เจ้าถิ่นทัก

           “ก็ต้องเส้นเมื่อกี้สิครับ เพราะมันเป็นทางลัดช่วงที่เปลี่ยวก็แค่ไม่กี่สิบเมตรเท่านั้นเอง พอเลี้ยวพ้นมุมมาก็ไม่เปลี่ยวแล้ว ปุ่นก็เห็น”

           “ทางลัดเมื่อกี้คงไม่ค่อยมีคนรู้จักใช่ไหมคะ ปุ่นไม่เห็นมีรถคันไหนผ่านมาเลย” พูดไปแล้วปุณยวีร์ก็ภาวนาให้อีกฝ่ายตอบกลับมาว่าใช่ ทว่า

           “ใครบอกล่ะครับ คนนิยมใช้มากต่างหาก นี่ถ้าปุ่นกับชินมาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วโมงก็จะมีเพื่อนร่วมถนนหลายคันเลยล่ะ” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มบอกเล่าให้ฟังก่อนจะหัวเราะน้อยๆ “อ้อ นอกจากเพื่อนร่วมถนนแล้วยังมีเจ้าถิ่นกระโดดลงจากต้นไม้มาทักทายด้วยนะ และก็เป็นไอ้เจ้านี่แหละที่เป็นปัญหาสำหรับพวกขาจรที่ไม่เคยผ่านเส้นนี้มาก่อน ถ้าจู่ๆ โดนทักขึ้นมาล่ะก็อาจจะช็อกได้”

           “พี่ปุ้นพูดแบบนี้ อย่าบอกนะคะว่าโดนเอ่อ… ทักจนชินแล้ว”

           “ก็ใช่สิครับ” ภควัตตอบรับหน้าตาเฉยราวกับว่าไอ้เจ้าอะไรสักอย่าง… ที่จู่ๆ ก็โผล่มาทักเขาเป็นสิ่งธรรมดาสามัญที่พบเห็นได้ทั่วไป ใครๆ เห็นแล้วก็ไม่รู้สึกหวาดผวา

           “อ้าว ทำไมมองหน้าพี่อย่างนี้ล่ะครับ มีเขาโผล่ขึ้นมาบนหัวพี่หรือไง” เขาถามกลั้วเสียงหัวเราะเมื่อหันมาเห็นสีหน้าอึ้งตะลึงของเธอก่อนจะชะงักไปคล้ายเพิ่งคิดอะไรออก

           “เดี๋ยวนะ ปุ่นคิดว่า เจ้าถิ่นที่ชอบกระโดดจากต้นไม้ลงมาทักทายรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมาคืออะไร อย่าบอกนะว่าเป็นผี…”

           ปุณยวีร์กระโดดกอดแขนคนจุดประเด็นทันที “พี่ปุ้นอะ รู้แล้วก็เงียบไว้สิคะ จะพูดขึ้นมาทำไม ปุ่นไม่ชิลล์เหมือนพี่ปุ้นหรอกนะ” บอกพลางหันมองรอบตัวท่าทางหวาดผวา

           วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่หลุดหัวเราะเสียงดังครั้นพอถูกเธอค้อนเขาก็พยายามระงับอาการบอกเสียงสั่นๆ ว่า

“เจ้าถิ่นที่พี่ว่าไม่ใช่ผีสักหน่อย ปุ่นคิดไปเอง” เขาเคาะนิ้วกับปลายคางเบาๆ

           “ถ้าให้พี่เดา… ก่อนหน้าที่เราจะเจอกัน ปุ่นถูกเจ้าถิ่นทักเข้าแล้วใช่ไหมถึงได้ขวัญอ่อนถูกพี่ชนแค่หน่อยเดียวก็กรี๊ดเสียจนหูพี่แทบแตก”

           เขาล้อยิ้มๆ ก่อนจะชี้ที่ริมฝีปากตัวเองแล้วบอกว่า “ปุ่นดูปากพี่ดีๆ นะครับ เจ้าถิ่นที่พี่พูดถึงคือ กระแต” เน้นคำชัดเจน “ไม่ใช่ผี”

           “กระแต!” ปุณยวีร์ร้องเสียงสูงก่อนจะส่ายศีรษะ “ปุ่นไม่เชื่อ”

           “กระแตจริงๆ” ภควัตยืนยัน “สองข้างทางช่วงที่ปุ่นว่าเป็นป่ารกๆ นั่นจริงๆ แล้วมันเป็นสวนผลไม้ก็เลยมีกระแตมาอาศัยอยู่หลายตัว ถ้าปุ่นยังไม่เชื่อพรุ่งนี้เป็นวันหยุดเรามาพิสูจน์กันดูไหม ตื่นกี่โมงล่ะเราพี่จะได้ไปรับ เช้าๆ นี่มันวิ่งกันขวักไขว่เลยล่ะ”

           คนไม่เชื่อส่ายหน้าหวือ “ไม่เอาหรอกค่ะ ทำงานมาทั้งสัปดาห์เหนื่อยจะแย่ปุ่นไม่ยอมตื่นแต่เช้าไปทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด”

           “ถ้างั้นก็รีบไปกันได้แล้วครับขืนยังชักช้ายำไข่เค็มหมดขึ้นมาใครก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ” วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ว่าก่อนจะก้าวนำไป

           ปุณยวีร์ก้าวตามไปพลางหันมองข้างหลังไปพลาง ใช่ว่าคำพูดของอีกฝ่ายจะไม่น่าเชื่อถือ หากเพราะคำบอกเล่าของเขาทำให้เธอนึกถึงใครบางคน… ขึ้นมา หมายความว่าหมอนั่นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอย่างที่เธอคิดใช่ไหม โอย… นี่เธอทำอะไรลงไป ทุกอย่างเป็นเพราะเธอคิดไปเองฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือ

           “มีอะไรหรือเปล่าปุ่น หันไปมองข้างหลังบ่อยๆ หรือว่าเป็นห่วงชิน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกแก้วโทร.ไปถามแล้วเห็นว่าจัดการได้เรียบร้อยอีกเดี๋ยวก็คงตามมา หมอนั่นมันเก่งอยู่แล้วล่ะ”

           “จัดการเรียบร้อย? อะไรเหรอคะ”

           “อ้าว ก็จัดการรถที่ขับมาดีๆ แต่จู่ๆ มันก็ดับจนปุ่นต้องลงจากรถล่วงหน้ามาก่อนเพราะอยากเข้าห้องน้ำมากจนทนไม่ไหวไงครับ เอ่อ… พี่ก็ว่าจะถามอยู่เหมือนกัน แล้วปุ่น เอ่อ… เรียบร้อยแล้ว?” คนว่าจะถาม ถามเสียงสูงสีหน้าดูเก้อกระดาก “ไม่ต้องเข้าห้องน้ำแล้วเหรอครับ”

           “พี่ปุ้น!” ปุณยวีร์เรียกเสียงดังจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “ปุ่นไม่ได้เรียบร้อยอะไรทั้งนั้น แถวนี้มันมีแต่ป่าทั้งนั้นเลยนะ”

           “อ้าว งั้นก็รีบเดินสิครับจะได้ไปเข้าห้องน้ำ”

           “ปุ่นไม่เข้าแล้วค่ะ!” คนที่ถูกใส่ความว่าอยากเข้าห้องน้ำจนทนไม่ไหวตุปัดตุป่องจ้ำอ้าวนำหน้าไปก่อน คนที่ถามเพราะความหวังดีจึงได้แต่ส่ายหน้างงๆ ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ตามไป

           ‘ฮึ่ย! ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี เกือบแล้ว… เธอเกือบรู้สึกผิดกับการกระทำหลายๆ อย่างของตัวเองแล้ว เหอะ! นอกจากจะไม่เตือนกันล่วงหน้าเรื่องเจ้าถิ่นที่อาจจะกระโดดลงมาทักทาย ยังจะกล่าวหาเธอได้ว่าปวดหนักปวดเบาจนรุ่นพี่หนุ่มสุดกรี๊ดมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ อีก ฮึ่ม! ชาตินี้อย่าหวังว่าจะญาติดีกันเลย ไอ้เด็กเวร!’

            ...TBC...