บทที่ 5

“ต้องไปทำงานข้างนอกอีกแล้วเหรอ?”

เฉินฉู่เหยาไม่ให้โอกาสเธอได้พูด เขาเดินมาข้างหน้า ย่อตัวลงแล้วยื่นมือมารวบตัวเธอขึ้นบ่า

ซ่งชิงเหอกรี๊ดออกมาทันที

เธอรู้สึกตัวลอย เธอถูกเหวี่ยงลงบนโซฟานุ่มๆ แรงกระแทกทำให้รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย

เธอยังไม่ทันตั้งตัว เฉินฉู่เหยาก็โน้มตัวลงมาอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มเสียงทุ้มมีเสน่ห์ เหมือนเขาจะเมาเล็กน้อย “งั้นเราต้องแข่งกับเวลาแล้วล่ะ”

ลมหายใจอุ่นๆ ที่มีกลิ่นไม้ซีดาร์เป่ารดแพขนตาที่สั่นระริกของเธอ

เธอพยายามดิ้นตามสัญชาตญาณ

เมื่อสัมผัสได้ว่าคนที่กอดอยู่ไม่ยอมง่ายๆ เฉินฉู่เหยาบีบข้อมือเธอแน่นกว่าเดิม ส่วนมืออีกข้างรวบเอวของเธอที่ขยับไปมาไม่หยุด เขาใช้เข่ากดขาสองข้างที่เกร็งแน่น ไม่ให้เธอได้หนีไปไหน

จากนั้นเขาก้มลงจูบซ่งชิงเหอ ปลายนิ้วสัมผัสลงบนร่างกายของเธออย่างช่ำชอง

เขารู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง แต่เขาใช้วิธีนี้ยุติปัญหาจนชินแล้ว

คบกันมาสี่ปี ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เฉินฉู่เหยาไม่เคยง้อเธอเลยสักครั้ง

เธออายุมากกว่าเฉินฉู่เหยาสี่ปี เธอพยายามปรับตัวและยอมเขาหลายเรื่อง ถ้ามันไม่เกินขอบเขต เธอก็ยอมเขาตลอด

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา

เขาหลอกเธอมาตลอด!!

ซ่งชิงเหอดึงสติกลับมา เธอผลักเขาอย่างแรง

“เฉินฉู่เหยา เราเลิกกันเถอะ!”

เฉินฉู่เหยาไม่ทันตั้งตัว โดนผลักจนตกโซฟา เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที

“แค่กินข้าวมื้อเดียว ทำไมต้องทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กๆ แบบนี้ด้วย? อายุจะสามสิบแล้ว อย่าทำตัวเหมือนเด็กได้ไหม อย่าให้มันมากเกินไป”

ซ่งชิงเหอติดกระดุมเสื้อตัวเอง พูดเสียงเรียบว่า “ฉันทะเลาะกับนายตอนไหน?”

คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอจะไม่ยอมจบง่ายๆ ความอดทนอันน้อยนิดของเฉินฉู่เหยาหมดลงทันที

เขาตวัดสายตามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ “ผมไว้หน้าพี่แล้ว แต่ถ้าพี่ยังดื้อ ระวังผมจะไม่ไว้หน้าพี่อีก”

ซ่งชิงเหอมองเขาเงียบๆ ดวงตานิ่งไม่ไหวติง “ฉันบอกว่าเราเลิกกัน”

“เลิกเหรอ?”

เฉินฉู่เหยาย้ำคำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงยียวน จากนั้นยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “พี่คิดว่าเราเป็นอะไรกัน?”

ซ่งชิงเหอชะงักไป “นายหมายความว่ายังไง?”

เฉินฉู่เหยาหัวเราะพรืด สายตายียวน “แค่คู่นอน ถ้าพี่เบื่อก็ไปได้ทุกเมื่อ”

ซ่งชิงเหอตัวแข็งทื่อ ถึงเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ยังเจ็บปวดใจอยู่ดี

แท้จริงแล้วในความคิดของเขา เราไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ

ในสายตาเขา เธอเป็นแค่คู่นอน

“พี่”

เฉินฉู่เหยาโน้มตัวลงมาจ้องเธอ รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ตอนนั้นผมบอกพี่แล้ว ถ้าพี่ไม่เต็มใจก็ผลักผมออกได้ แต่พี่ยอมขึ้นเตียงกับผมเองไม่ใช่เหรอ”

“อย่าบอกนะว่าพี่คิดว่าเราเป็นแฟนกันมาตลอด?”

ซ่งชิงเหอรู้สึกเหมือนโดนไม้ฟาดหัว เย็นเยียบไปทั้งตัว

“ถึงพี่เป็นคนรูปร่างหน้าตาดี แต่ผมไม่แต่งงานกับผู้หญิงแก่หรอก ถึงผมไม่มีปัญหาอะไร แต่ครอบครัวผมไม่ยอมหรอก ยิ่งไปกว่านั้นพี่ยังเป็นเพื่อนพี่สาวผมด้วย ถ้าเลิกกันแล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันไม่ได้ สู้เป็นคู่นอนไม่ดีกว่าเหรอ?”

“ผมนึกว่าพี่เข้าใจเรื่องนี้ชัดเจนแล้ว รวมถึงความสัมพันธ์ของเราด้วย”

“อายุเราห่างกันอย่างเห็นได้ชัด ตอนพี่แก่หนังเหี่ยว ผมยังหนุ่มยังแน่น อย่าบอกนะว่าพี่ยังเพ้อฝันเรื่องแต่งงานกับผมอีก?”

ซ่งชิงเหอใช้เล็บจิกฝ่ามือตัวเองอย่างแรง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่รบกวนนาย ฉันขอเวลาเก็บของไม่นาน เสร็จแล้วฉันจะไปทันที”

ซ่งชิงเหอพูดจบแล้วหันหลังกลับมา น้ำตาไหลลงมาทันที

เธอแอบด่าตัวเองว่าไม่เอาไหน

ทั้งๆ ที่รู้เรื่องนี้นานแล้ว ทำไมยังรู้สึกเจ็บหัวใจอีกนะ

เธอไม่อยากแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็น ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาเก็บของ

ทั้งสองคนไม่พูดอะไรสักคำ ห้องนั่งเล่นเงียบจนผิดปกติ

เฉินฉู่เหยาคีบบุหรี่ไว้บนปลายนิ้ว แต่เขาไม่ได้สูบมันเลย สายตามองตามซ่งชิงเหอตลอดเวลา

เห็นเธอเอาของคู่รักส่วนที่เป็นของเธอทิ้งถังขยะอย่างไม่ลังเล ความหงุดหงิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาในใจ

จนกระทั่งเธอปิดกระเป๋าเดินทางและกำลังจะเดินออกไป เฉินฉู่เหยาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าพี่ไปแล้ว ก็ไม่ต้องมาอ้อนวอนให้ผมกลับไปหาพี่อีก”

ซ่งชิงเหอเดินมาถึงประตู เธอชะงักปลายเท้าแล้วเดินกลับไป

รอยยิ้มกำลังจะปรากฏขึ้นที่มุมปากเฉินฉู่เหยา แต่เขาเห็นเธอก้มลงไปหยิบกล่องอาหารในถังขยะ

เขาเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะอาหารตอนกลับมา

เขานึกว่าเป็นกล่องอาหารที่ซ่งชิงเหอกินเหลือไว้ จึงทิ้งมันลงไปในถังขยะทันที

แต่เห็นเธอจับกล่องนั่นอย่างทะนุถนอม เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

ขณะที่กำลังจะอธิบาย ก็ได้ยินเธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ราวกับผืนน้ำในวันที่ลมสงบ

“เฉินฉู่เหยา สนุกไหมที่เหยียบย่ำความจริงใจของคนอื่น?”