ออดิท

           เห็นท่าทางออกตัวพุ่งเข้าชนของบรรจบแล้วปุณยวีร์ก็รู้สึกขนลุกจนนึกอยากจะใส่เกียร์ถอยออกไปไกลๆ แต่เพราะคำว่ามารยาทที่ค้ำคออยู่เธอจึงจำต้องยิ้มนิดๆ แล้วตอบกลับว่า

           “อ้อ ขอบคุณค่ะ แต่คงต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมโต๊ะ “ปุ่นขอตัวก่อนนะคะ ได้เวลาที่ซาโต้ซังนัดไว้แล้ว ขอบคุณมากนะคะพี่ปุ้นสำหรับข้าวไข่เจียว”

           จบประโยคหญิงสาวก็รีบลุกจากม้านั่งผละออกไปทันทีเกรงว่าถ้าอยู่นานกว่านี้คงไม่จบแค่อาการขนลุกขนพอง แต่อีกฝ่ายอาจจะพูดหรือทำอะไรให้รู้สึกสะอิดสะเอียนอีกก็เป็นได้ ซึ่งไม่ดีแน่ๆ เธอเพิ่งส่งข้าวไข่เจียวบรรณาการจากพี่ปุ้นลงกระเพาะไปเมื่อกี้นี้เอง

            นับตั้งแต่วันที่ได้ทำความรู้จักกันที่โรงอาหารบรรจบก็ทำตัวราวกับว่าเป็นคนสนิทสนมคุ้นเคยกับปุณยวีร์มายาวนาน เขามักจะเสนอตัวมาให้เธอเห็นในทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส ทั้งในและนอกบริษัท HANO ล่ามสาวรู้สึกเหนื่อยหน่ายเหลือจะกล่าว คนอะไรหน้าด้านหน้าทนทั้งยังช่างตื๊อขนาดหนัก ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องรักษาภาพพจน์เพราะเป็นพนักงานใหม่ ยังไม่รู้จักสนิทสนมกับใครล่ะก็ นายคนหน้าม่อนั่นไม่ได้ยิ้มระรื่นเจ๊าะแจ๊ะอยู่อย่างนี้หรอก รับรองว่าเขาต้องถูกนางมารร้ายแผลงฤทธิ์ใส่จนเจ้าชู้ไม่ออกเลยทีเดียว

            “วันนี้ต้องตามนายออกไปพบลูกค้าอีกแล้วเหรอครับน้องปุ่น” น้ำเสียงระรื่นนั้นดังขึ้นถามก่อนเจ้าตัวจะเดินมาถึงเสียอีก ปุณยวีร์ถอนหายใจอดบ่นกับตัวเองไม่ได้ว่า ‘ใครเป็นน้องแกไม่ทราบยะ’ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบแบบเสียไม่ได้ว่า “ค่ะ” แล้วก้มหน้าก้มตาเล่นเกมในสมาร์ตโฟนต่อ

            “เมื่อวานก็ออกไป วันนี้ก็ต้องออกไปอีกแล้ว ไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ” บรรจบถามก่อนจะทรุดลงนั่งบนม้าหินอ่อนตัวเดียวกับที่ล่ามสาวนั่งอยู่ ปล่อยให้ม้านั่งหินอ่อนอีกตัวที่วางอยู่ข้างๆ กันว่างโดยไม่มีใครหรือสิ่งใดวางอยู่บนนั้น

             ‘อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม ได้ เดี๋ยวจัดให้!’ ปุณยวีร์คำรามฮึ่มฮั่มในใจขณะขยับกายออกห่างจากผู้ชายจอมฉวยโอกาสแล้วตอบกลับเสียงเรียบว่า “ไม่นี่คะ”

            ชายหนุ่มจากแผนกซ่อมบำรุงยิ้มกรุ้มกริ่ม “หน้าก็ใสๆ ตัวก็เล็กแค่นี้เอง ดูเอวซิบางนิดเดียว ทำไมเก่งจังเลยครับ” ไม่ได้เอ่ยชมแค่ปาก หากมือหยาบใหญ่ของเขายังเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่เอวของเธอทั้งยังลูบไล้อีกด้วย

            ‘ฮึ่ม!ไอ้เวร!’ ปุณยวีร์สบถด่าในใจขณะหันศอกกระทุ้งแรงๆ ไปที่สีข้างของบรรจบจนคนที่เคยสวมวิญญาณปลาหมึกมือไม้ยุ่บยั่บลูบจับไปทั่วตัวงอเป็นกุ้ง แต่ยัง... แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจนางมารร้ายหรอก หน้าด้านหน้าทนเป็นตอม่อแถมยังช่างตื๊ออย่างนายคนนี้ต้องถูกส่งท้ายด้วยการตบเข้าไปที่ต้นขาแข็งๆ ที่พยายามเบียดชิดเข้ามานั่นอีกที ‘นี่แน่ะ! อยากนั่งใกล้ฉันนักใช่ไหม!’

            “โอ๊ยยย!” ลูกครึ่งคนครึ่งปลาหมึกคงเจ็บจนสุดทนเลยหลุดเสียงร้องขึ้นมาทั้งยังสะดุ้งตัวลุกออกจากม้านั่ง

            ปุณยวีร์ก้มหน้ายิ้มสาแก่ใจกับสมาร์ตโฟนก่อนจะเงยหน้าขึ้นยกมือทาบอก “อุ๊ย… คุณตั้มล่ะก็ เล่นอะไรก็ไม่รู้ ฉันบ้าจี้ มีอะไรมาแตะหน่อยก็เส้นกระตุก แล้วเป็นอะไรมากไหมคะนั่น” พูดเสียงซื่อ

           บรรจบหัวเราะแหะๆ มือข้างหนึ่งลูบอยู่ที่สีข้างส่วนอีกข้างก็ลูบไปมาที่ต้นขา เขาส่ายหน้าพลางตอบกลับมาว่า                 “ไม่เป็นไรครับ น้องปุ่นบ้าจี้ได้น่ารักดี พี่ชอบ”

            คนบ้าจี้เพียงยิ้มปากไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หากในใจกลับสบถว่า ‘เหอะไอ้เวร! ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกอีก อย่าให้มีคราวหน้านะ รับรองว่าฉันจะบ้าจี้จนนายได้ไปสู่ที่ชอบๆ จริงๆ’

            “พี่ขอให้น้องปุ่นเดินทางและทำงานด้วยความราบรื่นนะครับ แล้วเจอกันตอนเย็น” คนไม่สำนึกบอกส่งท้ายทั้งยังไม่ลืมส่งสายตาให้ก่อนจะผละจากไป

            ปุณยวีร์ระบายลมหายใจหน่ายๆ พลางบนบานศาลกล่าวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า ‘สาธุ ขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย ไม่ว่าจะเย็นนี้หรือว่าเย็นไหน’

            “ทำปากขมุบขมิบแบบนั้น กำลังร่ายคาถาสาปแช่งใครอยู่หรือเปล่าครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มกลั้วหัวเราะดังถามขึ้นมา

            “พี่ปุ้น…” คนทำปากขมุบขมิบเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด

            ภควัตหัวเราะ “ออกไซต์งานอีกแล้วเหรอครับวันนี้” ถามพลางนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนอีกตัวที่วางอยู่ใกล้ๆ กัน

            “ค่ะ วันนี้ซาโต้ซังมีนัดออดิทโพรเซสของ M&R SPRING” ปุณยวีร์ตอบกลับ

           ตลอดเดือนที่ผ่านมามีชิ้นส่วนซึ่งเป็นสปริงที่บริษัท HANO รับมาจาก  M&R SPRING ถูกตรวจพบว่าเป็น NG หรืองานเสีย ตั้งแต่ขั้นตอนการประกันคุณภาพชิ้นส่วน (Parts Quality Assurance) เลยไปจนถึงกระบวนการผลิต เป็นผลให้ M&R SPRING ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตมีคะแนนคุณภาพอยู่ในระดับ E ซึ่งถือว่าต่ำที่สุดในการจัดลำดับคุณภาพของเวนเดอร์แต่ละรายที่บริษัท HANO ติดต่อซื้อขายด้วย และตามข้อตกลงที่มีต่อกัน    

           เวนเดอร์ที่มีคะแนนคุณภาพอยู่ที่ระดับ E จะต้องถูกตรวจสอบ โดยบริษัท HANO จะทำการออดิทโพรเซสของเวนเดอร์รายนั้นจนกว่าคะแนนคุณภาพที่ได้จะสูงกว่าระดับ E ซึ่งการออดิทโพรเซสในแต่ละครั้งนอกจากนายญี่ปุ่นแล้วยังมีวิศวกร สตาฟฟ์จากฝ่ายผลิต จัดซื้อ และประกันคุณภาพเข้าร่วมด้วย เมื่อได้พบกับชายหนุ่มรุ่นพี่พร้อมแฟ้มงานเล่มหนาที่จุดจอดรถตู้ของบริษัทล่ามสาวจึงอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า วิศวกรที่เธอกำลังจะได้ร่วมทางไปออดิทโพรเซสไกลถึงนิคมอุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่ในจังหวัดระยองต้องเป็นเขา

            “พี่ปุ้นก็จะไปออดิทโพรเซสของ M&R SPRING เหมือนกันใช่ไหมคะ ปุ่นได้ยินพี่แป๋มกับพี่ไหมพูดกันว่าถ้ามีออดิทโพรเซสของเวนเดอร์วิศวกรที่ไปถ้าไม่เป็นพี่ปืนก็จะเป็นพี่ปุ้น” ปุณยวีร์ถามอย่างมีความหวัง ดวงตาคู่กลมโตทอประกายระยับ

            ภควัตยิ้ม “พี่ก็ต้องไปออดิทโพรเซสเหมือนกัน แต่เป็นที่ KITAHARA กับทีมของทาคะดะซัง ไม่ใช่ซาโต้ซังครับ ส่วนวิศวกรที่ต้องไปออดิทที่ M&R SPRING เหมือนกันกับ  ปุ่นน่ะออกมานานแล้วนะ ปุ่นยังไม่เห็นเหรอ”

            ปุณยวีร์ส่ายศีรษะ จะเป็นใครก็ช่างเถอะ ถ้าไม่ใช่พี่ปุ้นเธอก็ไม่อยากรู้ไม่อยากเห็นทั้งนั้นแหละสงสัยจะเป็นไอ้พี่ดำปืนปากมากจอมกวนนั่นล่ะมั้ง เฮ้อ… เซ็ง!

           ...TBC...