ออกตัวพุ่งชน

           ‘เอาน่า แค่กินกันตาย ถ้ามีเวลาค่อยหาอะไรอร่อยๆ กินใหม่ก็แล้วกัน’

           ปุณยวีร์ปลอบใจตัวเอง ตั้งแต่เริ่มทำงานที่บริษัท HANO ล่ามรุ่นพี่ทั้งสองคนก็มักจะขับรถพาเธอไปรับประทานอาหารเที่ยงตามร้านอาหารข้างนอกยังไม่เคยมีโอกาสได้ฝากท้องที่โรงอาหารของบริษัทเลยสักครั้ง และเมื่อสองสาวรุ่นพี่ต้องตามนายญี่ปุ่นไปพบลูกค้าไกลถึงนิคมอุตสาหกรรมอีสเทิร์นซีบอร์ดซึ่งอยู่ที่จังหวัดระยองกลับมาไม่ทันพักเที่ยง ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ล่ามน้องใหม่ได้มาใช้บริการโรงอาหารของบริษัท ซึ่งบรรยากาศจ้อกแจ้กจอแจมากทีเดียว ด้วยพนักงานส่วนใหญ่ซึ่งเป็นพนักงานในไลน์ผลิตจะรับประทานอาหารเที่ยงกันที่นี่

           “คุณปุ่น มาคนเดียวเหรอคะ มานั่งด้วยกันสิคะ” เสียงหวานดังทักขึ้นมา ปุณยวีร์หันไปก็พบว่าเป็นกีรฎานั่นเอง หญิงสาวกับเพื่อนร่วมแผนกของเธอหลายคนนั่งอยู่รอบโต๊ะตัวยาวตัวหนึ่งใกล้ๆ กับทางเข้าออกของโรงอาหาร

            ล่ามสาวยิ้มกว้างและเพราะกำลังมองหาที่นั่งอยู่พอดีเธอจึงไม่รอช้ารีบก้าวเท้าตรงเข้าไปหาคนชวน “ขอนั่งด้วยคนนะคะ” บอกก่อนจะทรุดนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ วิศวกรสาวที่ยิ้มรับ

           “ด้วยความยินดีครับ” ตรัยบอกพร้อมรอยยิ้ม “ทำไมวันนี้ถึงฉายเดี่ยวล่ะครับ” เขาถามต่อ

           “วันนี้พี่แป๋มกับพี่ไหมออกไปพบลูกค้ากับนายที่อีสเทิร์นซีบอร์ดน่ะ”

           “ถึงว่าสิ เมื่อกี้ยัยไหมเพิ่งอัพรูปกุ้งเผาตัวเบ้อเร่อลงเฟซบุ๊กยั่วน้ำลาย ที่แท้ก็ได้ไปกินถึงถิ่นนี่เอง ลาภปากชะมัด เฮ้อ… คิดๆ ดูแล้วก็สงสารตัวเองต้องวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้ายันบ่าย ไม่รู้งานมันจะ NG อะไรนักหนาจนต้องนัดมีตติ้งด่วน เสร็จแล้วก็ต้องมาแยกงาน NG ทำ  รีพอร์ตส่งนายอีก นึกอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำตั้งแต่เช้า สุดท้ายก็ต้องมาพึ่งข้าวราดแกงโรงอาหาร อาภัพจริงๆ เลยกระเพาะตู” ฟารีดา ซึ่งเป็นสตาฟฟ์จากฝ่ายผลิตคนเดียวในหมู่วิศวกรบ่น     ยืดยาว

           “จะบ่นอะไรนักหนาฮะคุณเฟรี่ คนอื่นเขาก็ยุ่งพอๆ กันกับคุณนั่นแหละ” ก้องภพอดว่าไม่ได้

           “ก็ฉันอยากบ่น นายมีปัญหารึไง” ฟารีดาถามเสียงแข็ง

           “กระผมมิกล้าหรอกครับ”

           “เหอะ มิกล้า แต่หาเรื่องแขวะชาวบ้านได้ตลอด” วิศวกรหนุ่มและ สตาฟฟ์สาวจากฝ่ายผลิตโต้ตอบกันไม่มีลดละ

           “เลยเวลาพักเที่ยงสักพักแล้วทำไมแก้วเพิ่งเห็นคุณปุ่นมาทานข้าวล่ะคะ” กีรฎาถามสมาชิกร่วมโต๊ะคนใหม่

           “ปุ่นเพิ่งทำงานเสร็จน่ะ ซาโต้ซังให้คีย์ข้อมูลส่งบริษัทแม่ แฟ้มงี้อย่างหนาทำซะตาแฉะเลย”

           “แล้วข้าวราดผัดคะน้าปลากระป๋องนี่จะทานได้เหรอคะ ทำไมไม่สั่งข้าวไข่เจียวล่ะ”

           “ก็อยากอยู่เหมือนกัน แต่แก้วดูแถวสิยาวเกือบถึงสุไหงโกลกแล้วมั้งนั่น ปุ่นมีเวลาแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้นเองอีกเดี๋ยวก็ต้องตามซาโต้ซังไปพบลูกค้าที่      วังน้อยแล้ว”

           “ปุ่นถือหรือเปล่าถ้าพี่จะขอแลกข้าวไข่เจียวกับข้าวราดผัดคะน้า    ปลากระป๋องของปุ่น” ภควัตหนึ่งในสมาชิกที่นั่งร่วมโต๊ะพูดขัดขึ้นมา

           “เรื่องถือน่ะปุ่นไม่ถือหรอกค่ะ แต่เกรงใจนี่สิคะ” ปุณยวีร์บอกพร้อมรอยยิ้ม ถึงจะเลือกกินไปหน่อยแต่ถ้าถึงคราวจำเป็นจริงๆ เธอก็กินเพื่ออยู่ได้

           ภควัตยิ้ม “พี่ถามแค่เรื่องถือไม่ถือ ไม่ได้ถามเรื่องอื่น เอ้าแลกกัน” เขายกจานข้าวโปะด้วยไข่เจียวสีเหลืองทองแลดูน่ากินมาตรงหน้า

           ล่ามสาวส่ายศีรษะ “ไม่เอาหรอกค่ะ พี่ปุ้นกินไปเถอะ ปุ่นกินอันนี้ได้หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ ตอนนั่งรถไปพบลูกค้าปุ่นค่อยเข้าเซเว่นตอนที่คนขับรถแวะปั๊มก็ได้”

           “เถอะน่าปุ่น ไอ้พี่ปุ้นมันลิ้นจระเข้อะไรที่เป็นของกินมันกินได้ทั้งนั้นแหละ”      ก้องภพแทรกขึ้นมา

           ภควัตถลึงตาใส่คลื่นแทรกสถานีเดิมก่อนจะดึงจานข้าวราดผัดคะน้าปลากระป๋องเข้าหาตัวแล้ววางจานข้าวไข่เจียวลงแทนที่ “ไม่ต้องเกรงใจ แล้วก็ไม่ต้องสนใจคำพูดไอ้พี่ปืน เหลือเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีกินได้แล้วครับจะได้ไม่ต้องรบกวนให้ลุงคนขับรถแวะเข้าปั๊มด้วย”

           “ขอบคุณมากค่ะพี่ปุ้น” ถ้าทำได้… ปุณยวีร์นึกอยากยกเอาคำขอบคุณทุกภาษาทั่วโลกมาบอกกับวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ให้สมกับความใจดีที่เขามีให้ แต่เพราะมันอาจจะดูบ้าบอจนเกินไปเธอเลยบอกขอบคุณเขาแค่ภาษาแม่แล้วก็ส่งยิ้มกว้างก่อนจะตั้งหน้าตั้งตารับประทานอาหารด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติเพราะเวลาที่กระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ

           “สวัสดีครับ คุณปุ่นล่ามคนใหม่ใช่ไหมครับ”

           เสียงหนึ่งดังทักขึ้นมา ทั้งยังระบุชื่อและตำแหน่งงานเฉพาะเจาะจง เจ้าของชื่อซึ่งเพิ่งจัดการอาหารในจานหมดเรียบร้อยและกำลังดื่มน้ำจึงจำต้องหันไปมอง คนทักเป็นชายหนุ่มผิวสองสีรูปร่างสันทัดนั้นอยู่ในแบบฟอร์มพนักงาน บอกให้รู้ว่าเขาก็เป็นพนักงานคนหนึ่งของบริษัท HANO แต่เขาชื่ออะไรและทำงานอยู่แผนกไหนนี่สิที่เธอไม่รู้ ครั้นหวังจะพึ่งเพื่อนร่วมโต๊ะแต่ละคนก็ทำท่าคล้ายไม่อยากจะเสวนากับคนมาใหม่อีก เอ … มันหมายความว่ายังไง?

           คิ้วได้รูปสวยขมวดมุ่นอย่างมีคำถามขณะส่งเสียงทักกลับตามมารยาทว่า “สวัสดีค่ะ คุณ…”

           ชายหนุ่มผู้มาใหม่ยิ้มกว้าง “ตั้มครับ ตั้ม บรรจบ จากแผนกซ่อมบำรุง”

           ปุณยวีร์พยักหน้า “อ้อ คุณตั้ม ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

           “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกันครับ ทราบว่าคุณปุ่นเข้าทำงานเกือบเดือนแล้วแต่ไม่มีโอกาสพบกันเลย โชคดีจริงๆ ที่ผมตัดสินใจมาทานข้าวที่โรงอาหารวันนี้ บรรยากาศการทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้าง คุณปุ่นชอบไหมครับ ถ้ามีปัญหาอะไรปรึกษาผมได้นะครับ ผมทำงานที่นี่มานานแล้วไม่มีอะไรใน HANO ที่ผมไม่รู้ และก็ไม่ใช่แค่เรื่องงานเท่านั้นนะครับ คุณปุ่นเพิ่งมาใหม่อาจจะยังไม่ชินกับอะไรหลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะถนนหนทาง ที่กิน ที่เที่ยว ผมเป็นที่ปรึกษาให้ได้ทุกเรื่องเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

           ...TBC...