ล่ามคนใหม่

           ปุณยวีร์เคาะประตูสามทีเพื่อขออนุญาตก่อนจะผลักมันแล้วก้าวเข้าไปภายใน เสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ได้ยินตั้งแต่นาทีแรกเงียบหายแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงที่แสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบหากคงตั้งใจให้ได้ยินชัด เป็นต้นว่า ‘บลิ๊งค์ เว่อร์’ ‘โอโม่’ ‘ออร่า’ ‘กลูต้า…’

           คำสุดท้ายผิดย่ะ! ‘ขาว บลิ๊งค์ ออร่าจับขนาดนี้พ่อแม่ฉันให้มา ไม่ได้ฉีดกลูต้าไธโอน‘ ล่ามคนใหม่ต้องข่มใจอย่างหนักไม่ให้ชักสีหน้าด่ากลับคนปากไม่มีหูรูด ประสบการณ์ตกงานเกือบสามเดือนจนถูกแม่บังคับให้กลับไปช่วยงานที่บ้านโดยมีวาระซ่อนเร้นเป็นการคลุมถุงชนยังตามมาหลอกหลอนเธอไม่หาย ถึงแม้จะขัดใจมาก แต่นาทีนี้คนที่เพื่อนตั้งฉายาว่า ‘นางมารร้าย’ จำต้องแอ๊บเป็นผู้หญิงโลกสวยส่งยิ้มสดใสทักทายบรรดาวิศวกรหน้าม่อ ซึ่งผลตอบรับก็นับว่าไม่เลว จากที่เคยปากกล้า หากนาทีนี้ชายหนุ่มทั้งหลายถึงกับสตั๊นท์ไปราวห้าวิ ไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว

          “คุณปุ่น ล่ามคนใหม่ที่วันนี้จะเข้ามีตติ้งแทนทอไหมใช่หรือเปล่าครับ” เสียงเข้มขรึมของผู้ชายที่ดูเหมือนจะอายุมากที่สุดในแผนกดังถามขึ้น

           ปุณยวีร์ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะตอบกลับ “ใช่ค่ะ พอดีพี่ไหมติดมีตติ้งกับจัดซื้อแต่อีกเดี๋ยวคงตามมา พี่แป๋มเลยส่งปุ่นมาแทนก่อน”

           ชายคนเดิมยิ้มพลางพยักหน้ารับ จากนั้นก็มีหญิงสาวหน้าหวานเดินตรงเข้ามาพร้อมกับเปิดยิ้มเป็นมิตร “สวัสดีค่ะคุณปุ่น ชื่อแก้วนะคะ เป็นวิศวกรฝ่ายวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

           “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณแก้ว” ล่ามคนใหม่ตอบกลับ

           “คุณปุ่นมานั่งรอตรงนี้ก่อนก็ได้ค่ะ” วิศวกรสาวเดินนำไปยังชุดโซฟาซึ่งถูกจัดไว้เป็นมุมเล็กๆ ด้านหลังห้อง “คงอีกสักพักล่ะค่ะกว่าซาโต้ซังจะมาถึง  เรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า”

           “รีบตีซี้เชียวนะครับคุณแก้ว” ชายหนุ่มผิวเข้มรูปร่างสูงใหญ่เอ่ยแซวขึ้นมา

           คนตีซี้ทำลอยหน้าลอยตา “ใครว่าแก้วตีซี้ แก้วมาทำหน้าที่พิทักษ์คุณ ปุ่นต่างหาก น่ารักใสๆ อย่างนี้คงจะไม่ชินกับพวกถึกๆ เถื่อนๆ แถมขี้หลีสินะคะ เอาเป็นว่าอย่านอยด์ไปเลยค่ะ นิ่งเข้าไว้แล้วทำหูทวนลม เดี๋ยวสักพักพวกลุงๆ ทั้งหลายก็หมดแรงเลิกแซวไปเอง”

           “ถึกๆ เถื่อนๆ แถมขี้หลีอีกต่างหาก เอาอะไรมาพูดน่ะน้องแก้ว เสียหายกันหมดทั้งแผนกเลยนะนี่” ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดหน้าตาท่าทางบอกว่าเป็นคนอารมณ์ดีทักท้วงขึ้นมาบ้าง

           “ใช่เลยพี่ต้น แล้วยังจะเหมารวมเป็นลุงอีก คนอื่นอาจจะใช่แต่เว้นผมไว้คนเถอะพี่แก้ว ผมเด็กกว่าพี่นะคร้าบ” หนุ่มตี๋อีกคนก็ร่วมวงประท้วงด้วย

           วิศวกรสาวเลิกคิ้ว “อ้าว ใช่เหรอ แต่พี่ว่าหน้าเต้ล้ำหน้าพี่ไปเยอะแล้วนะ”

           “เห็นหน้าสวยๆ ไม่น่าจะใจร้ายเลย” หนุ่มตี๋ตัดพ้อเป็นเสียงเพลง

           สุดท้ายปุณยวีร์จึงได้แต่หัวเราะไปกับการประคารมของหนุ่มสาววิศวกร ไม่ได้ทำความรู้จักกับใครไปมากกว่านั้น เพราะหลังจากเธอมาถึงไม่นานซาโต้ซังก็มาถึงด้วยเช่นกัน แล้วการมีตติ้งที่ห้องประชุมของแผนกวิศวกรรมซึ่งหญิงสาวรับหน้าที่เป็นล่ามเต็มตัวครั้งแรกก็เริ่มต้นขึ้น

           ช่วงแรก ล่ามคนใหม่ทำหน้าที่ได้ค่อนข้างดีเพราะเนื้อหาที่ซาโต้ซังพูดนั้นเกี่ยวกับเรื่องทั่วๆ ไปในการทำงาน ยังไม่มีศัพท์เทคนิคยากๆ หลุดออกมา ครั้นพอผู้บริหารชาวญี่ปุ่นเริ่มลงลึกถึงรายละเอียดของการมีตติ้งแล้วพ่นศัพท์เฉพาะทางวิศวกรรมออกมา เธอก็เริ่มไปไม่เป็นแปลติดๆ ขัดๆ สุดท้ายคำแปลที่หลุดออกจากปากจึงมีเพียงคำว่า ‘เอ่อ…’

           ปุณยวีร์กลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ สี่ปีที่ผ่านมากับการร่วมงานกับสององค์กร เธอไม่เคยประสบพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้เลย ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมหดหายจนแทบไม่มีเหลือ หญิงสาวหันไปมองข้างๆ เห็นซาโต้ซังส่งยิ้มมาให้ อีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนท่าทางใจดีอย่างที่มณฑกานต์เคยบอกไว้ไม่มีผิด เธอจึงส่งยิ้มขอบคุณแล้วก้มศีรษะขอโทษกลับไป ครั้นพอเหลือบมองสมาชิกที่เข้าร่วมมีตติ้งคนอื่นๆ เกือบทุกคนก็ส่งยิ้มให้กำลังใจเธอแทบทั้งสิ้น ยกเว้นก็แต่บางคนที่ตีสีหน้าคล้ายเบื่อหน่ายรวมอยู่ด้วย

           ใครบางคน… ที่เธอรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะคุ้นหน้า หากนึกยังไงก็นึกไม่ออก นายคนนั้นไม่เพียงแต่ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่กันแบบไม่เกรงใจ หากริมฝีปากได้รูปอย่างน่าหมั่นไส้ของเขายังเหยียดยกขึ้นคล้ายจะแสดงอาการดูถูกอีกต่างหาก

            ‘ฮึ่ย! นายเป็นใคร กล้าดียังไงถึงทำหน้าแบบนี้ใส่ฉัน!’ คนอารมณ์ร้อนนึกอยากจะลุกขึ้นพับแขนเสื้อแล้วท้าต่อยขึ้นมาทันที แต่ในเมื่อมันทำได้แค่ในความคิด คิ้วเรียวที่ตกแต่งมาอย่างดีจึงร่นเข้าหากันเช่นเดียวกับริมฝีปากบาง  สีชมพูสดที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ‘อ๊ายยย! ฉันจะทำยังไงดี!’ ได้แต่กรีดร้องถามตัวเองในใจ

           “ถ้าฟังไม่เข้าใจตรงไหนถามเป็นภาษาอังกฤษก็ได้ครับ ซาโต้ซังแกถนัดภาษาอังกฤษเหมือนกัน แล้วก็แปลทับศัพท์ภาษาอังกฤษบ้างก็ได้” น้ำเสียงทุ้มนุ่มของใครคนหนึ่ง… ดังขึ้นมา ปุณยวีร์รู้สึกราวกับว่าได้ยินเสียงจากสวรรค์ซึ่งช่วยชี้นำทางให้แก่ล่ามฝึกหัดเช่นเธอ

           ...TBC...