให้ดีขึ้นอยู่เสมอ หัวใจสำคัญอยู่ที่ต้องมีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด(Continuous Improvement)

           ...TBC...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   บทส่งท้าย

    ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงไป แล้วริมฝีปากได้รูปก็ประทับลงบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูจัด แรกเริ่มด้วยความนุ่มนวลค่อยๆ แทะเล็มหยอกเอินแค่ภายนอก ก่อนจะใช้ชั้นเชิงดูดดื่มลึกซึ้ง และรุกล้ำเข้าไปควานหาความหวานจากภายใน... แม้ความตั้งใจแรกเริ่มของชินพัตต์เพียงแค่จะจูบลงโทษคนใจร้ายนิดๆ หน่อยๆ พอให้รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจ หากพอได้รับจูบตอบ ที่ถึงแม้จะยังเงอะงะไม่ค่อยเป็นงาน แต่ก็ทำเอาเขาคลั่งบวกกับกลิ่นหอมกรุ่นนุ่มละมุนของกายสาวจึงทำเอาชายหนุ่มยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่ สอดฝ่ามือใหญ่เข้าใต้ชายเสื้อแล้วเริ่มสำรวจไปทั่ว... คนที่หลงวนอยู่ในภวังค์พิศวาสชะงักเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้ตั้งแต่หน้าท้องก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นๆ จนมาถึงหน้าอกแล้วบีบจับเคล้นคลึงอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ “อื้อ ชิน ไม่ได้นะ พะ พอได้แล้ว...” ปุณยวีร์ร้องประท้วงพลางดิ้นรนขัดขืน หากเจ้าของร่างหนาหนักที่ทาบทับอยู่กลับทำหูทวนลมไม่ยอมรับรู้ จมูกและปากของเขายังคงซุกไซ้อยู่แถวซอกคอ ติ่งหู ขณะที่ฝ่ามือหนาก็ลูบไล้บีบจับหน้าอกทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างย่ามใจ "ชินรักปุ่น ให้ชินนะ ชินขอนะครับ" ชินพัตต์ก

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   ขอมือผมหน่อย

    ปุณยวีร์ขยับยิ้มให้คนที่นอนหันหน้ามานิ่งฟังและมองเธอตาไม่กะพริบ “จริงๆ ปุ่นก็ไม่ได้สตรองเท่าไหร่หรอก แต่ที่มูฟออนได้เร็วก็เพราะใครบางคน... คนที่เจอกันครั้งแรกก็จังหวะนรกสุดๆ” พูดถึงตรงนี้หนุ่มสาวที่นอนหันหน้าเข้าหากันอยู่บนเตียงก็อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ “แถมครั้งเดียวไม่พอยังนรกได้เรื่อยๆ อีก คิดดูแล้วปุ่นใจร้ายกับเขามากเลยเนอะ” “ใช่” ปุณยวีร์ทำปากยื่นใส่คนที่ไม่ตอบปฏิเสธเพื่อรักษาน้ำใจกันเลยสักนิดก่อนจะกล่าวต่อ “ก็มาดนิ่งออกอย่างนั้น ท่าทางก็ดูเหมือนเย็นชาอีก มันก็อดอคติไม่ได้ใช่ไหมล่ะ กว่าจะรู้ว่าเขาไม่ได้แย่อย่างที่คิดก็เกือบจะสายเกินไป แต่จะให้รับรักเขาตอนนั้นเลยมันก็เร็วเกินไปหน่อย คนเพิ่งผิดหวังมาด้วยมันก็ต้องระวังใจตัวเอง แต่ถึงจะพยายามสร้างกำแพงป้องกันมากแค่ไหนที่สุดแล้วก็ต้องยอมแพ้ให้กับความพยายามของเขา ยิ่งพอถูกพ่อแม่ขอไม่ให้กลับไปทำงานก็ยิ่งแน่ใจตัวเองว่ารู้สึก... กับเขามากแค่ไหน มากจนตอบรับคำขอของพ่อแม่ไม่ได้ ยังไงก็ต้องกลับไปหาเขา ไปตอบรับความรู้สึกดีๆ จากเขา แต่พอกลับไปเจอกันอีกครั้งดันถูกเขาเมินซะงั้น” บิดปากใส่คนที่เ

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   ผู้ชายขี้ใจน้อย

    “กระผมขอยอมรับทุกข้อกล่าวหา คร้าบบบบ” ภควัตโค้งตัวล้อเลียน ก่อนที่ทั้งเขาและปุณยวีร์จะหัวเราะขึ้นพร้อมกัน “ปุ่นดีใจนะคะที่ได้เห็นพี่ปุ้นมีความสุขอย่างวันนี้” “ขอบคุณปุ่นมากที่ครั้งหนึ่งปุ่นเป็นความสุข เป็นรอยยิ้มของพี่ และก็ขอโทษที่พี่เคยทำให้ปุ่นเสียใจ” ปุณยวีร์ถอนหายใจ “บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องขอโทษแล้ว” ภควัตยิ้ม “สัญญาว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะพี่คงไม่กล้าทำอะไรให้ต้องขอโทษปุ่นอีกแล้วล่ะ กลัวโดนหมัดเจ้าชินมัน” “โอ๊ย! พี่ปุ้นอะ กลับไปหาเจ้าสาวได้แล้วไป” ปุณยวีร์ไม่ได้ไล่แค่ปากแต่ยังผลักอีกฝ่ายออกไปด้วย ภควัตขืนตัวไว้แล้วใช้มือใหญ่ยีผมคนตัวเล็กกว่า “เดี๋ยวนี้ไล่เลยนะ โอเคๆ พี่ไปก็ได้ ปุ่นเองก็รีบไปรวมกลุ่มอยู่กับเพื่อนๆ เถอะ ยืนอยู่คนเดียวนานๆ เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าโสดแล้วหลงเข้ามาจีบ คนบางคนจะคลั่งเอา” “โอ๊ย! เขาไม่ขี้หึงงี่เง่าแบบนั้นหรอกค่ะ” ............................ ใช่... ชินพัตต์ไม่ได้ขี้หึงงี่เง่าอย่างที่เธอตะโกนไล่หลังภควัตไปเมื่อคืนวาน เพราะกีรฎากระซิบบอกเธอว่าสาเหตุที่เขาไม่ม

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   คลั่งรักชนะเลิศ

    “อ๊ายยย! คือดีอะ แต่งอีกทีดีไหมพ่อ” สุพรรษาหันไปถามความเห็นจากผู้เป็นสามี “ก็ดีนะแม่ แต่จะดีมากๆ เลยถ้าแม่ให้พ่อเปลี่ยนตัวเจ้าสาวด้วย” วัชระตอบกลับเรียกทั้งเสียงฮาจากเพื่อนๆ และฝ่ามืออรหันต์จากภรรยา เย็นย่ำวันนี้บริเวณชายหาดส่วนตัวของรีสอร์ตริมทะเลทางภาคตะวันออก ถูกเนรมิตขึ้นอย่างสวยงามโรแมนติกด้วยดอกไม้ แสงเทียน ไฟประดับ และลูกโป่ง เพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสระหว่างภควัตกับอรพินท์ หลังจากทั้งคู่ได้จัดพิธีวิวาห์ตามพิธีการทางพุทธศาสนาเสร็จสิ้นไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วที่บ้านเกิดของเจ้าสาว เชิญแขกเหรื่อผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายไปร่วมเป็นสักขีพยานและแสดงความยินดี ส่วนงานในเย็นวันนี้เป็นแบบค็อกเทล เน้นความเรียบง่ายเป็นกันเอง ถือเป็นการสังสรรค์เฮฮากันในหมู่เพื่อนสนิท และเอาใจเจ้าสาวที่หลงใหลบรรยากาศของชายทะเลเป็นพิเศษ อรพินท์ดูสวยหวานจับใจอยู่ในชุดเจ้าสาวแบบเกาะอกสีขาวยาวครึ่งน่อง ปักฉลุลายลูกไม้งดงาม ผมยาวปลายหยักน้อยๆ ถูกปล่อยสยายแล้วประดับด้วยมงกุฎดอกไม้ ดวงหน้าหวานแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา เช่นเดียวกันกับเจ้าบ่าวที่คอยดูแลอยู่เคียงข้างไม่ห่าง ซึ่งอยู่ใ

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   ยอมจำนนน

    นางมารร้ายบริสุทธิ์... มองคนที่ผ่านมาแล้วหลายสมรภูมิตาเขียวปั้ด ส่วนคนจุดประเด็นหัวเราะขำ “ก็ตามนั้นแหละ” เหมือนพิมพ์พูดกลั้วหัวเราะ “เอาเป็นว่าเข้าใจกันแล้วนะ งั้นไปกินข้าวกันดีกว่า ตอนนี้อย่าเพิ่งกินกันเองเลย” หลิ่วตามองหนุ่มสาวที่เกือบจะกินกันไปแล้วยิ้มๆ “ให้เวลาเคลียร์กันอีกสิบห้านาทีแล้วรีบตามมาล่ะ หิวมากเลยนี่ รีบขับรถมายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยเพราะกลัวยัยเมรีขี้อ้อนเมาไปอ้อนผู้ชายไม่ดูตาม้าตาเรือเข้า” เหมือนพิมพ์สั่งจบก็เปิดประตูออกจากห้องไปก่อน พอถูกปล่อยให้อยู่ในห้องกันตามลำพังสองคนปุณยวีร์ก็ทำตัวไม่ถูกรีบลุกขึ้นจากเตียงจะเดินไปเปิดประตูออกไปบ้าง ชินพัตต์รีบเข้ามายึดข้อมือเล็กที่กำลังจะหมุนลูกบิดประตูไว้ในอุ้งมือใหญ่ “คุยกันก่อนสิครับ” เขาบอกชิดริมหู ปุณยวีร์พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ก็ทำไม่ได้อีก เพราะถูกชายหนุ่มกางแขนกั้นเอาไว้ “คุยอะไรล่ะ หิวข้าวแล้วนี่” ชินพัตต์จับเจ้าของบ่าบอบบางให้หันมาเผชิญหน้ากัน “ก็บอกไปแล้วว่าคุณพิ้งเป็นภรรยาของทาคาดะซังแล้วยังงอนผมเรื่องอะไรอีก” “แล้วทีคุณล่ะ ฉันทำอะไรให้หรือยัง ค

  • เทหน้าตักรักนางมารร้าย   ขัดจังหวะ...

    หากตอนนี้... คนที่เคยปรนนิบัติพัดวีดูแลคนเมากลับมึนเมาเสียเอง ด้วยรสสัมผัสวาบหวามจากคนใต้ร่าง อารมณ์พิศวาสลุกโชนจนยากที่จะดับ ริมฝีปากได้รูปวกกลับไปประทับจุมพิตปิดเสียงประท้วงจากริมฝีปากบาง ขณะสอดนิ้วร้อนผ่าวเข้าไปใต้ตะขอบรา หากยังไม่ทันได้ออกแรงสะกิด เสียงเคาะประตูถี่ๆ ก็ดังขึ้นทำเอาสะดุ้งจนต้องหยุดทุกการกระทำ! ปุณยวีร์ใช้จังหวะนั้นผลักร่างของชินพัตต์ออก ลุกขึ้นนั่งหอบหายใจแรง ใบหน้าแดงก่ำ “ปุ่น! ปุ่น! ทำอะไรอยู่น่ะ นี่ฉันเอง พิมพ์!” เสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ดังขึ้นหลังเสียงเคาะประตูช่วยเรียกสติของสองหนุ่มสาวได้ชะงัด ชินพัตต์ลงไปยืนอยู่ข้างเตียง เขาเสยผมแรงๆ พลางสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ หลายครั้งก่อนจะหันไปถามคนที่นั่งอยู่บนเตียงเสียงเบาว่า “ปุ่น โอเคไหม” ปุณยวีร์ถลึงดวงตาคู่กลมโตกลับมาแทนคำตอบขณะที่สองมือก็จัดแจงเสื้อผ้าที่ถูกเลิกขึ้นไปถึงไหนๆ ให้กลับเข้าที่ ชินพัตต์กลอกตา ได้แต่คิดในใจว่า ‘ใครเริ่มก่อนล่ะ’ “ปุ่น! เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่เปิดประตู งั้นฉันเปิดเข้าไปเองนะ” เสียงคนข้างนอกบอกก่อนจะได้ยินเสียงไขกุญแจแล้วบาน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status