แอ๊บแล้วยังดูออก

           “อ๊าย ฮ็อตฮิตนะยะแก ไปทำงานแค่เดือนกว่าๆ ก็มีหนุ่มมาเจ๊าะแจ๊ะตั้งหลายคน” เหมือนพิมพ์ส่งเสียงกระแนะกระแหนมาตามสัญญาณโทรศัพท์

           “พูดบ้าอะไรของแก เจ๊าะแจ๊ะหลายคนที่ไหนกัน ว่างๆ ก็หาเวลาแคะ ขี้หูออกบ้างนะยะ ฟังเขาพูดเขาเล่าอะไรจะได้เข้าใจง่ายๆ ไม่ใช่มโนไปเอง”

           “แหม ฉันแซวแค่หน่อยเดียวรัวกลับมาเป็นปืนกลเลยนะยะ” คนจากปลายสายบ่นเสียงขึ้นจมูก “ก็ได้ๆ สรุปว่าผู้ชายโชคร้ายที่หลงเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะแกมีคนเดียวคือนายบรรจบ ส่วนพี่ดำปืนแค่ชอบแกล้ง น้องชินจังก็ชอบทำตัวเกรียน คนที่เข้ารอบหัวใจจึงได้แก่เจ้าชายที่แสนดี ‘พี่ปุ้น’ ของน้องปุ่น แบบนี้โอไหมยะ”

           “ยังไม่โอย่ะ ผู้ชายขี้หลีอย่างนายบรรจบฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวและไม่นับให้เสียประวัติตัวเองเด็ดขาด ผู้ชายอะไรได้ยินแค่ชื่อก็อี๋ แหวะ” พูดไปก็ทำท่าขนลุกขนพองไปด้วย

           “แกพูดถูกแค่เรื่องไอ้พี่ดำปืนที่ชอบแกล้ง ส่วนไอ้เด็กเวรนรกนั่นก็ไม่ต้องเรียกเสียน่าเอ็นดูเพราะตัวจริงมันน่าเลาะเอ็นออกมาดูมากกว่า แล้วพี่ปุ้นน่ะเข้ารอบหัวจงหัวใจอะไรกัน ฉันแค่เล่าให้แกฟังว่าพี่เขาใจดีคอยช่วยเหลือฉันหลายครั้งก็เท่านั้น”

           “พี่เขาแค่ใจดีเท่านั้นเหรอ… ยะ” เหมือนพิมพ์ส่งเสียงล้อเลียนกลับมา

            ปุณยวีร์อมยิ้มจนแก้มตุ่ยแต่ปากตอบกลับไปว่า “ย่ะ”

           “แล้วนี่แกไม่มาค้างกับฉันจริงๆ เหรอ แกไม่กลับกรุงเทพมาสองอาทิตย์แล้วนะ ฉันอยากเม้าท์กับแกอะปุ่น เม้าท์มอยเรื่องหนุ่มๆ ทางโทรศัพท์ไม่มันเลยอะแก ต้องเจอหน้ากันสิถึงจะแซ่บ”

           “ฉันก็อยากไปนะแก แต่งานสัปดาห์นี้สูบพลังฉันไปหมดเลย ฉันเพิ่งตื่นออกมาหาอะไรกินแล้วก็โทร.หาแกนี่แหละ”

           ล่ามสาวสาธยายเหตุผลให้เพื่อนฟังขณะใช้หลอดคนมะนาวโซดาในแก้วตรงหน้าไปด้วย ก่อนจะตัดสินใจมาทำงานที่ต่างจังหวัดเธอเคยตั้งใจไว้ว่าจะกลับกรุงเทพฯ ไปนอนค้างกับเพื่อนทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะคงไม่ชินกับการใช้ชีวิตอยู่ในแหล่งพักพิงแห่งใหม่ง่ายๆ แต่พอถึงเวลาจริงๆ เธอกลับทำอย่างที่ตั้งใจได้เพียงสัปดาห์แรกๆ แล้วจากนั้นความเหน็ดเหนื่อยจากหน้าที่การงานก็บังคับให้เธอต้องทำตัวให้ชินกับห้องพักเล็กๆ ในอะพาร์ตเมนต์ขนาดกลาง ถึงวันหยุดทีไรเธอก็หลับเป็นตายทุกที

           อย่างเช่นวันนี้กว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาได้ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง แทนที่จะจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าสักสองสามชุดแล้วขึ้นรถไปค้างกับเพื่อนที่กรุงเทพฯ อย่างที่เคยทำเธอจึงตัดสินใจออกมาหาอะไรกินก่อนที่กระเพาะจะร้องประท้วง จากนั้นก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อยจนได้มาเจอกับคอฟฟี่ช็อปบรรยากาศดีน่านั่งจึงเข้ามาสั่งมะนาวโซดาแกล้มกับเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มแล้วกดสมาร์ตโฟนคุยกับคนเป็นเพื่อนแทนการไปหาถึงที่

           “ฉันบอกแล้วไม่เชื่อว่างานโรงงานมันหนักไม่เหมาะกับแก ยังจะดันทุรังไปทำแล้วเป็นไงล่ะ ไหวไหมเนี่ยแก” ท้ายประโยคเหมือนพิมพ์ถามเสียงอ่อน

            คนดันทุรังยิ้ม “เพื่อนแกดูเป็นคนเหยาะแหยะงานหนักแค่นี้ก็ทนไม่ไหวเลยเหรอฮะนังพิมพ์”

           “ฉันไม่ได้ว่าแกเหยาะแหยะ แต่จะว่าไงดีล่ะ ใช่ว่าแกจะไม่มีทางเลือกนี่นาความรู้ความสามารถระดับแกเลือกงานสบายๆ กว่างานโรงงานได้อยู่แล้ว”

           “อือ แต่งานสบายๆ แบบเดิมๆ ฉันเบื่อแล้วนี่แก ถึงงานล่ามในโรงงานมันจะเหนื่อยไปหน่อยแต่ฉันก็ชอบนะ งานที่นี่สนุกมากเลยล่ะ ทั้งเจ้านายเพื่อนร่วมงานเกือบทุกอย่างดีหมดเลย แย่อยู่หน่อยเดียวก็ตรงที่มีไอ้ผู้ชายขี้หลี ไอ้พี่ชอบแกล้ง แล้วก็ไอ้เด็กจอมเกรียนแค่นั้นแหละ” ว่าพลางย่นจมูก

           “นี่แก ฉันว่าไอ้พี่ที่ชอบแกล้งกับไอ้เด็กเกรียนนี่มันแปลกๆ นะ จริงๆ แล้วเขาแอบชอบแกแต่ทำเป็นซึน[1] หรือเปล่า” เหมือนพิมพ์ตั้งข้อสังเกต

           “ไอ้บ้า คิดไปได้นะแก ทำฉันขนลุกนะนี่” ปุณยวีร์ว่าพลางลูบแขนไปด้วย

           “อ๊าว มันก็เป็นไปได้นะแก เพิ่งรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ดันมาแกล้งมาเกรียน ทั้งที่แกยังไม่เผยตัวตนนางมารร้ายออกไปให้ใครรู้ ถ้าไม่เป็นเพราะชอบแกแต่ทำซึนจะเป็นเพราะอะไรล่ะ ฉันว่านายสองคนนั่นต้องแอบชอบแกอยู่แน่ๆ”

            “พอๆ เลยนังพิมพ์ ว่างๆ ก็หายาหยุดมโนมากินบ้างนะแก ชักจะมโนพร่ำเพรื่อเกินไปแล้ว” อดกระแนะกระแหน ไม่ได้ “ไอ้เด็กเวรนั่นน่ะเห็นภาคนางมารร้ายของฉันตั้งแต่วันสัมภาษณ์งานแล้วย่ะ”

            คนมีหลายภาคยักไหล่ “ช่วยไม่ได้ดันโผล่เข้ามาตอนฉันอารมณ์ไม่ดีเอง ส่วนไอ้พี่ดำปืนก็มีแฟนแล้ว ท่าทางกลัวแฟนหงอออกอย่างนั้นคงไม่กล้าคิดนอกลู่นอกทางหรอก แล้วแฟนพี่แกก็สวยนิสัยดีมากด้วย ดูเหมือนไอ้พี่บ้านั่นจะตาดีเห็นรังสีนางมารร้ายของฉันก็เลยชอบแกล้งยั่วให้ฉันตบะแตก”

            “จริงดิแก งั้นก็แย่สิอุตส่าห์แอ๊บแต่ยังดูออก แล้วจะมีผู้ชายโชคร้ายมาตกหลุมเสน่ห์แกไหมล่ะเนี่ย”

            “นังพิมพ์!” ปุณยวีร์แว้ดเสียงขุ่น

            “อ๊ะ ก็ฉันพูดเรื่องจริง เออ แล้วนายขี้หลีนั่นใช้ไม่ได้เลยเหรอแก แบบว่าถึงจะขี้หลีไปบ้างแต่นิสัยดีน่าคบไรงี้อะ”

            “แกใช้อะไรคิดเนี่ย แค่ขี้หลีสำหรับฉันก็ไม่น่าคบแล้วย่ะ หมอนั่นน่ะชื่อเสียงฉาวโฉ่สุดๆ ว่ากันว่าชอบหลอกทำดีกับพนักงานใหม่ช่วยเหลือโน่นนี่นั่น พอเหยื่อติดกับก็ฟันแล้วทิ้ง ทำให้พนักงานผู้หญิงลาออกไปหลายคนแล้วด้วย อ้อ และก็มีเมียแล้วนะอีตานั่นน่ะ แบบว่าอยู่กินกันเฉยๆ ยังไม่ได้แต่งงาน มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่าร้ายมากด้วยนะยัยคนนั้น ชอบไปมีเรื่องตบตีกับผู้หญิงของไอ้ผัวชั่วๆ ของตัวเป็นประจำ”

[1] ซึน มาจากคำภาษาญี่ปุ่น ซึนเดเระ แปลว่า ชอบแต่แสดงออกมาว่าไม่ชอบ

           ...TBC...